Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
पूजयित्वा तिलैः कृष्णैर्मधुना न विशेषतः / गन्धादिभिः समभ्यर्च्य वाचयेद् वा स्व्यं वदेत्
pūjayitvā tilaiḥ kṛṣṇairmadhunā na viśeṣataḥ / gandhādibhiḥ samabhyarcya vācayed vā svyaṃ vadet
Après avoir accompli le culte avec du sésame noir—et de même avec du miel, sans distinction particulière—qu’on honore dûment par des parfums et autres offrandes; puis qu’on fasse réciter le texte sacré, ou qu’on le récite soi-même.
Sūta (narrating the Kurma Purana’s ritual instruction as taught in the tradition)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It does so indirectly: by prescribing disciplined worship and scriptural recitation, it points to purification of mind (citta-śuddhi), a prerequisite for realizing the inner Self beyond ritual forms.
A practice-sequence is implied: external upacāras (til, honey, fragrance) followed by svādhyāya/pāṭha (recitation). In Kurma Purana’s synthesis, such karma-yoga supports inner steadiness that later matures into meditative absorption.
By emphasizing orthodox worship and recitation rather than sectarian markers, it aligns with the Kurma Purana’s integrative stance: devotion and discipline are primary, and the same dharmic method can be offered to the one Supreme presented as Hari-Hara in different contexts.