Adhyaya 105

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं स्थानमुत्तमम् । सर्वपापहरं नृणां विस्तरात्कथ यामि ते

Īśvara dijo: Ahora declararé otro lugar sagrado, secreto y supremo, que borra todos los pecados de los seres humanos. Te lo narraré con amplitud y detalle.

Verse 2

प्रधानदेवमाहात्म्यं माहात्म्यं कल्पवासिनाम् । सोमेशो दैत्यहंता च वालरूपी पितामहः

Se proclama la grandeza de la deidad principal y la grandeza de quienes moran allí durante un kalpa: allí están Someśa, el aniquilador de los asura, y Pitāmaha (Brahmā) en forma de niño.

Verse 3

अर्कस्थलस्तथादित्यः प्रभासः शशिभूषणः । एते षट्प्रवरा देवाः क्षेत्रे प्राभासिके स्थिताः

Arkasthala y Āditya, Prabhāsa y Śaśibhūṣaṇa: éstos son los seis dioses más excelsos establecidos en el campo sagrado de Prābhāsika (Prabhāsa).

Verse 4

तेषां दर्शनमात्रेण कृतकृत्यः प्रजायते । मुच्यते पातकैर्घोरैराजन्मजनितैर्ध्रु वम्

Con el solo darśana (visión devocional) de ellos, uno queda cumplido en el propósito de la vida; y ciertamente se libera de los terribles pecados acumulados desde el nacimiento.

Verse 5

देव्युवाच । पूर्वेषामुक्तदेवानां माहात्म्यं कथितं त्वया । प्रभासे बालरूपीति यत्प्रोक्तं तत्कथं वचः

La Diosa dijo: Has descrito la grandeza de los dioses mencionados antes. Pero en Prabhāsa dijiste que Pitāmaha está “en forma de niño”; ¿cómo debe entenderse esa palabra?

Verse 6

अन्येषु सर्व स्थानेषु वृद्धरूपी पितामहः । कथं च समनुप्राप्तो माहात्म्यं तस्य किं स्मृतम्

En todos los demás lugares, Pitāmaha (Brahmā) aparece con forma anciana. ¿Cómo llegó a manifestarse aquí de este modo, y qué grandeza suya se recuerda en este lugar?

Verse 7

कथं स पूज्यो देवेश यात्रा कार्या कथं नृभिः । एतद्विस्तरतो ब्रूहि प्रसन्नो यदि मे प्रभो

Oh Señor de los dioses, ¿cómo debe ser venerado él, y cómo han de emprender los hombres la peregrinación? Si te muestras propicio conmigo, oh Señor, explícalo con detalle.

Verse 8

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं ब्रह्मसम्भवम् । यस्य श्रवणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

Īśvara dijo: «Escucha, oh Devī. Proclamaré la sagrada grandeza nacida de Brahmā; con sólo oírla, uno queda liberado de todos los pecados».

Verse 9

नास्ति ब्रह्मसमो देवो नास्ति ब्रह्मसमो गुरुः । नास्ति ब्रह्मसमं ज्ञानं नास्ति ब्रह्मसमं तपः

No hay deidad igual a Brahmā; no hay maestro igual a Brahmā. No hay conocimiento igual a Brahmā, ni austeridad igual a Brahmā.

Verse 10

तावद्धमंति संसारे दुःख शोकभयप्लुताः । न भवंति सुरज्येष्ठे यावद्भक्ताः पितामहे

Mientras tanto, los seres vagan por el saṃsāra, anegados por el dolor, la pena y el temor, hasta que se vuelven devotos de Pitāmaha (Brahmā), el mayor entre los dioses.

Verse 11

समासक्तं यथा चित्तं जन्तोर्विषयगोचरे । यद्येवं ब्रह्मणि न्यस्तं को न मुच्येत बंधनात्

Así como la mente del ser se apega hondamente al ámbito de los objetos de los sentidos; si esa misma intensidad se deposita en Brahmā, ¿quién no quedaría libre de la atadura?

