Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

Śrī Mārkaṇḍeya dit : Ensuite, ô seigneur des rois, qu’on aille au sublime Pūtikeśvara, sur la rive méridionale de la Narmadā, destructeur de tous les péchés.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

Il fut établi par Jāmbuvān, soucieux du bien des mondes. Il y avait un roi nommé Prasenajit, et sur sa poitrine se trouvait un joyau—

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

Lorsqu’il l’arracha lui-même avec force, une plaie apparut, suppurant de pus. Mais, ayant pratiqué l’ascèse en ce même tīrtha, il devint sans blessure.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

Ainsi, il y établit ce liṅga suprême, l’excellent Pūtikeśvara. Ô le meilleur des Bhārata, quiconque s’y baigne avec dévotion—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

Après avoir honoré comme il se doit le Seigneur Suprême, l’homme obtient tous les buts désirés. Ô roi, que ce soit à Kṛṣṇāṣṭamī, au quatorzième jour lunaire, ou en tout temps : ceux qui adorent toujours le Dieu ne vont pas au séjour de Yama.

Verse 89

। अध्याय

Fin du chapitre (adhyāya).