Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ञिइंधीतोऽनुदातेतस्रयो धातव ईरिताः । उदात्तेतः शिषपिषरुधाद्याः पंचविंशतिः ॥ ६४ ॥
ñiiṃdhīto'nudātetasrayo dhātava īritāḥ | udāttetaḥ śiṣapiṣarudhādyāḥ paṃcaviṃśatiḥ || 64 ||
Il est dit que trois racines verbales portent l’accent anudātta (bas) : ñi, iṃdhī et to. Celles qui portent l’accent udātta (haut) sont au nombre de vingt-cinq, à commencer par śiṣ, piṣ et rudh.
Narada (teaching in a technical Vedanga context, traditionally within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that liberation-oriented practice (mokṣa-dharma) includes disciplined preservation of śruti through correct phonetics—since mantra efficacy and scriptural integrity depend on proper accent (svara).
While not directly preaching bhakti, it supports devotional practice by safeguarding accurate mantra and nāma-recitation; correct svara is presented as a foundation for pure worship and faultless chanting.
Śikṣā (phonetics) and Vyākaraṇa (grammar) are highlighted through the technical classification of dhātus by accent—distinguishing anudātta-marked roots from udātta-marked roots for precise recitation and grammatical application.