Adhyaya 101

Verse 1

ईश्वर उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः । ब्रह्मणो मानसः पुत्रस्त्रिषु लोकेषु गर्वितः

Īśvara dijo: «En aquel mismo tiempo, el sabio divino Nārada—hijo nacido de la mente de Brahmā—era célebre en los tres mundos».

Verse 2

सर्वलोकचरः सोऽपि युवा देवनमस्कृतः । तथा यदृच्छया चायमटमानः समंततः

Él también era un caminante por todos los mundos: joven y venerado incluso por los dioses. Y así, vagando por doquier, se movía según el azar del destino.

Verse 3

वासुदेवं स वै द्रष्टुं नित्यं द्वारवतीं पुरीम् । आयाति ऋषिभिः सार्द्धं क्रोधेन ऋषि सत्तमः

Para ver a Vāsudeva, solía acudir siempre a la ciudad de Dvāravatī, acompañado de los sabios; pero en esta ocasión, el más excelso de los ṛṣis llegó airado.

Verse 4

अथाश्वागच्छतस्तस्य सर्वे यदुकुमारकाः । ये प्रद्युम्नप्रभृतयस्ते च प्रह्वाननाः स्थिताः

Entonces, cuando él se acercó con presteza, todos los príncipes Yadu—Pradyumna y los demás—se quedaron en pie con el rostro inclinado (en señal de respeto exterior).

Verse 5

अभावाच्चार्घ्यपाद्यानां पूजां चक्रुः समंततः । सांबस्त्ववश्यभावित्वात्तस्य शापस्य कारणात्

Como no había arghya ni pādya, realizaron la adoración como pudieron, de todas las maneras. Pero Sāmba—impulsado por un destino inevitable—llegó a ser la causa de aquella maldición.

Verse 6

अवज्ञां कुरुते नित्यं नारदस्य महात्मनः । रतक्रीडा स वै नित्यं रूपयौवनगर्वितः

Constantemente mostraba desdén hacia el magnánimo Nārada. Absorbido sin cesar en el juego amoroso, vivía embriagado por el orgullo de su belleza y juventud.

Verse 7

अविनीतं तु तं दृष्ट्वा चिन्तयामास नारदः । अस्याहमविनीतस्य करिष्ये विनयं शुभम्

Al verlo falto de humildad y disciplina, Nārada reflexionó: «A este indómito le procuraré una corrección auspiciosa: el debido freno y la humildad».

Verse 8

एवं स चिन्तयित्वातु वासुदेवमथाब्रवीत् । इमाः षोडशसाहस्राः स्त्रियो या देवसत्तम

Tras deliberar así, Nārada se dirigió a Vāsudeva: «Oh el mejor entre los dioses, estas dieciséis mil mujeres…».

Verse 9

सर्वास्तासां सदा सांबे भावो देव समाश्रितः । रूपेणाप्रतिमः सांबो लोकेऽस्मिन्सचराचरे

Oh Señor, todas ellas tienen siempre su afecto puesto en Sāmba. En hermosura, Sāmba no tiene igual en este mundo de seres móviles e inmóviles.

Verse 10

सदाऽर्हंति च तास्तस्य दर्शनं ह्यपि सत्स्त्रियः । श्रुत्वैवं नारदाद्वाक्यं चिन्तयामास केशवः

Y aquellas mujeres virtuosas son siempre dignas incluso de su presencia. Al oír estas palabras de Nārada, Keśava comenzó a reflexionar.

Verse 11

यदेतन्नारदेनोक्तं सत्यमत्र तु किं भवेत् । एवं च श्रूयते लोके चापल्यं स्त्रीषु विद्यते । श्लोकाविमौ पुरा गीतौ चित्तज्ञैर्योषितां द्विजैः

«¿Será verdad lo que aquí ha dicho Nārada? Con todo, se oye en el mundo que la inconstancia se halla en las mujeres. En verdad, estos dos ślokas fueron antaño cantados por brāhmaṇas perspicaces, conocedores del corazón femenino».

