कुरुशार्दूल एहीति प्रोच्य सस्मार काश्यपिम् । आरुह्य गरुडं पश्चात्स्मृतमात्रमुपस्थितम्
kuruśārdūla ehīti procya sasmāra kāśyapim | āruhya garuḍaṃ paścātsmṛtamātramupasthitam
Disant : «Ô tigre parmi les Kurus, viens», il se souvint alors de Kāśyapī. Puis il monta sur Garuḍa, apparu dès qu’il fut simplement invoqué par la mémoire.
Narrator (contextual)
Scene: Kṛṣṇa calls out to Bhīma (‘Kuruśārdūla’); Garuḍa manifests instantly upon remembrance; the moment of mounting before a long aerial journey.
Divine aid responds to sincere remembrance—faithful recollection (smaraṇa) becomes a bridge to protection and swift help.
No tīrtha is explicitly named in this verse.
No formal ritual is prescribed; remembrance/invocation is implied as a devotional act.