Graha–Ketu–Utpāta Lakṣaṇas: Solar/Lunar Omens, Comets, Eclipses, and Calendar Rules
कृत्तिकासु भवो धूमकेतुर्नूनं प्रजाक्षयः । प्रासादवृक्षशैलेषु जातो राज्ञां विनाशकृत् ॥ १०७ ॥
kṛttikāsu bhavo dhūmaketurnūnaṃ prajākṣayaḥ | prāsādavṛkṣaśaileṣu jāto rājñāṃ vināśakṛt || 107 ||
Un comète, Dhūmaketu, apparaissant dans la constellation de Kṛttikā annonce sûrement le dépérissement du peuple. S’il est vu se lever au-dessus des palais, des arbres ou des montagnes, il devient cause de la ruine des rois.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: shanta
It frames celestial phenomena as nimittas (portents) that remind rulers and society to return to dharma; collective adharma is mirrored as collective suffering, prompting repentance, charity, and protective rites.
While the verse is primarily jyotiṣa-based, its implication supports bhakti indirectly: ominous signs are occasions to seek refuge in Bhagavān through prayer, nāma-japa, and sattvic conduct rather than panic or fatalism.
Jyotiṣa Vedāṅga—specifically nakṣatra-based omen reading: a comet’s appearance in Kṛttikā and its observed locus (over palaces/trees/mountains) is used to infer outcomes for subjects and kings.