Devapūjā-krama: Ārghya-saṃskāra, Maṇḍala–Nyāsa, Mudrā-pradarśana, Āvaraṇa-arcana, Homa, Japa, and Kṣamāpaṇa
एवं यथाकथंचित्तु पूजां कुर्याद्धि साधकः । देवपूजाविहीनो यः स गच्छेन्नरकं ध्रुवम् ॥ १३७ ॥
evaṃ yathākathaṃcittu pūjāṃ kuryāddhi sādhakaḥ | devapūjāvihīno yaḥ sa gacchennarakaṃ dhruvam || 137 ||
Ainsi, d’une manière ou d’une autre, le sādhaka doit assurément accomplir le culte. Celui qui est privé de l’adoration de la Divinité va sûrement en enfer.
Sanatkumara (teaching Narada in the Vedanga-oriented section on ritual discipline)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: bhayanaka
It establishes deva-pūjā as a non-negotiable pillar of sādhana: even minimal, ‘as-possible’ worship sustains dharma and devotion, while total neglect is treated as a grave spiritual failure with painful consequences.
Bhakti is shown as lived practice, not mere sentiment—regular worship (pūjā) is the concrete expression of reverence, remembrance, and surrender to the Deity, even when one’s resources or capacity are limited.
It emphasizes ritual discipline and procedure (prayoga/ācāra) aligned with Vedanga-based practice—maintaining consistent worship as a foundational rule of conduct for a sādhaka.