Jyotiṣa-saṅgraha: Varga-vibhāga, Bala-nirṇaya, Garbha-phala, Āyuḥ-gaṇanā
हेमकांस्यायसी त्र्यंशैःशिशिराद्याः प्रकीर्तिताः । सौरशुक्रारचंद्रज्ञगुरुषूद्यत्सु च क्रमात् ॥ २२ ॥
hemakāṃsyāyasī tryaṃśaiḥśiśirādyāḥ prakīrtitāḥ | sauraśukrāracaṃdrajñaguruṣūdyatsu ca kramāt || 22 ||
Les trois parts sont déclarées être d’or, de kāṃsya (métal de cloche) et de fer; et les trois divisions commençant par Śiśira sont enseignées comme surgissant en juste ordre lorsque le Soleil, Vénus, Rāhu, la Lune, Mercure et Jupiter sont en ascension.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It frames kāla (sacred time) as an ordered, knowable principle—linking ritual timing and seasonal divisions to cosmic order (graha-udaya), reinforcing that dharma and mokṣa-oriented practice should be performed with awareness of auspicious time.
While not directly praising bhakti, it supports bhakti-based observances (vratas, pūjā, dāna) by prescribing time-knowledge; in Purāṇic practice, correct kāla strengthens the steadiness (niyama) and sincerity of devotional acts offered to the Divine.
Vedāṅga Jyotiṣa: the verse uses graha-udaya (planetary rising/ascendance) and ordered divisions (kramāt) to determine calendrical/seasonal segmentation relevant to rituals and vows.