Jīva–Ātman Inquiry; Kṣetrajña Doctrine; Karma-based Varṇa; Four Āśramas and Sannyāsa Discipline
यस्त्वेतां नियतचर्यां ब्रह्मर्षिविहितां चरेत् । स दहेदग्निवद्दोषाञ्जयेल्लोकांश्च दुर्जयान् ॥ १२२ ॥
yastvetāṃ niyatacaryāṃ brahmarṣivihitāṃ caret | sa dahedagnivaddoṣāñjayellokāṃśca durjayān || 122 ||
Mais quiconque pratique cette conduite réglée, telle que l’ont prescrite les Brahmarishis, brûle les fautes comme le feu et conquiert même les mondes difficiles à conquérir.
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-dharma dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
It teaches that steady, rule-bound spiritual practice (niyata-caryā) authorized by realized seers has transformative power: it purifies inner दोष (doṣa) like fire and leads to higher attainments that ordinary effort cannot easily reach.
While it speaks broadly of disciplined observance, its implication for Bhakti is that devotion becomes effective when supported by regulated conduct—vows, purity, and consistency—so that obstacles (doṣas) are burned away and the devotee becomes fit for higher states and divine proximity.
The verse emphasizes vidhi (authoritative injunction) and niyama (regulation), which connects to Kalpa/Vedāṅga practice: performing prescribed observances correctly and consistently as taught by qualified sages.