बभूव बलवान्धर्मी कृतज्ञो गुणवान्सुधीः । धर्मज्ञः सोऽपि सगरो मुनेरमिततेजसः । समित्कुशाम्बुपुष्पादि प्रत्यहं समुपानयत् ॥ १५ ॥
babhūva balavāndharmī kṛtajño guṇavānsudhīḥ | dharmajñaḥ so'pi sagaro muneramitatejasaḥ | samitkuśāmbupuṣpādi pratyahaṃ samupānayat || 15 ||
Sagara devint puissant, vertueux, reconnaissant, plein de qualités et sage—connaisseur du dharma. Et chaque jour, il apportait au sage d’une splendeur incommensurable des offrandes telles que des bûchettes de feu, de l’herbe kuśa, de l’eau, des fleurs, et autres présents.
Narada (narrating within the Purva Bhaga dialogue tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It presents dharma as lived conduct: inner virtues (gratitude, wisdom) are validated through daily, humble service to a realized sage, showing that character and disciplined practice together sustain spiritual progress.
Though not naming a deity directly, it models bhakti as reverential seva—regular offerings and attentive care to the guru/saint, a classic devotional discipline that purifies the heart and stabilizes faith.
Ritual practicality is implied: samit (firewood) and kuśa are standard yajña materials, indicating basic kalpa-style discipline—knowing what to offer, maintaining daily regularity, and supporting sacred rites with proper items.