आसीत्पूर्वं द्विजो वीरशर्मनामातिविश्रुतः । वेदविद्याव्रतस्नातो वर्धमाने पुरोत्तमे
āsītpūrvaṃ dvijo vīraśarmanāmātiviśrutaḥ | vedavidyāvratasnāto vardhamāne purottame
Autrefois vivait un «deux-fois-né» très renommé, nommé Vīraśarman ; accompli dans le savoir védique et les observances sacrées, il demeurait dans l’excellente cité de Vardhamāna.
Sūta (continuing narration)
Scene: A dignified brāhmaṇa scholar, Vīraśarman, sits in a courtyard with palm-leaf manuscripts, performing daily rites; behind him rises a prosperous cityscape—gates, temples, and bustling streets—signaling ‘purōttama’ Vardhamāna.
Māhātmyas often anchor tīrtha-glory in lived dharma through exemplary characters and their karmic journeys.
The broader Śrīhāṭakeśvara-kṣetra cycle; this verse introduces characters tied to the Dīrghikā narrative.
None directly; it characterizes Vīraśarman as disciplined in Vedic vows and rites.