Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
ध्यानं सद्भिनिर्गदितं प्रत्ययस्यैकतानता । ध्यानं कृत्वा मुहुर्त्तं वा परं मोक्षं लभेन्नरः ॥ ३८ ॥
dhyānaṃ sadbhinirgaditaṃ pratyayasyaikatānatā | dhyānaṃ kṛtvā muhurttaṃ vā paraṃ mokṣaṃ labhennaraḥ || 38 ||
La méditation, ainsi que l’ont proclamé les sages, est la continuité unifiée d’une seule pensée, fixée en un point. En pratiquant une telle méditation ne fût-ce qu’un muhūrta (environ quarante-huit minutes), l’homme obtient la délivrance suprême.
Sanatkumara (teaching Narada in a moksha-oriented discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
It gives a precise technical definition of dhyāna as unbroken one-pointedness of a single cognition and emphasizes that even a relatively short, concentrated practice can lead to supreme mokṣa when it is truly steady and continuous.
While framed as dhyāna, it supports bhakti by implying that continuous, single-minded absorption in the chosen divine object (commonly Vishnu in Narada Purana practice) is the essence of effective contemplation—turning devotion into unwavering inner remembrance.
It uses the traditional time-measure muhūrta (relevant to Jyotiṣa/time-reckoning) to make the practice measurable, teaching that disciplined timing plus one-pointed mental continuity is central to successful sādhanā.