अभिमानोतिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता । अत्यंतविषयासक्तिः कार्पण्यं शाठ्यमत्सरम्
abhimānotikopaśca dāṃbhikatvaṃ kṛtaghnatā | atyaṃtaviṣayāsaktiḥ kārpaṇyaṃ śāṭhyamatsaram
L’orgueil et la colère excessive, l’hypocrisie et l’ingratitude ; l’attachement extrême aux objets des sens, l’avarice, la duplicité et l’envie : tout cela est blâmé comme des dispositions répréhensibles.
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvara Khaṇḍa context)
Scene: A didactic tableau: a sādhaka at a Śiva-āśrama gate sees personified vices—Pride, Anger, Hypocrisy, Envy—being turned away, while virtues—Humility, Gratitude, Generosity—are welcomed toward a liṅga shrine.
Inner vices destroy dharma; spiritual life requires purification of character—especially anger, hypocrisy, greed, deceit, and envy.
No location is praised in this verse; it is a moral inventory meant to support dharmic living.
None directly; it emphasizes ethical discipline as the foundation for fruitful worship and pilgrimage.