Verse 12

देव्युवाच । एवं माहात्म्यसंयुक्तो यदि ब्रह्मा जगद्गुरुः । प्राभासिके महातीर्थे कस्मिन्स्थाने तु संस्थितः

Dijo Devī: «Si Brahmā, el guru del mundo, está verdaderamente dotado de tal grandeza, entonces en el gran tīrtha de Prabhāsa, ¿en qué lugar está establecido?»

Verse 13

किमर्थमागतस्तत्र कस्मिन्काले सुरोत्तमः । कथं स पूज्यो विप्रेंद्रैस्तिथौ कस्यां क्रमाद्वद

«¿Con qué propósito vino allí ese excelso entre los dioses? ¿En qué tiempo llegó? ¿Y cómo debe ser venerado por los más eminentes brāhmaṇas—en qué tithi (día lunar)? Dímelo en debido orden.»

Verse 14

ईश्वर उवाच । सोमनाथस्य ऐशान्यां सांबादित्याग्निगोचरे । ब्रह्मणः परमं स्थानं ब्रह्मलोक इवापरः

Īśvara dijo: «Al noreste de Somanātha, dentro del recinto de Sāmbāditya y de Agni, se halla la morada suprema de Brahmā, como si fuera otro Brahmaloka.»

Verse 15

तिष्ठते कल्पसंस्था वै तत्र कल्पांतवासिनः । तत्र स्थाने स्थितो देवि बालरूपी पितामहः

«Ese lugar perdura por toda la duración de un kalpa; allí moran quienes permanecen hasta el fin del kalpa. En ese sitio, oh Devī, Pitāmaha (Brahmā) habita con forma de niño.»

Verse 16

जगत्प्रभुर्लोककर्ता सत्त्वमूर्तिर्महाप्रभः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु क्षेत्रे प्राभासिके शुभे

El Señor del universo, creador de los mundos, el Gran Resplandeciente cuya forma es el ser puro, llegó al auspicioso campo sagrado de Prabhāsa con la edad de ocho años.

Verse 17

तत्राऽकरोत्तपो घोरं दिव्याब्दानां सहस्रकम् । संस्थाप्य तु महालिंगं सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः

Allí realizó una austera penitencia, terrible, durante mil años divinos; y, tras establecer un gran liṅga, anheló crear seres de múltiples clases.

Verse 18

ततः कालांतरेतीते सोमेन प्रार्थितो विभुः । क्षयरोगविमुक्तेन सम्यक्छ्रद्धान्वितेन वै

Pasado algún tiempo, el Señor fue suplicado por Soma, ya liberado de la enfermedad consumidora y colmado de fe verdadera.

Verse 19

लिंगप्रतिष्ठाहेतोर्वै क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । कोटिब्रह्मर्षिभिः सार्द्धं सहितो विश्वकर्मणा । कारयामास विधिवत्प्रतिष्ठां लिंगमुत्तमम्

Con el fin de establecer el Liṅga, en el auspicioso campo sagrado de Prābhāsa, hizo que se realizara conforme al rito la consagración del Liṅga supremo, junto con crores de brahmarṣis y con Viśvakarman presente.

Verse 20

प्रतिष्ठाप्य ततो लिंगं सोमनाथं वरानने । दापयामास विप्रेभ्यो भूरिशो यज्ञदक्षिणाम्

Luego, tras establecer el Liṅga de Somanātha, oh de bello rostro, hizo entregar a los brāhmaṇas abundantes dakṣiṇās, los honorarios del sacrificio.

Verse 21

एवं प्रतिष्ठितं लिंगं ब्रह्मणा लोककर्तृणा । वर्षाणि चात्र जातानि प्रभासे बालरूपिणः

Así fue establecido el Liṅga por Brahmā, el creador de los mundos; y aquí, en Prabhāsa, transcurrieron los años para él mientras permanecía en forma de niño.

Verse 22

चत्वारिंशद्वयं चैव क्षेत्रमध्यनिवासिनः । एवं परार्द्धमगमत्प्रभासक्षेत्रवासिनः

Habitando en el mismo corazón del campo sagrado, permaneció allí cuarenta y dos años; así, para quien mora en Prabhāsa-kṣetra, se dice que ha transcurrido un ‘parārdha’ (la inmensa mitad de la vida de Brahmā).

