कुमारो ह्यपरः शंभुर्येन सर्वमिदं ततम् । तपसा तोषितः शंभुर्ददाति परमं पदम्
kumāro hyaparaḥ śaṃbhuryena sarvamidaṃ tatam | tapasā toṣitaḥ śaṃbhurdadāti paramaṃ padam
Car Kumāra est en vérité une autre forme de Śambhu (Śiva), par qui tout cet univers est pénétré. Lorsque Śambhu est satisfait par l’austérité, il accorde l’état suprême.
Unnamed narrator continuing the discourse (deduced: Sūta/Lomaharṣaṇa)
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha)
Type: kshetra
Scene: A serene Himalayan shrine-scape: Kedāra peaks and a liṅga sanctum; Kumāra envisioned as Śiva’s own form, radiating pervasion over the cosmos; ascetics performing tapas as Śambhu bestows the ‘supreme state’.
Austerity offered with devotion pleases Śiva, and divine grace grants the highest spiritual attainment.
The verse is theological rather than geographical; it sits within Kedārakhaṇḍa’s Kedāra-Himalayan sanctity.
Tapas (austerity) as a means to please Śambhu and attain the supreme state.