Verse 12

पौंश्चल्यादतिचापल्यादज्ञानाच्च स्वभावतः । रक्षिता यत्नतो ह्येता विकुर्वंति हि भर्तृषु

«Por liviandad, por excesiva inconstancia y por ignorancia nacida de su propia naturaleza, aunque se las guarde con empeño, estas mujeres obran caprichosamente con sus maridos».

Verse 13

नैता रूपं परीक्षंते नाऽसां वयसि संश्रयः । सुरूपं वा विरूपं वा पुमानित्येव भुंजते

«No examinan la hermosura ni se atienen a la edad; sea el hombre bello o no, se relacionan con él simplemente por ser “un hombre”».

Verse 14

ईश्वर उवाच । मनसा चिन्तयित्वैवं कृष्णो नारदमब्रवीत् । नह्यहं श्रद्दधाम्येतद्यदेतद्भाषितं पुरा

El Señor dijo: Tras meditarlo en su mente, Kṛṣṇa habló a Nārada: «No acepto como digno de fe lo que de antiguo se ha dicho de ese modo».

Verse 15

ब्रुवाणमेवं देवं तु नारदः प्रत्युवाच ह । तथाहं तु करिष्यामि यथा श्रद्धास्यते भवान्

Cuando el Señor habló así, Nārada respondió: «Muy bien; obraré de tal modo que Tú llegarás a creer con fe».

Verse 16

एवमुक्त्वा ययौ भूयो नारदस्तु यथागतम् । ततः कतिपयाहस्य द्वारकां पुनरभ्यगात्

Dicho esto, Nārada partió de nuevo, regresando tal como había venido. Luego, al cabo de algunos días, volvió otra vez a Dvārakā.

Verse 17

तस्मिन्नहनि देवोऽपि सहांतःपौरकैर्जनैः । अनुभूय जलक्रीडां पानमासेवते रहः

Aquel mismo día, el Señor—junto con los moradores del palacio interior—gozó de juegos en el agua y luego, en retiro, tomó la bebida.

Verse 18

रम्ये रैवतकोद्याने नानाद्रुमविभूषिते । सर्वर्तुकुसुमैर्नित्यं वासिते सर्वकामने

En el deleitoso jardín de Raivataka, engalanado con árboles de muchas clases, siempre perfumado por flores de todas las estaciones, cumplidor de todo deseo.

Verse 19

नानाजलजफुल्लाभिर्दीर्घिका भिरलंकृते । हंससारससंघुष्टे चक्रवाकोपशोभिते

Estaba engalanado con muchas lagunas alargadas colmadas de lotos en flor, resonantes con los cantos de cisnes y grullas, y hermoseadas por parejas de aves cakravāka.

Verse 20

तस्मिन्स रमते देवः स्त्रीभिः परिवृतस्तदा । हारनूपुरकेयूररसनाद्यैर्विभूषणैः

Allí el Señor se recreaba entonces, rodeado de mujeres engalanadas con ornamentos: collares, ajorcas, brazaletes, ceñidores y otros adornos.

Verse 21

भूषितानां वरस्त्रीणां सर्वांगीणां विशेषतः । तत्रस्थः पिबते पानं शुभगन्धान्वितं शुभम्

En compañía de nobles mujeres exquisitamente engalanadas, hermosas en cada miembro, permaneciendo allí bebió una bebida auspiciosa, perfumada con fragancias gratas y puras.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे बुद्ध्वा मद्यमत्तास्ततः स्त्रियः । उवाच नारदः सांबमस्मिंस्तिष्ठ कुमारक

Entretanto, al darse cuenta de que las mujeres se habían embriagado con licor, Nārada dijo a Sāmba: «Permanece aquí, joven príncipe».

Verse 23

त्वां समाह्वयते देवो न युक्तं स्थातुमत्र ते । तद्वाक्यार्थमबुद्ध्वैव नारदेनाथ नोदितः

«El Señor te llama; no es apropiado que permanezcas aquí.» Sin comprender el sentido de esas palabras, fue entonces instado a avanzar por Nārada.

