सूत उवाच । एवं राज्यं परित्यज्य विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । हिमवन्तं नगं प्राप्य तपश्चक्रे सुदारुणम्
sūta uvāca | evaṃ rājyaṃ parityajya viśvāmitro dvijottamāḥ | himavantaṃ nagaṃ prāpya tapaścakre sudāruṇam
Sūta dit : Ayant ainsi renoncé à son royaume, Viśvāmitra—le plus éminent des deux-fois-nés—atteignit le mont Himavat et entreprit des austérités d’une rigueur extrême.
Sūta
Tirtha: Himavat (tapas-bhūmi)
Type: peak
Listener: Śaunaka and Naimiṣāraṇya sages (implied Purāṇic frame)
Scene: Viśvāmitra, now ascetic, traverses rugged paths toward snow-capped Himavat; distant peaks, pine forests, and a small hermitage silhouette suggest the destination of severe tapas.
True greatness is measured by tapas and inner discipline, not by political sovereignty.
The immediate verse points to Himavat as the tapas-field; it sits within the broader Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya setting.
No formal rite is prescribed; the emphasis is on austerity (tapas) as a spiritual method.