ततश्च वारुणी जाता दिव्यगन्धसमन्विता । बलिना संगृहीता सा प्रत्यक्षं बलविद्विषः
tataśca vāruṇī jātā divyagandhasamanvitā | balinā saṃgṛhītā sā pratyakṣaṃ balavidviṣaḥ
Alors naquit Vāruṇī, imprégnée d’un parfum divin ; et elle fut prise par Bali—manifestement, sous les yeux mêmes de l’ennemi de Bali (le Seigneur).
Unknown (deduced: Purāṇic narrator in Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya, likely Sūta/Skanda-style narration)
Tirtha: Vāruṇī (as sacred substance/personified)
Type: kshetra
Listener: Rājā (king)
Scene: From the foaming ocean rises Vāruṇī, radiant and fragrant; Bali seizes her openly while Viṣṇu (Bali’s foe) witnesses, heightening dramatic contrast between asura claim and divine oversight.
Even amid cosmic churning and rivalry, divine manifestations arise according to destiny; discernment is implied in what one chooses to accept.
This verse sits inside a Tīrthamāhātmya chapter, but the shloka itself focuses on Samudra-manthana outcomes rather than naming a particular tīrtha.
None is stated in this verse.