Adhyaya 334

Verse 1

ईश्वर उवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक पृच्छामि त्वामहं भक्त्या किञ्चित्कौतूहलात्पुनः

Īśvara dijo: Oh Bienaventurado, Señor de los dioses, barquero que hace cruzar el océano del saṃsāra: con devoción vuelvo a preguntarte, movido por una cierta curiosidad.

Verse 2

यत्त्वया कथितं देव तलस्वामिमहोदयम् । किं तत्र कारणं देव तलो येन निपातितः

Oh Señor, acerca de lo que describiste como la gran manifestación de Tala-svāmi: ¿cuál fue la causa allí, oh Deva, por la cual Tala fue derribado?

Verse 3

कोऽसौ तलः समाख्यातः किंवीर्यः किंपरायणः । कस्मात्स्थानात्समुत्पन्नः कथं जातश्च मे वद

¿Quién es ese Tala, llamado así? ¿Cuál es su poder y a qué se entrega con devoción? ¿De qué lugar surgió y cómo nació? Dímelo.

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि रहस्यं पापनाशनम् । यन्न कस्यचिदाख्यातं तत्ते वक्ष्याम्य शेषतः

Īśvara dijo: Escucha, oh Diosa; declararé un secreto que destruye el pecado, algo que no se revela a cualquiera. A ti te lo diré por completo, sin omitir nada.

Verse 5

देवा अपि न जानंति तलसोत्पत्तिकारणम् । पूर्वं कृतयुगे देवि गोविन्देति प्रकीर्तितः

Ni siquiera los dioses conocen la causa del origen de Tala. Antaño, en el Kṛta-yuga, oh Diosa, era celebrado con el nombre de «Govinda».

Verse 6

त्रेतायां वामनः स्वामी स्तुतिस्वामी तृतीयके । कलौ युगे महादेवि तलस्वामी प्रकीर्तितः

Oh Mahādevī, en el Tretā-yuga el Señor aquí es célebre como Vāmana-svāmin; en la tercera era (Dvāpara) es alabado como Stuti-svāmin; y en el Kali-yuga es celebrado como Tala-svāmin.

Verse 7

तथा तप्तोदकस्वामी तस्य नामांतरं प्रिये । अधुना संप्रवक्ष्यामि तलोत्पत्तिं तव प्रिये

Y, amada, «Taptodaka-svāmin» es otro nombre de ese Señor. Ahora, querida, te relataré plenamente el origen de Tala.

Verse 8

आसीन्महेन्द्रनामा च दानवो रौद्ररूपधृक् । कोटिवर्षाणि तेनैव तपस्तप्तं पुरा प्रिये

Hace mucho tiempo, amada, existió un Dānava llamado Mahendra, de aspecto feroz. Durante millones de años practicó severas austeridades.

Verse 9

स तपोबलमाविष्टो जिग्ये देवान्सवासवान् । जित्वा देवांस्ततः सर्वांस्ततः काले समागतः

Colmado del poder nacido de la austeridad (tapas), venció a los dioses, incluso a Indra con ellos. Tras conquistar a todos los devas, a su debido tiempo llegó para el siguiente encuentro.

Verse 10

युद्धं स प्रार्थयामास मया सार्द्धं सुभीषणम् । ततोऽभवन्महायुद्धं ब्रह्माण्डक्षयकारकम्

Él reclamó una batalla terrible conmigo. Entonces surgió una gran guerra, capaz de causar la ruina incluso de la esfera cósmica (Brahmāṇḍa).

Verse 11

ततः कोपान्महायुद्धे मम देहाद्वरानने । ज्वाला तत्र समुत्पन्ना तन्मध्ये स तलोऽभवत्

Entonces, en aquella gran guerra, oh de hermoso rostro, de mi cuerpo brotó una llama nacida de la ira; y en medio de ese resplandor ardiente, surgió Tala.

Verse 12

तेन दृष्टो महेन्द्रोऽसौ गर्जन्गिरिगुहाश्रयः

Al ser visto por Tala, Mahendra (Indra) rugió y se refugió en una cueva dentro de la montaña.

Verse 13

कथं गर्जसि हे मूढ युद्धं कुरु मया सह । इत्युक्ते तत्र देवेशि तेन युद्धमवर्तत

“¿Por qué ruges, necio? ¡Lucha conmigo!”—dicho esto allí, oh Diosa de los dioses, él se trabó en combate.

