राजमार्ग इतश्चापि विपुलो भवतामिति रथ्योपरथ्याः सत्त्रिका इह चत्वर एव च //
rājamārga itaścāpi vipulo bhavatāmiti rathyoparathyāḥ sattrikā iha catvara eva ca //
«Que la grande voie royale, ici aussi, soit rendue vaste.» De même, qu’il y ait des rues et des ruelles, des maisons d’hospitalité charitable (sattras) et, ici encore, des places publiques (catvaras).
This verse does not describe Pralaya directly; it focuses on post-settlement civic order—how an inhabited town should be structured with broad main roads, lanes, public squares, and charitable facilities.
It frames a king’s duty as ensuring orderly infrastructure—wide royal roads, connected streets, and public amenities—supporting commerce, safety, and welfare, including charity through sattras (public feeding/rest shelters).
Architecturally, it prescribes a planned urban grid: a prominent rājamārga (main axis), secondary streets (rathyā/uparathyā), catvaras (public squares/junctions), and sattras as welfare institutions integrated into the built environment.