Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
एतौ पापविनिर्मुक्तौ हरिशुश्रूषणे रतौ । हरिणात्रायमाणौ च मुञ्चध्वमविलम्बितम् ॥ ६९ ॥
etau pāpavinirmuktau hariśuśrūṣaṇe ratau | hariṇātrāyamāṇau ca muñcadhvamavilambitam || 69 ||
Ces deux-là sont délivrés du péché, voués au service de Hari, et Hari Lui-même les protège : relâchez-les sur-le-champ, sans délai.
Sanatkumara (addressing the agents obstructing the devotees, in the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
It declares the decisive status of Hari’s devotees: sin is nullified by devotion, and divine protection overrides obstructive forces—therefore they must be released immediately.
Bhakti is shown as active service (hari-śuśrūṣaṇa) that transforms one’s karmic condition (pāpa-vinirmukta) and places the devotee under Hari’s direct guardianship (hariṇā trāyamāṇa).
No specific Vedanga (śikṣā, vyākaraṇa, chandas, nirukta, jyotiṣa, kalpa) is taught here; the practical takeaway is ethical-spiritual: prioritize Hari-sevā, which the Purāṇa presents as a direct means to purification and protection.