Previous Verse
Next Verse

Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 65

The Recitation of the Thousand Names of Rādhā and Kṛṣṇa (Yugala-Sahasranāma) and Śaraṇāgati-Dharma

मायासुरात्मजध्वंसी केशिकंठविदारकः । गोपगोप्ता धेनुगोप्ता दावाग्निपरिशोषकः ॥ ६५ ॥

māyāsurātmajadhvaṃsī keśikaṃṭhavidārakaḥ | gopagoptā dhenugoptā dāvāgnipariśoṣakaḥ || 65 ||

Lui qui anéantit le fils de l’asura Māyāsura; lui qui déchira la gorge de Keśin; le protecteur des gopas; le gardien du troupeau; et celui qui assécha et éteignit l’incendie déchaîné de la forêt.

माया-असुर-आत्मज-ध्वंसीdestroyer of the sons of the Māyā-asura
माया-असुर-आत्मज-ध्वंसी:
Karta (कर्ता/Subject—स्तुत्य-विशेषण)
TypeAdjective
Rootमाया (प्रातिपदिक) + असुर (प्रातिपदिक) + आत्मज (प्रातिपदिक) + ध्वंसिन् (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा (1st/Nominative), एकवचन; बहुपद-तत्पुरुषसमासः; ध्वंसिन्-शब्दः (नाशक/विनाशक)
केशि-कण्ठ-विदारकःsplitter of Keśi’s throat
केशि-कण्ठ-विदारकः:
Karta (कर्ता/Subject—स्तुत्य-विशेषण)
TypeAdjective
Rootकेशि (प्रातिपदिक) + कण्ठ (प्रातिपदिक) + विदारक (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन; षष्ठी-तत्पुरुषः (केशेः कण्ठः) + कर्मधारय/तत्पुरुष-प्रकृतिः (विदारकः = विदारणकर्ता)
गोप-गोप्ताprotector of the cowherds
गोप-गोप्ता:
Karta (कर्ता/Subject—स्तुत्य-विशेषण)
TypeAdjective
Rootगोप (प्रातिपदिक) + गोप्तृ (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन; उपपद-तत्पुरुषः (गोपानां गोप्ता)
धेनु-गोप्ताprotector of the cows
धेनु-गोप्ता:
Karta (कर्ता/Subject—स्तुत्य-विशेषण)
TypeAdjective
Rootधेनु (प्रातिपदिक) + गोप्तृ (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन; उपपद-तत्पुरुषः (धेनूनां गोप्ता)
दाव-अग्नि-परि-शोषकःone who dries up/quenches the forest-fire
दाव-अग्नि-परि-शोषकः:
Karta (कर्ता/Subject—स्तुत्य-विशेषण)
TypeAdjective
Rootदाव (प्रातिपदिक) + अग्नि (प्रातिपदिक) + परिशोषक (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन; षष्ठी-तत्पुरुषः (दावाग्नेः) + तत्पुरुषः (परिशोषकः = शोषयिता/निवारकः)

Narada

Vrata: none

Primary Rasa: bhakti

Secondary Rasa: vira

V
Vishnu
K
Krishna
K
Keśin
M
Māyāsura
G
Gopas
D
Dhenus

FAQs

It presents Krishna’s protective and demon-destroying attributes as names for remembrance (smaraṇa) and praise (stuti), directing the mind to the Lord as the refuge who removes fear and safeguards dharma.

By listing Krishna’s līlā-based epithets, it encourages nāma-japa and nāma-kīrtana: devotion grows by repeatedly recalling the Lord’s compassionate acts—protecting devotees (gopas, cows) and defeating forces that threaten spiritual life.

The verse functions as a concise nāma-stuti suited for precise recitation; it implicitly relies on correct śabda-prayoga (Vyākaraṇa) and accurate pronunciation/intonation (Śikṣā) for disciplined chanting.