The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृतिः । श्रीकामः सस्वराद्यानि कलाब्जैर्वैष्णवोत्तमः ॥ ११४ ॥
evaṃ dhyātvārcayenmantrī syādaṃgaiḥ prathamāvṛtiḥ | śrīkāmaḥ sasvarādyāni kalābjairvaiṣṇavottamaḥ || 114 ||
Ayant ainsi médité, le connaisseur du mantra doit accomplir l’arcanā (culte); la première enceinte (āvaraṇa) se réalise avec les mantras des aṅgas. Le vaiṣṇava le plus éminent, désireux de śrī (prospérité et grâce), doit adorer les parties syllabiques, en commençant par les voyelles (svaras), au moyen des « lotus des kalās » (kalā-abjas).
Narada (teaching arcana/mantra procedure in the Vedanga-technical section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It links inner contemplation (dhyāna) with outer worship (arcana), teaching that correct ritual order—beginning with the first āvaraṇa using aṅga-mantras—stabilizes devotion and invokes auspiciousness (śrī).
Bhakti here is expressed as disciplined Vaiṣṇava pūjā: meditate on the deity first, then worship systematically with mantra-limbs and arranged enclosures, showing devotion through precise, reverent practice.
It highlights mantra-śāstra style procedure: using aṅga-mantras (ritual “limbs”) and attention to mantra phonetics/units beginning with svaras (vowels/tones), reflecting Śikṣā/phonetic awareness within ritual application.