Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
उपलेपनकर्त्तारौ संमार्जनपरायणौ । एतौ हरिगृहे नित्यं जीर्णशीर्णाधिरोपकौ ॥ ७५ ॥
upalepanakarttārau saṃmārjanaparāyaṇau | etau harigṛhe nityaṃ jīrṇaśīrṇādhiropakau || 75 ||
Ce sont eux qui se vouent à l’enduit et au balayage ; dans la demeure de Hari, chaque jour, ils réparent avec zèle et restaurent ce qui est devenu vieux et brisé.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It elevates temple upkeep—cleaning, plastering, and repairing—as direct devotional service (seva) to Hari, showing that humble, daily acts sustain sacred space and become bhakti in action.
Bhakti is presented as consistent, practical service: serving Hari’s abode every day with care for cleanliness and restoration, rather than devotion being only verbal praise or occasional worship.
It primarily reflects ritual discipline and temple-procedure (ācāra) rather than a specific Vedanga; the takeaway is the importance of nitya-karma-like regularity and purity in worship settings.