Verse 23

देव्युवाच । ब्रह्मणो दिनमानं तु मासवर्षसहस्रकम् । तत्सर्वं विस्तराद्ब्रूहि यथायुर्ब्रह्मणः स्मृत म्

La Diosa dijo: “Se enseña que la medida de un ‘día’ de Brahmā comprende miles de meses y años. Expón todo ello con detalle, conforme a como se transmite la duración de la vida de Brahmā.”

Verse 24

ईश्वर उवाच । परमायुः स्मृतो ब्रह्मा परार्द्धं तस्य वै गतम् । प्रभासक्षेत्रसंस्थस्य द्वितीयं भवतेऽधुना

Īśvara dijo: “Se recuerda que Brahmā posee la vida suprema; de ella, un parārdha ha pasado en verdad. Para Brahmā, que mora en Prabhāsa-kṣetra, la segunda mitad está ahora en curso.”

Verse 25

यदा प्राभासिके क्षेत्रे ब्रह्मा लोकपितामहः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु बालरूपी तदोच्यते

Cuando Brahmā, el abuelo de los mundos, llega al campo sagrado de Prābhāsika, entonces se dice que está en forma infantil, de ocho años de edad.

Verse 26

अन्येषु सर्वतीर्थेषु वृद्धरूपी पितामहः । मुक्त्वा प्राभासिकं क्षेत्रं सदैव विबुधप्रिये

En todos los demás tīrthas, el Abuelo primordial (Brahmā) se manifiesta con figura de anciano; mas en el sagrado kṣetra de Prābhāsika no es así, oh amado de los dioses.

Verse 27

ब्रह्मांडे यानि तीर्थानि ब्रह्माणस्तेषु ये स्मृताः । तेषामाद्यो महातेजाः प्रभासे यो व्यवस्थितः

Entre todos los tīrthas del universo, y entre los Brahmās recordados en esos lugares sagrados, el primero—de gran esplendor—es aquel que está establecido en Prabhāsa.

Verse 28

कल्पेकल्पे तु नामानि शृणु त्वं तानि वै प्रिये । स्वयंभूः प्रथमे कल्पे द्वितीये पद्मभूः स्थितः

Amada, escucha estos nombres tal como se dan en cada kalpa. En el primer kalpa se le conoce como Svayaṃbhū, el Auto-nacido; en el segundo queda establecido como Padmabhū, el Nacido del Loto.

Verse 29

तृतीये विश्वकर्तेति बालरूपी चतुर्थके । एतानि मुख्यनामानि कथितानि स्वयंभुवः

En el tercer kalpa se le llama Viśvakartṛ, el Hacedor del universo; en el cuarto, Bālarūpī, el de forma juvenil. Estos han sido declarados los nombres principales de Svayaṃbhū (Brahmā).

Verse 30

नित्यं संस्मरते यस्तु स दीर्घायुर्नरो भवेत्

Mas quien recuerde cada día esos nombres, ese hombre alcanzará larga vida.

Verse 31

चन्द्रसूर्यग्रहाः सर्वे सदेवासुरमानुषाः । त्रैलोक्यं नश्यते सर्वं ब्रह्मरात्रि समागमे

Todos los planetas—incluidos la luna y el sol—junto con dioses, asuras y humanos: los tres mundos en su totalidad perecen cuando llega la noche de Brahmā.

Verse 32

पुनर्दिने तु संजाते प्रबुद्धः सन्पितामहः । तथा सृष्टिं प्रकुरुते यथापूर्वमभूत्प्रिये

Pero cuando el día vuelve a nacer, Pitāmaha (Brahmā), ya despierto, pone en marcha la creación tal como era antes, oh amada.

Verse 33

दिनमानं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मणो लोककर्तृणः । नेत्रभागाच्चतुर्भागस्त्रुटिः कालो निगद्यते

Explicaré la medida de un día de Brahmā, el hacedor de los mundos. Se dice que una ‘truṭi’ es una unidad de tiempo, tan sutil, equivalente a la cuarta parte de una fracción del parpadeo del ojo.

