शिवशर्मोवाच । साक्षादयं धर्मराजो ननु सौम्यतराकृतिः । धर्म्याण्येव वचांस्यस्य मनः प्रीतिकराणि च
śivaśarmovāca | sākṣādayaṃ dharmarājo nanu saumyatarākṛtiḥ | dharmyāṇyeva vacāṃsyasya manaḥ prītikarāṇi ca
Śivaśarmā dit : «C’est bien Dharmarāja en personne, et pourtant sa forme est d’une douceur extrême. Ses paroles sont toutes conformes au Dharma et réjouissent l’esprit.»
Śivaśarmā (Vipra)
Tirtha: Kāśī (contextual)
Type: kshetra
Scene: Śivaśarmā, a brāhmaṇa, speaks with wonder: Dharmarāja stands with a gentle face, calm eyes, and a composed posture; his speech is visualized as soothing—listeners’ faces soften, indicating ‘mano-prīti’.
Divine justice is not merely fearsome; to the dhārmic, Dharmarāja appears gentle and speaks mind-delighting truth.
Indirectly Kāśī is upheld as a place shaping dharmic vision; the verse itself centers on Dharmarāja’s nature.
None; it is an observation about dharmic speech and perception.