Verse 14

तत्र प्रवर्त्तिते युद्धे तलमाहेन्द्रयोस्तयोः

Allí, cuando la batalla se puso en marcha, entre aquellos dos—Tala y Mahendra—

Verse 15

रुद्रवीर्यस्य युक्तेन तलेनोदारकर्मणा । मल्लयुद्धेन बलिना महेन्द्रो विनिपातितः

Entonces Mahendra fue derribado por el poderoso Tala—noble en sus actos, investido con la potencia de Rudra—mediante un recio combate de lucha de campeones.

Verse 16

ततस्तं पतितं दृष्ट्वा विस्मयं स तलो गतः । गतप्राणं तदा ज्ञात्वा हर्षान्नृत्यमथाकरोत्

Luego Tala, al verlo caído, quedó sobrecogido de asombro; y al saber que ya no tenía aliento, comenzó a danzar de júbilo.

Verse 17

तस्मिन्संनृत्यमाने तु सर्वे स्थावरजंगमम् । चकंपे तु वरारोहे प्रभावात्तस्य वीर्यतः

Mientras él danzaba así, oh hermosa dama, todo—lo inmóvil y lo que se mueve—comenzó a temblar por el ímpetu de su poder y su valor.

Verse 18

ततो भारभराकान्ता धरणी तलपीडिता । अतीवभयसंत्रस्ताः सदेवासुरमानुषाः

Entonces la Tierra, oprimida y triturada por los golpes de Tala, quedó abrumada por el peso; y dioses, asuras y hombres por igual se aterrorizaron en extremo.

Verse 19

क्षुभिता गिरयः सर्वे विद्रुताश्च महार्णवाः । तरवो निधनं जग्मुर्नद्यो वाहांश्च तत्यजुः

Todas las montañas se estremecieron; los grandes océanos se alzaron en oleaje desatado. Los árboles fueron a la ruina, y los ríos abandonaron sus corrientes.

Verse 20

गतप्रभावाः सूर्याद्या ज्योतींषि न विरेजिरे । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं तलनृत्यप्रभावतः

Los astros, comenzando por el Sol, perdieron su fulgor y ya no resplandecieron. Los tres mundos quedaron turbados por el poder de la danza de Talo.

Verse 21

ततो देवगणाः सर्वे शरणं रुद्रमाययुः । वृत्तं यथावत्कथितं ततो रुद्र उवाच तान्

Entonces todas las huestes de los dioses buscaron refugio en Rudra. Relatados los hechos tal como ocurrieron, Rudra les habló.

Verse 22

अवध्यो मे तलो देवाः पुत्रत्वे हि प्रतिष्ठितः । एवमुक्त्वा हृषीकेशं प्रभासक्षेत्रवासिनम्

«A Talo no debo darle muerte, oh dioses, pues está firmemente establecido en la condición de mi hijo». Dicho esto, Rudra dirigió su atención a Hṛṣīkeśa, el Señor que mora en el sagrado territorio de Prabhāsa.

Verse 23

स्तुतिस्वामीतिनामानं स्थितं दुर्वाससः पुरः । प्रभासक्षेत्रसामीप्ये पूर्वभागे प्रतिष्ठितम्

(Señaló) a quien se llama Stutisvāmin, situado frente a la morada de Durvāsas, establecido cerca de Prabhāsakṣetra, en su lado oriental.

Verse 24

तप्तोदकुंडसामीप्ये तत्र गच्छत भोः सुराः । कल्पेकल्पे तु तेनैव विध्यतेऽसौ हि दानवः

Cerca del estanque de Taptodaka—id allí, oh dioses. En cada kalpa, por ese mismo (Stutisvāmin) es abatido este dānava.

Verse 25

एवमुक्ते तदा देवाः प्रभासं क्षेत्रमागताः । तत्र ते विबुधा जग्मुर्यत्र तप्तोदकाधिपः

Dicho esto, los dioses llegaron al campo sagrado de Prabhāsa; y allí aquellos seres sabios fueron al lugar donde mora el Señor de Taptodaka.

Verse 26

दृष्ट्वा नारायणं तत्र देवाः श्रद्धासमन्विताः । तुष्टुवुः परया भक्त्या देवदेवं जनार्द्दनम्

Al ver allí a Nārāyaṇa, los dioses, colmados de fe, alabaron con suprema devoción a Janārdana, el Dios de los dioses.

