नोपदिष्टाविमौ बालौ कदाचिदपि केनचित् । एषा स्वाभाविकी वृत्तिः कथमासीत्कुमारयोः
nopadiṣṭāvimau bālau kadācidapi kenacit | eṣā svābhāvikī vṛttiḥ kathamāsītkumārayoḥ
Jamais personne n’enseigna ces deux enfants, pas même une fois. Comment donc cette conduite innée naquit-elle chez ces deux jeunes gens ?
Kāśmīra-rāja (continuing)
Listener: Parāśara
Scene: The king, perplexed, questions how such devotion arose without instruction; Parāśara sits composed, ready to reveal the hidden past.
Purāṇic narratives often attribute spontaneous devotion to past merits and deep saṃskāras ripening in the present life.
No holy site is referenced in this verse.
None; it is a doctrinal inquiry into the origin of devotion and disposition.