न ते ह्यविदितं किंचित्तव वेदसमुद्भवम् । भर्तृयज्ञो विहस्योच्चैस्ततो वचनमब्रवीत्
na te hyaviditaṃ kiṃcittava vedasamudbhavam | bhartṛyajño vihasyoccaistato vacanamabravīt
Rien de ce qui naît du Veda ne t’est inconnu. Alors Bhartṛyajña, riant à haute voix, prononça ces paroles.
Narrative voice (introducing Bhartṛyajña’s reply)
Scene: Bhartṛyajña smiles/laughs gently yet confidently, then begins to speak; the assembly’s tension eases as instruction is about to be given.
Puranic teaching grounds itself in Vedic authority, presenting expiation and purity as extensions of Vedic dharma.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a narrative lead-in.
None directly; the verse introduces Bhartṛyajña’s forthcoming statement.