Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
एवं गृही सदाचारं कुर्यात्प्रतिदिनं मुने । यदाऽचारपरित्यागी प्रायश्चित्ती तदा भवेत् ॥ ८४ ॥
evaṃ gṛhī sadācāraṃ kuryātpratidinaṃ mune | yadā'cāraparityāgī prāyaścittī tadā bhavet || 84 ||
Ainsi, ô sage, le maître de maison doit pratiquer chaque jour la bonne conduite (sadācāra). Mais lorsqu’il abandonne la conduite juste, alors il se trouve tenu d’accomplir les rites d’expiation (prāyaścitta).
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhayanaka (fear)
It establishes daily sadācāra (right conduct) as the baseline of dharma for a gṛhastha, and frames prāyaścitta as a corrective remedy only when that discipline is abandoned.
By insisting on consistent daily discipline, it supports bhakti as a lived practice—purity of conduct sustains worship and remembrance, while lapses require purification through expiation before devotion becomes steady again.
Ritual discipline and expiation (prāyaścitta) fall under applied dharma-śāstra practice; the verse implicitly points to correct procedural performance (kalpa-oriented conduct) in daily life.