Verse 34

तस्माच्च द्विगुणं ज्ञेयं निमिषांतं वरानने । निमिषैः पञ्चदशभिः काष्ठा इत्युच्यते बुधैः । त्रिंशद्भिश्चैव काष्ठाभिः कला प्रोक्ता मनीषिभिः

Y el doble de eso debe conocerse como un ‘nimiṣa’, oh de bello rostro. Quince nimiṣas son llamados ‘kāṣṭhā’ por los eruditos; y con treinta kāṣṭhās, los sabios declaran una ‘kalā’.

Verse 35

त्रिंशत्कलो मुहूर्तः स्याद्दिनं पंचदशैस्तु तैः । दिनमाना निशा ज्ञेया अहोरात्रं तयोर्भवेत्

Treinta kalās forman un muhūrta; y con quince de esos se constituye un día. La noche debe saberse igual en medida al día; de ambos surge el día-y-noche completo (ahorātra).

Verse 36

तैः पंचदशभिः पक्षः पक्षाभ्यां मास उच्यते । मासैश्चैवायनं षङ्भिरब्दं स्यादयनद्वयात्

Con quince días se forma una quincena (pakṣa); con dos quincenas se dice que hay un mes. Con seis meses hay un ayana (medio año); y con dos ayanas se completa un año.

Verse 37

चत्वारिंशद्धि लक्षाणि लक्षाणां त्रितयं पुनः । विंशतिश्च सहस्राणि ज्ञेयं सौरं चतुर्युगम्

Cuarenta lakhs, y de nuevo tres lakhs más, y además veinte mil: esto ha de conocerse como la medida solar (saurā) de un caturyuga.

Verse 38

चतुर्युगैकसप्तत्या मन्वंतरमुदाहृतम् । ऐन्द्रमेतद्भवेदायुः समासात्तव कीर्तितम्

Se declara que un Manvantara consta de setenta y una series de los cuatro Yugas. Esto, en suma, se enseña como la duración de vida de un Indra; así te lo he expuesto concisamente.

Verse 39

स्वायंभुवो मनुः पूर्वं मनुः स्वारोचिषस्ततः । औत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्ततः

Primero está Svāyambhuva Manu; luego viene Svārociṣa Manu. Después de ellos están Auttama y Tāmasa, y luego Raivata y Cākṣuṣa en debido orden.

Verse 40

वैवस्वतोऽर्कसावर्णिर्ब्रह्मसा वर्णिरेव च । धर्मसावर्णिनामा च रौच्यो भूत्यस्तथैव च

Luego vienen Vaivasvata; Arka-sāvarṇi; también Brahma-sāvarṇi; el llamado Dharma-sāvarṇi; y asimismo Raucya y Bhūtya.

Verse 41

चतुर्दशैते मनवः संख्यातास्ते यथाक्रमम् । भूतान्भविष्यानिंद्रांश्च सर्वा न्वक्ष्ये तव क्रमात्

Así, estos catorce Manus han sido contados en su debido orden. Ahora, en sucesión, te diré de todos los Indras: los del pasado y los que aún han de venir.

Verse 42

विश्वभुक्च विपश्चिच्च सुकीर्तिः शिबिरेव च । विभुर्मनोभुवश्चैव तथौजस्वी बलिर्बली

Viśvabhuk, Vipaścit, Sukīrti y Śibi; también Vibhu y Manobhu; asimismo Ojasvī, y Bali el poderoso—

Verse 43

अद्भुतश्च तथा शांती रम्यो देववरो वृषा । ऋतधामा दिवःस्वामी शुचिः शक्राश्चतुर्दश

—Adbhuta; asimismo Śāṃti, Ramya, Devavara y Vṛṣa; Ṛtadhāmā, Divaḥsvāmī y Śuci: éstos son los catorce Śakras (Indras).

Verse 44

एते सर्वे विनश्यंति ब्रह्मणो दिवसे प्रिये । रात्रिस्तु तावती ज्ञेया कल्पमानमिदं स्मृतम्

Todos ellos perecen dentro del día de Brahmā, oh amada. Y la noche de Brahmā ha de entenderse de igual medida: esto se recuerda como la norma de un Kalpa.