Verse 27

वैकुंठ त्राहि नो देवांस्तलेनोच्चाटिता वयम् । महेन्द्रक्रोधसंभूतरुद्रतेजोद्भवेन वै

«Oh Vaikuṇṭha, sálvanos a nosotros, los dioses. Hemos sido expulsados de nuestro lugar por un golpe: por aquel nacido de la ira de Mahendra, surgido del ardiente poder de Rudra.»

Verse 28

अस्माभी रुद्रसामीप्ये कार्यं सर्वं निवेदितम् । ततः प्रस्थापिताः सर्वे रुद्रेण परमेष्ठिना । तव पार्श्वे महादेव नस्त्वं देव गतिर्भव

«Junto a Rudra expusimos todo nuestro asunto; luego Rudra, el Señor supremo, nos envió a todos. Ahora, a tu lado, oh Gran Dios, sé nuestro amparo y nuestro camino, oh Deva.»

Verse 29

इति श्रुत्वा वचस्तेषां देवदेवो जनार्द्दनः । दानवस्यवधार्थाय देवानां रक्षणाय च । चक्रे यत्नं महाबाहुः प्रभासक्षेत्रवल्लभः

Al oír sus palabras, Janārdana—Dios de dioses—dispuso su empeño: dar muerte al dánava y salvaguardar a los Devas. El Señor de brazos poderosos, amado de Prabhāsa Kṣetra, se entregó a la tarea.

Verse 30

समाहूय तदा दैत्यं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । युद्धं चक्रे ततो देवि विश्वप्रलयकारकम्

Entonces convocó al Daitya al mismo centro de Prabhāsa Kṣetra y entabló la batalla—oh Devī—una guerra que sacudía la tierra, como si pudiera traer la destrucción del mundo.

Verse 31

ततस्तु देवाः सर्वे च स्वसैन्यपरिवारिताः । चक्रुर्युद्धं च दैत्येन सुमहल्लोमहर्षणम्

Entonces todos los dioses, rodeados por sus propios ejércitos, libraron guerra contra el Daitya: una batalla inmensa, estremecedora, que erizaba los cabellos.

Verse 32

ततः पर्वतसंकाशं दृष्ट्वा दैत्यं महाबलम् । उवाच चपलापांगो गरुडकृतवाहनः

Luego, al ver al Daitya de fuerza inmensa, semejante a una montaña, habló el Señor de mirada veloz, aquel cuyo vehículo es Garuḍa.

Verse 33

अहो दैत्य महाबाहो मल्लयुद्धं ददस्व मे । त्वद्बाहुयुगलं दृष्ट्वा न युद्धे वांछितं मम

«¡Ah, Daitya de poderosos brazos! Concédeme el combate de luchadores, el malla-yuddha. Al ver el par de tus brazos, no deseo otra clase de batalla.»

Verse 34

नारायणवचः श्रुत्वा करमुद्यम्य दानवः । अभ्यधावत्तदा दैत्यः कालान्तकसमप्रभः

Al oír las palabras de Nārāyaṇa, el Dānava alzó la mano y se lanzó hacia delante; entonces el Daitya arremetió, fulgurante como Kālântaka, el destructor al fin de los tiempos.

Verse 35

ततः प्रवर्तितं युद्धमन्योन्यं जयकांक्षिणोः । जंघाभ्यां पादबन्धेन बाहुभ्यां बाहुबंधनम्

Entonces se trabó el combate mutuo, pues ambos ansiaban la victoria: los pies se enlazaban con las espinillas y los brazos se ceñían contra brazos en un forcejeo cerrado.

Verse 36

कंठेन बन्धयन्कंठमुदरेणोदरं तथा एतस्मिन्नन्तरे देवाः सभयाः संबभूविरे

Trenzando cuello con cuello y vientre con vientre en una lucha cerrada, en ese mismo instante los dioses se llenaron de temor.

Verse 37

ततः पीडासमाक्रांतो विष्णुः संस्मरते हरम् । तत्क्षणादागतो रुद्रः किं करोमि महाबलः

Entonces Viṣṇu, oprimido por el esfuerzo, recordó a Hara (Śiva). En ese mismo instante llegó Rudra y dijo: «Oh poderoso, ¿qué he de hacer?»

Verse 38

विष्णुरुवाच । श्रांतोऽहं देवदेवेश मल्लयुद्धेन शंकर । तप्तोदकं कुरुष्वेह श्रमनाशाय सांप्रतम्

Dijo Viṣṇu: «Oh Señor de los dioses, oh Śaṅkara, estoy exhausto por este combate de lucha. Aquí y ahora, crea agua caliente para disipar mi fatiga.»

