पुरुषोत्तम भवान्नाथ बालिशस्य प्रसीद मे । ततः क्षांतमिति प्रोच्य भीमेन सहितो हरिः
puruṣottama bhavānnātha bāliśasya prasīda me | tataḥ kṣāṃtamiti procya bhīmena sahito hariḥ
« Ô Puruṣottama, ô Seigneur, sois clément envers moi, car je suis enfantin et ignorant. » Alors Hari, accompagné de Bhīma, répondit : « Que cela soit pardonné. »
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa) describing Hari’s response
Scene: Bhīma pleads as a repentant child before Puruṣottama; Hari answers with a calm gesture of absolution, the atmosphere shifting from war to serenity.
Humility and confession of one’s faults invite divine grace; forgiveness is upheld as dharma.
This verse is narrative setup; the chapter context later praises Guptakṣetra and related sacred installations.
None in this verse; it focuses on repentance and pardon.