यदि स्यात्सुकृतं तत्किं दुर्भगोदरगोऽभवः । अनेनैवानुमानेन बुध्यस्व स्वाल्पपुण्यताम्
yadi syātsukṛtaṃ tatkiṃ durbhagodarago'bhavaḥ | anenaivānumānena budhyasva svālpapuṇyatām
«Si tu avais vraiment du mérite, pourquoi serais-tu né d’un “sein infortuné” ? Par cette seule déduction, comprends la petitesse de ton puṇya.»
Skanda (narrating); direct speech: Suruci
Tirtha: Kāśī (Vārāṇasī)
Type: kshetra
Listener: Sages
Scene: Suruci delivers the final cutting inference; Dhruva stands frozen, eyes blazing through tears—pain turning into resolve; the throne and lap-seat recede as symbols of rejected worldly validation.
Purāṇic teaching uses karma-language, but the narrative also exposes how ego weaponizes doctrine; true dharma joins discernment with compassion.
No tīrtha is named in this verse; it occurs within the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī-centered sacred discourse.
None; it is a moral claim about puṇya (merit).