Verse 39

ततस्तलं हनिष्यामि क्षण मात्रेण भैरवम्

Entonces, en un solo instante, golpearé la tierra y haré surgir el poder de Bhairava.

Verse 40

ईश्वर उवाच । आदौ कृतयुगे कृष्ण उमया यत्कृतं पुरा । ऋषीणां श्रमनाशार्थं तप्तोदं तत्र निर्मितम्

Īśvara dijo: «Oh Kṛṣṇa, al comienzo, en el Kṛta Yuga, lo que antaño hizo Umā: allí se creó un manantial de agua caliente para disipar el cansancio de los ṛṣis».

Verse 41

तद्दैत्यपापमाहात्म्यात्पुनः शीतलतां गतम् । पुनस्तदुष्णतां नीतं ततः कल्पांतसंस्थितौ

Por la influencia del pecado de un daitya, volvió a enfriarse; después fue conducido de nuevo al calor, y así permaneció hasta el fin del kalpa.

Verse 42

एवमुक्त्वा तदा देवं वीक्षांचक्रे महेश्वरः । तृतीय लोचनेनैव ज्वालामालोपशोभिना

Dicho esto, Mahēśvara fijó entonces su mirada en la deidad, con su tercer ojo, resplandeciente como una guirnalda de llamas.

Verse 43

तेन ज्वालासमूहेन व्याप्तं कुण्डं चतुर्दिशम् । तप्तोदकुण्डमभवत्तेन ख्यातं धरातले

Por aquella masa de llamas, el estanque se extendió hacia las cuatro direcciones. Se convirtió en el Taptodakuṇḍa, y así se hizo célebre sobre la tierra.

Verse 44

ततो नारायणेनेह क्षालितं गात्रसुत्तमम् । क्षालनात्तस्य देवस्य श्रमो नाशमुपागमत्

Entonces Nārāyaṇa se bañó allí y lavó su excelso cuerpo. Con aquel lavado, se desvaneció el cansancio de ese dios.

Verse 45

ततस्तुष्टमना देवस्तीर्थानां दशकोटिकाः । स स्मृत्वा तत्र विधिवत्क्षिप्त्वा स्नात्वा वरानने

Luego el dios, con el corazón complacido, recordó los diez crores de tīrthas; y allí, oh de bello rostro, tras ofrecer debidamente las oblaciones y bañarse, cumplió el rito en el orden prescrito.

Verse 46

ततश्चक्रे महायुद्धं तलेनातिभयंकरम् । जघान स तलं दैत्यं मुष्टिघातेन मस्तके

Entonces se trabó una gran batalla, sumamente terrible, con Tala. Con un golpe de puño en la cabeza, abatió al daitya Tala.

Verse 47

तस्मिन्प्रवृत्ते तुमुले तु युद्धे चकंपिरे भूभिसमेतलोकाः । वित्रस्तदेवा न दिशो विरेजुर्महांधकारावृतमूर्छितं जगत्

Cuando comenzó aquella batalla tumultuosa, los mundos junto con la tierra temblaron. Los dioses, aterrados, vieron apagarse las direcciones, y el universo desfalleció, velado por una gran oscuridad.

Verse 48

नष्टाश्च सिद्धा जगतोऽस्य शांतिं करोतु वै पापविनाशनो हरिः । त्राहीति देवेशि महर्षिसंघा भूतानि भीतानि तथा वदन्ति

Los Siddhas se dispersaron y clamaron: «¡Que Hari, destructor del pecado, otorgue paz a este mundo! ¡Sálvanos, oh Señor de los dioses!». Así hablaron las huestes de grandes sabios y los seres atemorizados.

Verse 49

ततो वै मल्लयुद्धेन पातितो भुवि दानवः । कंठमाक्रम्य पादेन खङ्गेन परिपीडितः

Entonces, en combate de lucha, el asura fue derribado sobre la tierra. Su garganta quedó oprimida bajo un pie, y fue apremiado con la espada con gran fuerza.

Verse 50

हास्यं चकार दैत्योऽथ विष्णुनाऽक्रांतकंधरः । तमाह पुण्डरीकाक्ष किमेतद्धास्यकारणम्

Entonces el daitya, con el cuello hollado por Viṣṇu, se echó a reír. Puṇḍarīkākṣa, el Señor de ojos de loto, le dijo: «¿Cuál es la causa de esa risa?»

