सुसंरब्ध: कर्णशरक्षताड़े रणे पार्थ: कौरवानू प्रत्यगृह्नात् । तब कर्णके बाणोंसे जिनका अंग-अंग क्षत-विक्षत हो गया था, उन कुन्तीकुमार अर्जुनने रणभूमिमें अत्यन्त कुपित हो शीघ्र ही धनुषकी प्रत्यंचाको झुकाकर चढ़ा दिया और कर्णके चलाये हुए बाणोंको छिन्न-भिन्न करके कौरवोंको आगे बढ़नेसे रोक दिया ।।
su-saṃrabdhaḥ karṇa-śara-kṣata-tāḍe raṇe pārthaḥ kauravānū pratyagṛhṇāt | tadā karṇena bāṇaiḥ yasyāṅgāṅgaṃ kṣata-vikṣataṃ kṛtaṃ taṃ kuntīkumāram arjunaṃ raṇabhūmau atyanta-kupitaṃ śīghraṃ dhanuṣaḥ pratyāṃcaṃ namayitvā āropayāmāsa, karṇaprayuktān bāṇān chinna-bhinnān kṛtvā kauravān agrato gantum avārayat || jyāṃ cānumṛjya abhyahanat tatantre bāṇāndhakāraṃ sahasā ca cakre ||
Sañjaya dit : Dans la bataille, Arjuna—le corps frappé et déchiré par les flèches de Karṇa—s’embrasa d’une résolution farouche. Vite, il plia et banda son arc, brisa les traits lancés par Karṇa et empêcha les Kaurava de pousser en avant. Puis, essuyant la corde, il frappa et tira sans relâche sur l’arc tendu, et, en un instant, fit naître une obscurité de flèches : une volée de riposte écrasante qui refoula l’élan de l’ennemi.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya steadfastness: even when wounded, Arjuna regains composure, strings his bow, and responds with disciplined force. Ethically, it underscores resilience and duty in crisis—meeting aggression without surrendering initiative.
After being badly struck by Karṇa’s arrows, Arjuna becomes intensely angry, quickly strings and draws his bow, breaks Karṇa’s incoming arrows, and halts the Kaurava advance by unleashing a dense, darkening volley of arrows.