Verse 45

प्रथमं श्वेतकल्पस्तु द्वितीयो नीललोहितः । वामदेवस्तृतीयस्तु ततो राथंतरोऽपरः

El primero es el Śveta Kalpa; el segundo es Nīla-lohita. El tercero es Vāmadeva; después de éste viene otro, Rāthaṃtara.

Verse 46

रौरवः पंचमः प्रोक्तः षष्ठः प्राण इति स्मृतः । सप्तमोऽथ बृहत्कल्पः कन्दर्पोऽष्टम उच्यते

El quinto es proclamado como Raurava; el sexto es recordado como Prāṇa. Luego, el séptimo es el Bṛhat Kalpa, y el octavo es llamado Kandarpa.

Verse 47

सद्योऽथ नवमः प्रोक्तः ईशानो दशमः स्मृतः । ध्यान एकादशः प्रोक्तस्तथा सारस्वतोऽपरः

Luego, Sadya es declarado como el noveno; Īśāna es recordado como el décimo. Dhyāna se enseña como el undécimo, y después viene otro, Sārasvata.

Verse 48

त्रयोदश उदानस्तु गरुडोऽथ चतुर्दशः । कौर्मः पंचदशो ज्ञेयः पौर्णमासी प्रजापतेः

El decimotercer (kalpa) se llama Udāna; el decimocuarto es Garuḍa. Sabe que el decimoquinto es Kaurma; y la noche de luna llena (Paurṇamāsī) se dice que pertenece a Prajāpati.

Verse 49

षोडशो नारसिंहस्तु समाधिस्तु ततः परः । आग्नेयोऽष्टादशः प्रोक्तः सोमकल्पस्ततोऽपरः

El decimosexto (kalpa) es Nārasiṃha; después viene el (kalpa) llamado Samādhi. El decimoctavo es declarado Āgneya; y luego sigue el Soma-kalpa.

Verse 50

भावनो विंशतिः प्रोक्तः सुप्तमालीति चापरः । वैकुण्ठश्चार्चिषो रुद्रो लक्ष्मीकल्पस्तथापरेः

Bhāvana es declarado como el vigésimo; otro se llama Suptamālī. (Luego vienen) Vaikuṇṭha, Ārciṣa, Rudra, y después el Lakṣmī-kalpa.

Verse 51

सप्तविंशोऽथ वैराजो गौरीकल्पस्तथोंऽधकः । माहेश्वरस्तथा प्रोक्तस्त्रिपुरो यत्र घातितः

Luego, el vigésimo séptimo es el Vairāja; después el Gaurī-kalpa y asimismo el Andhaka. También se proclama el Māheśvara (kalpa): allí donde Tripura fue abatida.

Verse 52

पितृकल्पस्तथांते च या कुहूर्ब्रह्मणः स्मृता । त्रिंशत्कल्पाः समाख्याता ब्रह्मणो मासि वै प्रिये

Y al final está el Pitṛ-kalpa; y Kuhu es recordada como perteneciente a Brahmā. Así, oh amada, se enumeran treinta kalpas como un “mes” de Brahmā.

Verse 53

अतीताः कथिताः सर्वे वाराहो वर्त्ततेऽधुना । प्रतिपद्ब्रह्मणो यत्र वाराहेणोद्धृता मही

Todos los kalpas pasados han sido descritos; ahora está vigente el Vārāha-kalpa: el primer día del (mes) de Brahmā, en el cual Varāha alzó la tierra.

Verse 54

त्रिंशत्कल्पैः स्मृतो मासो वर्षं द्वादशभिस्तु तैः । अनेन वर्षमानेन तदा ब्रह्माऽष्टवार्षिकः । आनीतः सोमराजेन सोमनाथः प्रतिष्ठितः

Un “mes” se recuerda como compuesto de treinta kalpas, y un “año” de doce (meses) tales. Según esta medida, entonces Brahmā tenía ocho años; y Somarāja trajo (al Señor) y estableció a Somnātha en Prabhāsa.

