The Account of the Fruits of Bathing at Particular Sacred Places
Tīrtha-viśeṣa-snāna-phala
पूर्णिमा माधवे पुण्या तथा कार्तिकमाघयोः । अमावस्यास्तथैतेषां गंगास्नाने सुदुर्लभाः ॥ ११ ॥
pūrṇimā mādhave puṇyā tathā kārtikamāghayoḥ | amāvasyāstathaiteṣāṃ gaṃgāsnāne sudurlabhāḥ || 11 ||
La pleine lune du mois de Mādhava (Vaiśākha) est sainte ; de même les pleines lunes de Kārttika et de Māgha. De même encore, les nouvelles lunes (amāvāsyā) de ces mois, lorsqu’on se baigne dans la Gaṅgā, sont d’une rareté extrême et d’un grand mérite.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It elevates specific lunar days (Pūrṇimā and Amāvasyā) in Vaiśākha (Mādhava), Kārttika, and Māgha as exceptionally merit-producing when joined with Gaṅgā-snāna, framing pilgrimage-bathing as a high-value dharmic act.
By prescribing sacred times and a sacred tirtha (Gaṅgā) for purificatory practice, it supports bhakti through disciplined observance—using holy calendar moments to intensify remembrance, humility, and religious merit that nourishes devotion.
It relies on Jyotiṣa/Vedic calendrics: identifying months and lunar days (Pūrṇimā, Amāvasyā) as ritual timings, a key practical rule-set for planning vrata and tirtha-based rites described in Narada Purana.