Verse 24

गत्वा तु सत्वरं सांबः प्रणाममकरोत्पितुः । निर्द्दिष्टमासनं भेजे यथाभावेन विष्णुना

Entonces Sāmba fue apresuradamente y se postró ante su padre. Tomó el asiento que Viṣṇu le indicó, conforme al debido decoro.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र यास्तु वै चाल्पसात्त्विकाः । ता दृष्ट्वा सहसा सांबं सर्वाश्चुक्षुभिरे स्त्रियः

En aquel instante, las mujeres allí presentes, de escasa firmeza en sattva, al ver de pronto a Sāmba, todas se agitaron de inmediato.

Verse 26

न स दृष्टः पुरा याभिरंतःपुरनिवासिभिः । मद्यदोषात्ततस्तासां स्मृतिलोपात्तथा बहु

Pues aquellas mujeres que moraban en los aposentos interiores no lo habían visto antes; y por la falta del licor, su memoria se eclipsó en gran medida.

Verse 27

स्वभावतोऽल्पसत्त्वानां जघनानि विसुस्रुवुः । श्रूयते चाप्ययं श्लोकः पुराणप्रथितः क्षितौ

Por su propia naturaleza, quienes tienen poca fuerza interior se vuelven inestables en las caderas. Y este śloka, célebre en los Purāṇas, también se oye en la tierra.

Verse 29

लोकेऽपि दृश्यते ह्येतन्मद्यस्याप्यथ सेवनात् । लज्जां मुंचंति निःशंका ह्रीमत्यो ह्यपि च स्त्रियः

Esto se ve también en el mundo: por el beber vino, aun las mujeres recatadas, arrojando la vergüenza, se vuelven osadas y sin titubeo.

Verse 30

समांसैर्भोजनैः स्निग्धैः पानैः सीधुसुरासवैः । गंधैर्मनोज्ञैर्वस्त्रैश्च कामः स्त्रीषु विजृंभति

Con manjares de carne abundantes, alimentos untuosos y bebidas—sīdhu, surā y licores fermentados—junto con perfumes gratos y vestiduras, el deseo se expande y despierta en las mujeres.

Verse 31

मद्यं न देयमत्यर्थं पुरुषेण विपश्चिता । मदोन्मत्ताः स्वभावेन पूर्वं संति यतः स्त्रियः

El varón prudente no debe dar licor en exceso; pues las mujeres, por su natural disposición, ya son propensas a dejarse arrastrar por la embriaguez.

Verse 32

नारदोऽप्यथ तं सांबं प्रेषयित्वा त्वरान्वितः । आजगामाथ तत्रैव सांबस्यानुपदेन तु

Entonces Nārada también—tras enviar a Sāmba—llegó allí con premura, siguiendo de cerca las huellas de Sāmba.

Verse 33

आयांतं ताः स्वयं दृष्ट्वा प्रियसौमनसं मुनिम् । सहसैवोत्थिताः सर्वा मदोन्मत्ता अपि स्त्रियः

Al ver con sus propios ojos al sabio que se acercaba, de semblante grato y querido, todas las mujeres se levantaron de inmediato, aunque estuvieran embriagadas.

Verse 34

तासामथोत्थितानां तु वासुदेवस्य पश्यतः । भित्त्वा वासांस्यनर्घाणि पात्रेषु पतितानि तु

Pero al levantarse—mientras Vāsudeva miraba—sus vestiduras inestimables se rasgaron y cayeron dentro de los recipientes allí presentes.

Verse 35

जघनेषु विलग्नानि तानि पेतुः पृथक्पृथक् । तद्दृष्ट्वा तु हरिः कुद्धस्ताः शशाप ततोऽबलाः

Aferradas a sus caderas, aquellas prendas fueron cayendo una tras otra. Al verlo, Hari se enfureció y entonces maldijo a aquellas mujeres desvalidas.

Verse 36

यस्माद्गतानि चेतांसि मां मुक्त्वाऽन्यत्र वः स्त्रियः । तस्मात्पतिकृतांल्लोकानायुषोंऽते न यास्यथ

«Porque vuestras mentes, oh mujeres, se han ido a otra parte, abandonándome; por ello, al término de vuestra vida no alcanzaréis los mundos que se obtienen por la devoción al esposo».

