दंडखाते महातीर्थे देवर्षिपितृतृप्तिदे । तप्यमानेषु विप्रेषु निष्कामं परमं तपः
daṃḍakhāte mahātīrthe devarṣipitṛtṛptide | tapyamāneṣu vipreṣu niṣkāmaṃ paramaṃ tapaḥ
Au grand tīrtha nommé Daṇḍakhāta—qui rassasie les dieux, les ṛṣi et les ancêtres—, tandis que les brāhmaṇa s’adonnaient aux austérités, s’accomplissait la plus haute tapas, exempte de tout désir.
Skanda (continuing narration)
Tirtha: Daṇḍakhāta Mahātīrtha
Type: ghat
Listener: Brāhmaṇa interlocutor
Scene: On the bank of a sacred water-spot named Daṇḍakhāta, brāhmaṇas sit in disciplined postures performing austere practices; subtle presences of devas, ṛṣis, and pitṛs appear satisfied, receiving offerings and blessings.
Desireless austerity performed at a sanctified place becomes universally beneficial, extending merit toward gods, sages, and ancestors.
Daṇḍakhāta Mahātīrtha in Kāśī, praised as satisfying devas, ṛṣis, and pitṛs.
It highlights niṣkāma tapas (desireless penance); the verse also implies pitṛ-tṛpti, aligning with tīrtha-based rites like tarpaṇa though not explicitly stated here.