Verse 51

वृद्धौ हर्षमवाप्नोति क्षये भवति दुःखितः । इत्येषा लौकिकी गाथा तत्ते दैत्य विपर्ययः

«En la prosperidad se alcanza el gozo; en la decadencia se cae en tristeza»: tal es el dicho común del mundo. Pero para ti, oh demonio, es al revés.

Verse 52

इत्युक्तस्तु तदा दैत्यः प्रत्युवाच जनार्द्दनम् । अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैवेदाभ्यासैरनेकधा

Dicho esto, el daitya respondió entonces a Janārdana: «Mediante sacrificios como el Agniṣṭoma, y mediante la práctica repetida de los Vedas de muchas maneras…»

Verse 53

नित्योपवासनियमैः स्नानदानैर्जपादिभिः । निर्मलैर्योगयुक्तैश्च प्राप्यते यत्परं पदम्

«Con ayunos diarios y disciplinas, con baños rituales, caridad, recitación (japa) y demás—con prácticas puras unidas al yoga—se alcanza ese estado supremo.»

Verse 54

तन्मया दुष्टभावेन प्राप्तं विष्णोः परं पदम् । इत्युक्ते भगवान्विष्णुर्वरदानपरोऽभवत्

«Y aun yo, con ánimo perverso, he alcanzado la morada suprema de Viṣṇu». Dicho esto, el Bienaventurado Señor Viṣṇu se dispuso a conceder una gracia.

Verse 55

उवाच परमं वाक्यं तलं दैत्याधिनायकम् । वरं वरय दैत्येंद्र यत्ते मनसि संस्थितम्

Entonces pronunció palabras supremas a Tala, caudillo de los demonios: «Pide un don, oh señor de los daityas; lo que tu mente anhele».

Verse 56

इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा प्रार्थयामास दानवः । ममाख्या वर्त्तते लोके तथा कुरु महीधर

Al oír las palabras de Viṣṇu, el Dānava suplicó: «Oh Mahīdhara, haz que mi nombre permanezca en el mundo y sea recordado en el habla de los hombres».

Verse 57

मार्गमासे तु शुक्लायामेकादश्यां समाहितः । यस्त्वां पश्यति भावेन तस्य पापं विनश्यतु

En la luminosa Ekādaśī del mes de Mārgaśīrṣa, con la mente recogida: quien te contemple con devoción, que se desvanezcan sus pecados.

Verse 58

एवं भविष्यतीत्युक्त्वा देवो हर्षमुपागतः । नानादुंदुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च

Diciendo: «Así será», el Señor se colmó de júbilo. Resonaron muchos tambores celestiales y cayó desde lo alto una lluvia de flores.

Verse 59

विष्णोर्मूर्ध्नि महाभागे लोकाः स्वस्था बभूविरे । ततो देवगणाः सर्वे नृत्यंति च मुदान्विताः । वदंति हर्षसंयुक्ता नारायणपरायणाः

Sobre la gloriosa cabeza de Viṣṇu, los mundos quedaron asentados y en paz. Entonces todas las huestes de los dioses, colmadas de júbilo, danzaron y hablaron con alegría—enteramente entregadas a Nārāyaṇa.

Verse 60

एतत्तीर्थं महातीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । श्रमापनोदनं विष्णोर्ब्रह्महत्यादिशोधनम्

Este vado sagrado es un gran tīrtha, destructor de todos los pecados—y también disipador del cansancio. Santificado por Viṣṇu, purifica incluso las graves manchas como la brahmahatyā y otras semejantes.

Verse 61

स्थितो नारायणस्तत्र भैरवस्तत्र शंकरः । क्षेत्रपालस्वरूपेण कालमेघेति विश्रुतः

Allí mora Nārāyaṇa; y allí también está Śaṅkara como Bhairava—renombrado en la forma del guardián del recinto sagrado (kṣetrapāla), célebre con el nombre de Kālamegha.

Verse 62

तस्य यात्राविधिं वक्ष्ये गत्वा तत्र शुचिर्नरः । स्मरेद्विष्णुं महादेवि तलस्वामीति यः श्रुतः

Declararé el rito de la peregrinación a ese lugar. Habiendo llegado allí, el hombre—ya purificado—debe recordar a Viṣṇu, oh Mahādevī, a quien allí se oye llamar «Talasvāmin».