Verse 37

पतिलोकात्परिभ्रष्टाः स्वर्गमार्गात्तथैव च । भूत्वा ह्यशरणा भूयो दस्युहस्तं गमिष्यथ

«Caídas del reino del esposo y asimismo del sendero del cielo, quedaréis sin amparo y de nuevo iréis a parar a manos de bandidos».

Verse 38

शापदोषात्ततस्तस्मात्ताः स्त्रियो गां गते हरौ । हृताः पांचनदैश्चौरैरर्जुनस्य प्रपश्यतः

Así, por la mancha de aquella maldición, cuando Hari (Viṣṇu) partió al cielo, aquellas mujeres fueron raptadas por ladrones de la región de Pañcanada, ante la mirada de Arjuna.

Verse 39

अल्पसत्त्वाश्च याश्चासंस्ता गता दूषणं स्त्रियः । रुक्मिणी सत्यभामा च तथा जांबवती प्रिये

Las mujeres de escasa fortaleza interior y las que habían caído en la censura fueron llevadas; mas Rukmiṇī, Satyabhāmā y también Jāmbavatī, oh amado, no estaban entre ellas.

Verse 40

न प्राप्ता दस्युहस्तं ताः स्वेन सत्त्वेन रक्षिताः । शप्त्वैवं ताः स्त्रियः कृष्णः सांबमप्यशपत्पुनः

No cayeron en manos de bandidos, pues fueron guardadas por su propia firme virtud. Así, tras maldecir a aquellas mujeres, Kṛṣṇa volvió a maldecir también a Sāmba.

Verse 41

यस्मादतीव ते कांतं दृष्ट्वा रूपमिमाः स्त्रियः । क्षुब्धाः सर्वा यतस्तस्मात्कुष्ठरोगमवाप्नुहि

Porque al ver tu forma sumamente hermosa, todas estas mujeres se agitaron de deseo; por ello, que por esa causa incurras en la enfermedad de la lepra.

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सांबो लज्जासमन्वितः । उवाच प्रहसन्वाक्यं स स्मरन्नृषिसत्तमम्

Al oír aquellas palabras, Sāmba, colmado de vergüenza, habló con una media sonrisa, recordando al más excelso de los sabios.

Verse 43

अनिमित्तमहं तात भावदोषविवर्जितः । शप्तो न मेऽत्र वै कुद्धो दुर्वासा नान्यथा वदेत्

«Sin motivo, padre querido, yo, libre de toda falta de intención, he sido maldecido. En esto no estoy verdaderamente airado: Durvāsā no hablaría de otro modo».

Verse 44

एवमुक्त्वा ततः सांबः कृष्णं कमललोचनम् । ततो वैराग्यसंयुक्तश्चिन्ताशोकपरायणः

Dicho esto, Sāmba se acercó a Kṛṣṇa, de ojos de loto; y luego, unido al desapego, quedó entregado a la inquietud y al dolor.

Verse 45

प्रभासक्षेत्रमगमत्सर्वपातकनाशनम् । एवं तत्क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

Fue a Prabhāsa Kṣetra, el lugar sagrado que destruye todos los pecados. Al llegar a ese campo santo, emprendió una austeridad sumamente severa.

Verse 46

प्रतिष्ठाप्य सहस्रांशुं देवं पापनिषूदनम् । ततश्चाराधयामास परं नियममाश्रितः

Habiendo establecido a Sahasrāṁśu (el Sol), el dios que destruye el pecado, luego lo adoró, acogido a la disciplina y al dominio de sí más elevados.

Verse 47

त्रिसंध्यं पूजयामास दिव्यगंधानुलेपनैः । स्तोत्रेणानेन भक्त्या वै स्तौति नित्यं दिनाधिपम्

En las tres uniones del día celebró el culto con fragancias divinas y ungüentos; y con este himno, con devoción, alabó cada día al Señor del Día (el Sol).

