Janaka’s Quest for Liberation; Pañcaśikha’s Sāṅkhya on Renunciation, Elements, Guṇas, and the Deathless State
इष्टिमंत्रेण संयुक्तो भूयश्च तपसासुरिः । क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्व्यक्तिं विबुधे देहदर्शनः ॥ १४ ॥
iṣṭimaṃtreṇa saṃyukto bhūyaśca tapasāsuriḥ | kṣetrakṣetrajñayorvyaktiṃ vibudhe dehadarśanaḥ || 14 ||
Uni à l’iṣṭi-mantra et davantage fortifié par l’austérité, le sage Āsuri saisit clairement la distinction entre le Kṣetra (le Champ) et le Kṣetrajña (le Connaisseur du Champ), par une vision directe de la nature du corps.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It highlights moksha-oriented discernment: by mantra-discipline and tapas one gains clear knowledge of the body as kṣetra (field) and the Self as kṣetrajña (knower), which is foundational for liberation.
While primarily jñāna-focused, it supports bhakti by purifying the practitioner through sacred mantra and austerity—making the mind fit for steady devotion and God-centered contemplation beyond bodily identity.
It implies disciplined mantra-application in ritual context (iṣṭi), aligning with Vedanga concerns like Śikṣā (correct recitation) and Kalpa (ritual procedure), used here as aids to inner discrimination.