Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas
कुरुशब्दद्वयमथो किं तिष्टसि पदं वदेत् । तावद्यावत्पदस्यांते समाहितमनंतरम् । ततो मे सिद्धिराभास्य भवमन्ते च वर्म फट् ॥ १५४ ॥
kuruśabdadvayamatho kiṃ tiṣṭasi padaṃ vadet | tāvadyāvatpadasyāṃte samāhitamanaṃtaram | tato me siddhirābhāsya bhavamante ca varma phaṭ || 154 ||
Ensuite, qu’il prononce le mot de deux syllabes «kuru»; pourquoi rester immobile ? Qu’il dise le mot-mantra, l’esprit concentré jusqu’à la dernière syllabe. Aussitôt après, mon siddhi se manifestera; et à la fin qu’il dise : «bhava»—«varma (armure protectrice)»—«phaṭ».
Sanatkumāra (in instruction to Nārada on mantra-prayoga)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes disciplined mantra-recitation—clear utterance, attention up to the final syllable, and a sealing conclusion—showing that siddhi arises from focused practice rather than haste or distraction.
Though technical in tone, it supports bhakti by teaching one-pointedness (samādhāna) in sacred utterance; steady attention in japa and mantra is treated as a direct means for divine efficacy and protection.
It reflects mantra-prayoga principles aligned with Śikṣā (proper phonetic utterance) and ritual procedure—reciting precisely to the end of the pada and using concluding exclamations like ‘phaṭ’ to finalize/ward off obstacles.