Verse 48

सांब उवाच । नमस्त्रैलोक्यदीपाय नमस्ते तिमिरापह । नमः पंकजनाथाय नमः कुमुदशत्रवे

Sāmba dijo: «Salve, lámpara de los tres mundos; salve, disipador de las tinieblas. Salve, Señor del loto; salve, enemigo del kumuda, el loto nocturno».

Verse 49

नमो जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धात्रे नमोऽस्तु ते । देवदेव नमस्यामि सूर्यं त्रैलोक्यदीपकम्

«Salve, fundamento del universo; salve, sustentador del mundo. Oh Dios de dioses, me inclino ante Sūrya, luminaria de los tres mundos».

Verse 50

आदित्यवर्णो भुवनस्य गोप्ता अपूर्व एष प्रथमः सुराणाम् । हिरण्यगर्भः पुरुषो महात्मा स पठ्यते वै तमसः परस्तात्

«Resplandeciente como Āditya, protector de los mundos—sin par, el primero entre los dioses—, Él es el Hiraṇyagarbha, el Purusha de gran alma; en verdad se dice que está más allá de la oscuridad.»

Verse 51

इति स्तुतस्तदा सूर्यः प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच दर्शनं गत्वा सांबं जांबवतीसुतम्

Así alabado, Sūrya—complacido en lo más íntimo—se manifestó en una visión y habló a Sāmba, hijo de Jāmbavatī.

Verse 52

सांबसांब महावाहो शृणु गोविन्दनन्दने । स्तोत्रेणानेन तुष्टोऽहं वरं ब्रूहि यदीप्सितम्

«Sāmba, Sāmba, oh de brazos poderosos—escucha, oh descendiente de Govinda. Me complace este himno; di el don que deseas»។

Verse 53

सांब उवाच । कृष्णेनाहं सुरश्रेष्ठ शप्तः पापः सुदुर्मतिः । कुष्ठांतं कुरु मे देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

Sāmba dijo: «Oh el más excelso entre los dioses, yo—pecador y de torpe entendimiento—he sido maldecido por Kṛṣṇa. Oh Señor, si estás complacido conmigo, pon fin a mi lepra.»

Verse 54

श्रीभानुरुवाच । भूय एव महाभाग नीरोगस्त्वं भविष्यसि । यादृग्रूपः पुरा ह्यासीर्मम चैव प्रसादतः

Śrī Bhānu (Sūrya) dijo: «De nuevo, oh afortunado, quedarás libre de enfermedad; por mi gracia serás restaurado a la misma forma que tuviste antaño.»

Verse 55

अद्य प्रभृति नेक्ष्यास्ता विष्णुभार्याः कथंचन । न तासां दर्शने जातु स्थातव्यं यदुनन्दन

«Desde hoy en adelante, no mires de modo alguno a las esposas de Viṣṇu. Oh deleite de los Yadus, jamás permanezcas en su presencia.»

Verse 56

तासामीर्ष्यापरीतेन विष्णुना प्रभविष्णुना । कुष्ठं ते यादवश्रेष्ठ प्रदत्तं हि महात्मना

¡Oh, el mejor de los Yadus! Aquel Viṣṇu magnánimo—Prabhaviṣṇu—vencido por los celos a causa de ellas, en verdad te otorgó esta lepra.

Verse 57

यो मां स्तोत्रेण चानेन समागत्य च स्तोष्यति । न तस्यान्वयसंभूतः कुष्ठी कश्चिद्भविष्यति

Quien venga y me alabe con este mismo himno, en su linaje no nacerá jamás nadie afligido por la lepra.

Verse 58

अथादित्यस्य नामानि सम्यग्जानीहि द्वादश । द्वादशैव तथान्यानि तानि वक्ष्याम्यशेषतः

Ahora conoce debidamente los doce nombres de Āditya (el Sol). Hay también otro conjunto de doce; te los declararé por completo, sin omitir ninguno.

Verse 59

आदित्यः सविता सूर्यो मिहिरोऽर्कः प्रतापनः । मार्त्तंडो भास्करो भानुश्चित्रभानुर्द्दिवाकरः

Āditya, Savitṛ, Sūrya, Mihira, Arka, Pratāpana, Mārtaṇḍa, Bhāskara, Bhānu, Citrabhānu y Divākara: éstos son los nombres célebres del Sol.