Verse 55

एवं क्षेत्रे निवसतः प्रभासे बालरूपिणः । परार्द्धमेकमगमद्द्वितीयं वर्ततेऽ धुना

Así, mientras (el Señor) moraba en el sagrado campo de Prabhāsa con forma infantil, transcurrió un parārdha; y ahora está en curso el segundo.

Verse 56

एवं महाप्रभावोऽसौ प्रभासक्षेत्रमध्यगः । ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान्बालत्वात्क्षेत्रमाश्रितः

Así, de gran majestad es (Brahmā) que mora en medio del Prabhāsa-kṣetra. Brahmā, el Autoengendrado, el Bienaventurado—por hallarse en estado de niñez—ha tomado refugio en este campo sagrado.

Verse 57

स वै पूज्यो नमस्कार्यो वंदनीयो मनीषिभिः । आदौ स एव पूज्यः स्यात्सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

Él, en verdad, debe ser adorado, saludado con reverencia y venerado por los sabios. Quienes anhelan el fruto verdadero de la peregrinación deben rendirle culto en primer lugar, con rectitud.

Verse 58

यस्तं पूजयते भक्त्या स मां पूजयते भुवम् । यस्तं द्वेष्टि स मां द्वेष्टि योस्य पूज्यो ममैव सः

Quien le rinde culto con devoción, oh Diosa, en verdad Me rinde culto a Mí en esta tierra. Quien le odia, Me odia; y quien es digno de veneración para él, ése es, en verdad, digno de veneración para Mí también.

Verse 59

ब्रह्मणा पूज्यमानेन अहं विष्णुश्च पूजितः । विष्णुना पूज्यमानेन अहं ब्रह्मा च पूजितः

Cuando Brahmā es adorado, también Yo y Viṣṇu somos adorados. Cuando Viṣṇu es adorado, también Yo y Brahmā somos adorados.

Verse 60

मया पूजित मात्रेण ब्रह्मविष्णू च पूजितौ । सत्त्वं ब्रह्मा रजो विष्णुस्तमोऽहं संप्रकीर्तितः

Con sólo adorarme a Mí, Brahmā y Viṣṇu quedan también adorados. En esta tríada de guṇa, se proclama a Brahmā como sattva, a Viṣṇu como rajas, y a Mí como tamas.

Verse 61

वायुर्ब्रह्माऽनलो रुद्रो विष्णुरापः प्रकीर्तितः । रात्रिर्विष्णुरहो रुद्रो या संध्या स पितामहः

Se proclama que Brahmā es el viento; Rudra, el fuego; y Viṣṇu, las aguas. La noche es Viṣṇu, el día es Rudra, y la unión crepuscular (saṃdhyā) es ese Abuelo primordial, Brahmā.

Verse 62

सामवेदो ह्यहं देवि ब्रह्मा ऋग्वेद उच्यते । यजुर्वेदो भवेद्विष्णुः कुलाधारो ह्यथर्वणः

Oh Diosa, Yo soy en verdad el Sāma Veda; se dice que Brahmā es el Ṛg Veda. Viṣṇu llega a ser el Yajur Veda; y el Atharvan (Atharva Veda) es el fundamento que sostiene el linaje.

Verse 63

उष्णकालो ह्यहं देवि वर्षाकालः पितामहः । शीतकालो भवेद्विष्णुरेवं कालत्रयं हि सः

Oh Diosa, Yo soy la estación del calor; la estación de las lluvias es el Abuelo (Brahmā). La estación del frío es Viṣṇu; así, en verdad, la triple estación es Él, el único principio divino.

Verse 64

दक्षिणाग्निरहं ज्ञेयो गार्हपत्यो हरिः स्मृतः । ब्रह्मा चाहवनीयस्तु एवं सर्वं त्रिदैवतम्

Sábese que Yo soy el Dakṣiṇāgni (fuego del sur). Hari (Viṣṇu) es recordado como el fuego Gārhapatya; y Brahmā como el fuego Āhavanīya. Así, todo es en verdad la triple divinidad.

