मनसापि स्मरेद्यस्तु भक्त्या ह्यमरकण्टकम् । चान्द्रायणाधिकं पुण्यं स लभेन्नात्र संशयः
manasāpi smaredyastu bhaktyā hyamarakaṇṭakam | cāndrāyaṇādhikaṃ puṇyaṃ sa labhennātra saṃśayaḥ
Quiconque, avec dévotion, ne fût-ce qu’en son esprit, se souvient d’Amarakāṇṭaka, obtient un mérite supérieur à celui du vœu de Cāndrāyaṇa ; là-dessus, point de doute.
Sūta (deduced)
Tirtha: Amarakāṇṭaka
Type: kshetra
Listener: Rājā
Scene: A devotee seated in meditation visualizes Amarakāṇṭaka’s sacred mountain and its Śiva shrine; the mountain appears as an inner vision with a luminous liṅga.
Bhakti transforms even mental remembrance into powerful merit when directed to a supremely sacred place.
Amarakaṇṭaka, revered as a highly meritorious sacred mountain and tīrtha-region.
The Cāndrāyaṇa vow is referenced as a benchmark; the verse teaches that remembrance of Amarakaṇṭaka surpasses it in merit.