Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
स्वस्तिश्चेति समाख्याता ब्रह्माद्यास्तदनंतरम् । लोकेशानर्चयेद्भूयस्तदस्त्राणि च तद्बहिः ॥ १०२ ॥
svastiśceti samākhyātā brahmādyāstadanaṃtaram | lokeśānarcayedbhūyastadastrāṇi ca tadbahiḥ || 102 ||
Ceci est proclamé comme le rite nommé « Svasti ». Aussitôt après, qu’on adore Brahmā et les autres divinités. Puis, de nouveau, qu’on adore les Lokapāla (gardiens des mondes) et, à l’extérieur, qu’on adore les astrā, les armes ou projectiles mantriques qui s’y rattachent.
Narada (teaching in a technical/ritual sequence; dialogue tradition with Sanatkumāras implied for this section)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It emphasizes ritual completeness: auspicious invocation (svasti) is followed by honoring cosmic authorities (Brahmā and the Lokapālas) and then establishing protection through astras, indicating that spiritual practice should include both blessing and safeguarding.
Bhakti here is expressed as reverent, orderly worship—recognizing the deity’s cosmic administration (Brahmā, Lokapālas) and the deity’s protective powers (astrās), turning devotion into disciplined service rather than mere sentiment.
It reflects Kalpa-style ritual methodology: a prescribed sequence of worship and spatial placement (inner worship followed by “outside” worship), including protective mantra-astrās used for ritual guarding and completion.