तावच्चिकित्सा कर्तव्या कालस्य कुटिला गतिः । इति प्राहुः पुरा श्लोकं भिषग्वैद्याब्धिपारगाः
tāvaccikitsā kartavyā kālasya kuṭilā gatiḥ | iti prāhuḥ purā ślokaṃ bhiṣagvaidyābdhipāragāḥ
Jusque-là, le soin doit être entrepris, car la marche du Temps est tortueuse et imprévisible. Ainsi, jadis, les médecins ayant traversé l’océan de la science médicale ont énoncé ce verset.
Not explicit in snippet (citing an ancient medical maxim)
Tirtha: Setukṣetra
Type: kshetra
Listener: sages/pilgrims
Scene: Elder physicians (vaidya-ābdhi-pāraga) recite an old maxim about Time’s crooked course; scrolls, herbs, and a teaching circle are shown.
Because outcomes are not fully knowable, dharma lies in sustained right effort rather than fatalistic withdrawal.
No site is directly glorified in this verse; it supports the Setukhaṇḍa’s moral instruction.
None; it is a practical-ethical prescription to continue treatment.