नृगो ययातिर्नहुषो यदुः पूरुश्च॒ वीर्यवान्
bhīṣma uvāca | nṛgo yayātir nahuṣo yaduḥ pūruś ca vīryavān | atha rājaṛṣīṇāṃ nāmāni śṛṇu—rājā nṛgaḥ, yayātiḥ, nahuṣaḥ, yaduḥ, vīryavān pūruḥ, dhundhumāraḥ, dilīpaḥ, pratāpī sagaraḥ, kṛśāśvaḥ, yauvanāśvaḥ, citrāśvaḥ, satyavān, duṣyantaḥ, mahāyaśas cakravartī rājā bharataḥ, pavanaḥ, janakaḥ, rājā dṛṣṭarathaḥ, naraśreṣṭhaḥ raghuḥ, rājā daśarathaḥ, rākṣasahantā vīravaraḥ śrīrāmaḥ, śaśabinduḥ, bhagīrathaḥ, hariścandraḥ, maruttaḥ, rājā dṛḍharathaḥ, mahodaryaḥ, alarkaḥ, narādhipa ailāḥ (purūravāḥ), naraśreṣṭhaḥ karandhamaḥ, rājā kadhmoraḥ, dakṣaḥ, ambarīṣaḥ, kukuraḥ, mahāyaśā raivataḥ, kuruḥ, saṃvaraṇaḥ, satyaparākramaḥ māndhātā, rājaṛṣiḥ mucukundaḥ, gaṅgā-sevitaḥ rājā jahnuḥ, ādirājaḥ venanandanaḥ pṛthuḥ, sarvapriyakaras mitrabhānuḥ, rājā trasahasyuḥ, rājaṛṣiśreṣṭhaḥ śvetaḥ, prasiddhaḥ rājā mahābhiṣaḥ, rājā nimiḥ, aṣṭakaḥ, āyuḥ, rājaṛṣiḥ kṣupaḥ, rājā kakṣeyuḥ, pratardanaḥ, divodāsaḥ, kosalanareśaḥ sudāsaḥ, purūravāḥ, rājaṛṣiḥ nalaḥ, prajāpatiḥ manuḥ, havidhraḥ, pṛṣadhraḥ, pratīpaḥ, śāntanuḥ, ajaḥ, prācīnabarhiḥ, mahāyaśā ikṣvākuḥ, rājā anaraṇyaḥ, jānujaṅghaḥ, rājaṛṣiḥ kakṣasenaḥ, tathā ca anye ye purāṇeṣu bahuśo varṇitāḥ | ete sarve puṇyātmānaḥ rājānaḥ smaraṇīyāḥ | yaḥ kaścid manuṣyaḥ pratidinaṃ prātaḥ utthāya snātvā śuciḥ prātaḥkāle sāyaṃkāle ca etān nāmāni paṭhati, sa dharmaphalasya bhāgī bhavati |
Bhīṣma dit : « Écoute maintenant les noms des rois-ṛṣi : le roi Nṛga, Yayāti, Nahuṣa, Yadu, le puissant Pūru ; Dhundhumāra, Dilīpa ; le vaillant Sagara ; Kṛśāśva, Yauvanāśva, Citrāśva, Satyavān ; Duṣyanta ; Bharata, l’illustre souverain universel ; Pavana, Janaka ; le roi Dṛṣṭaratha ; Raghu, le meilleur des hommes ; le roi Daśaratha ; Śrī Rāma, héros, fléau des rākṣasa ; Śaśabindu ; Bhagīratha ; Hariścandra ; Marutta ; le roi Dṛḍharatha ; Mahodarya ; Alarka ; l’Aila (Purūravas) ; Karaṇḍhama, le meilleur des hommes ; le roi Kadhmora ; Dakṣa ; Ambarīṣa ; Kukura ; le renommé Raivata ; Kuru ; Saṃvaraṇa ; Māndhātā, fort de vérité ; le roi-ṛṣi Mucukunda ; Jahnu, servi par la Gaṅgā ; Pṛthu, roi primordial, fils de Vena ; Mitrabhānu, cher à tous ; le roi Trasahasyu ; le plus éminent des rois-ṛṣi, Śveta ; le célèbre roi Mahābhiṣa ; le roi Nimi ; Aṣṭaka ; Āyu ; le roi-ṛṣi Kṣupa ; le roi Kakṣeyu ; Pratardana ; Divodāsa ; Sudāsa, seigneur de Kosala ; Purūravas ; le roi-ṛṣi Nala ; Prajāpati Manu ; Havidhra ; Pṛṣadhra ; Pratīpa ; Śāntanu ; Aja ; Prācīnabarhi ; l’illustre Ikṣvāku ; le roi Anaraṇya ; Jānujaṅgha ; le roi-ṛṣi Kakṣasena ; et d’autres encore, maintes fois célébrés dans les Purāṇa. Tous ces rois au mérite saint sont dignes d’être rappelés. Quiconque, se levant chaque jour, purifié par le bain et la propreté, récite ces noms le matin et de nouveau le soir, devient participant aux fruits du dharma. »
भीष्म उवाच
Remembering and reciting the names of exemplary kings—figures associated with righteous rule and merit—functions as a dharmic practice. When done with daily purity (after bathing) at morning and evening, it is said to make one a participant in the fruits of dharma, emphasizing moral memory, reverence for righteous exemplars, and disciplined routine.
Bhishma, instructing on dharma in the Anushasana Parva, enumerates a long roll of celebrated royal sages and renowned kings known from Itihasa and Purana traditions. He concludes with a phalaśruti-style statement: regular recitation of these names by a purified person yields religious merit.