Verse 65

अहं लिंगस्वरूपस्थो भगो विष्णुः प्रकीर्तितः । बीजसंस्थो भवेद्ब्रह्मा विष्णुरापः प्रकीर्तितः

Yo permanezco en la forma del Liṅga. Viṣṇu es proclamado como Bhaga, el Señor que reparte la fortuna y las porciones. Brahmā se dice que mora en la semilla (bīja); y Viṣṇu es también proclamado como las aguas.

Verse 66

अहमाकाशरूपस्थ एवं तत्त्वमयं प्रभुः । आकाशात्स्रवते यच्च तद्बीजं ब्रह्मसंस्थितम् । स्वरूपं ब्राह्ममाश्रित्य ब्रह्मा बीजप्ररोहकः

Yo permanezco en la forma del ākāśa, el Señor constituido por los tattvas mismos. Lo que mana del espacio: ésa es la semilla establecida en Brahmā. Acogiéndose a la naturaleza brahmánica, Brahmā hace brotar la semilla.

Verse 67

नाभिमध्ये स्थितो ब्रह्मा विष्णुश्च हृदयांतरे । वक्त्रमध्ये अहं देवि आधारः सर्वदेहिनाम्

Brahmā está situado en el centro del ombligo, y Viṣṇu en el interior del corazón. En medio de la boca, oh Diosa, estoy Yo: el sostén de todos los seres encarnados.

Verse 68

यश्चाहं स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा स हुताशनः । या देवी स स्वयं विष्णुर्यो विष्णुः स च चन्द्रमाः

Aquel que es “Yo” es en verdad Brahmā mismo; y ese Brahmā es también Agni, el Fuego. La Diosa es ciertamente Viṣṇu; y ese mismo Viṣṇu es también la Luna. Así, en Prabhāsa, las formas divinas se revelan como una sola Realidad que aparece mediante múltiples potencias.

Verse 69

यः कालः स स्वयं ब्रह्मा यो रुद्रः स च भास्करः । एवं शक्तिविशेषेण परं ब्रह्म स्थितं प्रिये

El Tiempo (Kāla) es en verdad Brahmā; y Rudra es también Bhāskara, el Sol. Así, oh amada, por el juego distintivo de las potencias, el Brahman supremo permanece: aparece en formas diversas y, sin embargo, es Uno.

Verse 71

एवं यो वेद देवेशि अद्वैतं परमाक्षरम् । स सर्वं वेद नैवान्यो भेदकर्त्ता नराधमः

Oh Señora de los dioses, quien así conoce lo supremo e imperecedero, no-dual (advaita), conoce verdaderamente todo. Pero quien forja divisiones (en lo Uno) es, en verdad, el más vil de los hombres.

Verse 72

एकरूपं परं ब्रह्म कार्यभावात्पृथक्स्थितः । यस्तं द्वेष्टि वरारोहे ब्रह्मद्वेष्टा स उच्यते

El Brahman Supremo es uno en su forma; mas, por las condiciones de los efectos manifestados, parece como si estuviera separado. Oh de hermosas caderas, quien odia a Eso es llamado “odiador de Brahman”.

Verse 73

दक्षिणांगे स्थितो ब्रह्मा वामांगे मम केशवः । यस्तयोर्द्वेषमाधत्ते स द्वेष्टा मम भामिनि

Brahmā mora a Mi derecha, y Keśava (Viṣṇu) a Mi izquierda. Oh amada de ardiente corazón, quien albergue odio entre esos dos es un odiador de Mí.

Verse 74

एवं ज्ञात्वा वरारोहे ह्यभिन्नेनान्तरात्मना । ब्रह्माणं केशवं रुद्रमेकरूपेण पूज येत्

Sabiendo esto, oh de hermosas caderas, y comprendiendo que el Ser interior es indiviso, debe adorarse a Brahmā, a Keśava y a Rudra como una sola forma.

Verse 105

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां ब्रह्म माहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाधिकशततमोऽध्यायः

Así concluye, en el Śrī Skanda Mahāpurāṇa—en la saṃhitā de ochenta y un mil ślokas—el capítulo ciento cinco, llamado “Descripción de la Grandeza de Brahmā”, en el séptimo Khaṇḍa (Prabhāsa), en la primera sección, el Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, dentro del apartado de la “Peregrinación Media” (Madhya-yātrā).