योगस्वरूप-धारणा-समाधि-वर्णनम् (केशिध्वजोपदेशः)
एवं भद्रा सनादीनां समास्थाय गुणैर्युतः । यमाख्यैर्नियमाख्यैश्च युञ्जीत नियतो यतिः ॥ १५ ॥
evaṃ bhadrā sanādīnāṃ samāsthāya guṇairyutaḥ | yamākhyairniyamākhyaiśca yuñjīta niyato yatiḥ || 15 ||
Ainsi, le renonçant maître de lui, solidement établi dans les disciplines de bon augure enseignées par Sanaka et les autres, et pourvu des vertus requises, doit s’adonner avec rigueur à la pratique au moyen des observances nommées yama et des règles nommées niyama.
Sanatkumara (Sanaka and the other Kumaras as teachers in the Moksha-dharma dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It emphasizes that liberation-oriented practice begins with ethical and disciplined living: a renunciant must be grounded in virtues and then systematically cultivate yama (restraints) and niyama (observances) as the foundation of higher yoga and moksha.
While this verse is framed as yogic discipline, it supports bhakti by purifying conduct and mind; yama-niyama make the practitioner steady, truthful, and controlled—qualities that stabilize devotion and enable sustained remembrance and worship without distraction.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught in this verse; the practical takeaway is dharma-based conduct training—yama and niyama—as an applied discipline that prepares one for mantra, worship, and contemplative practice.