Verse 63

स्तुयाद्विष्णुं महादेवि इदं विष्णुऋचा प्रिये । सहस्रशीर्षामंत्रेण तर्पणादि प्रकारयेत्

Debe alabar a Viṣṇu, oh Mahādevī—amada—con este ṛc de Viṣṇu; y con el mantra «Sahasraśīrṣā» ha de realizar el tarpaṇa y los demás ritos conforme a la tradición.

Verse 64

एवं स्नात्वा विधानेन दत्त्वा चार्घ्यं जनार्द्दने । संपूज्य गंधपुष्पैश्च वस्त्रैः पुष्पानुलेपनैः

Habiéndose bañado conforme al rito y ofrecido el arghya a Janārdana, debe rendirle culto plenamente con fragancias y flores, con vestiduras y con ungüentos perfumados de flores.

Verse 65

मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत् । कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभियुतेन च

Debe ungir (a la deidad) con miel y jugo de caña de azúcar, y con azafrán; y también con una mezcla de alcanfor y uśīra, combinada con almizcle.

Verse 66

वस्त्रैः संवेष्टयेत्पश्चाद्दद्यान्नैवेद्यमुत्तमम् । धर्मश्रवणसंयुक्तं कार्यं जागरणं ततः

Después debe envolver (la ofrenda sagrada o a la deidad) con paños y presentar el mejor naivedya, la ofrenda de alimento. Luego ha de guardarse la vigilia nocturna, acompañada de la escucha de enseñanzas sobre el Dharma.

Verse 67

वृषभस्तत्र दातव्यः सुवर्णं वस्त्रयुग्मकम् । विप्राय वेदयुक्ताय श्रोत्रियाय प्रदापयेत्

Allí debe donarse un toro, junto con oro y un par de vestiduras; y debe entregarse a un brāhmaṇa versado en los Vedas, un śrotriya firmemente establecido en la tradición.

Verse 68

उपवासं ततः कुर्यात्तस्मिन्नहनि भामिनि । रुक्मिणीं च प्रपश्येत नमस्कृत्य जनार्द्दनम्

Luego, oh hermosa, en ese día debe observarse el ayuno (upavāsa). Tras inclinarse en reverencia ante Janārdana, debe también contemplarse a Rukmiṇī.

Verse 69

एवं कृत्वा नरो भक्त्या लभते जन्मजं फलम् । सर्वेषामेव यज्ञानां दानानां लभते फलम्

Quien obra así con devoción alcanza el fruto que lo acompaña a través de los nacimientos; obtiene el mérito de todos los sacrificios y de todas las dádivas caritativas.

Verse 70

तथा च सर्वतीर्थानां व्रतानां लभते फलम् । उद्धरेत्तु पितुर्वर्गं मातृवर्गं तथैव च

Asimismo, obtiene el fruto de todas las peregrinaciones a los lugares sagrados y de todos los votos; y eleva el linaje de su padre y también el linaje de su madre.

Verse 71

जन्मप्रभृतिपापानां कृतानां नाशनं भवेत् । न दुःखं च न दारिद्र्यं दुर्भगत्वं न जायते

Se destruyen los pecados cometidos desde el nacimiento en adelante. No surge la aflicción ni la pobreza, ni sobreviene la mala fortuna.

Verse 72

सप्त जन्मांतरं यावत्तलस्वामिप्रदर्शनात् । सुवर्णानां सहस्रेण ब्राह्मणे वेदपारगे । दत्तेन यत्फलं देवि तत्कुण्डे स्नानतो लभेत्

Hasta por siete vidas, con solo contemplar a Talasvāmi—oh Diosa—se obtiene el fruto que daría ofrecer mil piezas de oro a un brāhmaṇa versado en los Vedas; ese mismo mérito se alcanza al bañarse en el estanque sagrado (kuṇḍa).

Verse 73

एवं तलस्वामिचरित्रमुत्तमं श्रुतं पुरा सिद्धमहर्षिसंघैः । श्रुत्वा प्रभावं तलदेवसन्निधौ प्राप्नोति सर्वं मनसा यदीप्सितम्

Así, este excelso relato de Talasvāmi fue escuchado antaño por asambleas de grandes sabios perfeccionados. Quien oye su poder en la misma presencia de la deidad de Tala obtiene todo lo que su corazón anhela.

Verse 334

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

Así concluye el capítulo trescientos treinta y cuatro, llamado «Descripción de la grandeza de Talasvāmi», en la primera parte, el Prabhāsakṣetra Māhātmya, de la séptima sección, el Prabhāsa Khaṇḍa, del Śrī Skanda Mahāpurāṇa, en la recensión de ochenta y un mil ślokas.