Verse 60

रविर्द्वादशनामैवं ज्ञेयः सामान्यनामभिः । विष्णुर्धाता भगः पूषा मित्रोंऽशुर्वरुणो ऽर्यमा

Así, Ravi (el Sol) debe ser conocido por estos doce nombres comunes: Viṣṇu, Dhātṛ, Bhaga, Pūṣan, Mitra, Aṃśu, Varuṇa y Aryaman.

Verse 61

इन्द्रो विवस्वांस्त्वष्टा च पर्जन्यो द्वादशः स्मृतः । इति ते द्वादशादित्याः पृथक्त्वेन प्रकीर्तिताः

Indra, Vivasvān, Tvaṣṭṛ y Parjanya son recordados para completar los doce. Así, estos doce Ādityas han sido proclamados por separado, cada uno en su propia forma.

Verse 62

उत्तिष्ठंति सदा ह्येते मासैर्द्वादशभिः क्रमात् । विष्णुस्तपति वै चैत्रे वैशाखे चार्यमा सदा

En verdad, estos Ādityas se alzan y presiden siempre, en sucesión ordenada, a través de los doce meses. Viṣṇu arde en Caitra, y Aryaman arde siempre en Vaiśākha.

Verse 63

विवस्वाञ्ज्येष्ठमासे तु आषाढे चांशुमांस्तथा । पर्ज्जन्यः श्रावणे मासि वरुणः प्रौष्ठसंज्ञिके

Vivasvān preside en Jyeṣṭha; asimismo Aṃśumān en Āṣāḍha. Parjanya, dador de lluvias, en Śrāvaṇa; y Varuṇa en el mes llamado Prauṣṭha.

Verse 64

इन्द्रश्चाश्वयुजे मासि धाता तपति कार्तिके । मार्गशीर्षे तथा मित्रः पौषे पूषा दिवाकरः

Indra preside en Āśvayuja; Dhātṛ arde en Kārtika. Asimismo Mitra en Mārgaśīrṣa, y Pūṣan en Pauṣa, oh Divākara (Sol).

Verse 65

माघे भगस्तु विज्ञेयस्त्वष्टा तपति फाल्गुने । शतैर्द्वादशभिर्विष्णू रश्मीनां दीप्यते सदा

Bhaga ha de ser conocido como quien preside en Māgha; Tvaṣṭṛ arde en Phālguna. Y Viṣṇu resplandece siempre con mil doscientos rayos.

Verse 66

दीप्यते गोसहस्रेण शतैश्च त्रिभिरर्यमा । द्विसप्तकैर्विवस्वांस्तु अंशुमान्पञ्चकैस्त्रिभिः

Aryaman resplandece con mil rayos y trescientos más. Vivasvān, en cambio, brilla con dos veces siete (cientos); y Aṃśumān con tres grupos de cinco (cientos).

Verse 67

विवस्वानिव पर्जन्यो वरुणश्चार्यमा इव । इन्द्रस्तु द्विगुणैः षड्भिर्भात्येकादशभिः शतैः

Parjanya resplandece como Vivasvān; y Varuṇa resplandece como Aryaman. Indra, en cambio, brilla con once cientos, aumentados en dos veces seis.

Verse 68

मित्रवच्च भगस्त्वष्टा सहस्रेण शतेन च । उत्तरोपक्रमेऽर्कस्य वर्धन्ते रश्मयः सदा । दक्षिणोपक्रमे भूयो ह्रसन्ते सूर्यरश्मयः

Mitra, Bhaga, Tvaṣṭṛ y los demás—sumando mil cien—son las potencias solares. En el curso septentrional del Sol (uttarāyaṇa) sus rayos crecen sin cesar; en el curso meridional (dakṣiṇāyana) los rayos del Sol vuelven a menguar.

Verse 69

एवं द्वादश मूर्तिस्थः प्रभासक्षेत्रमध्यतः । सांबादित्येति विख्यातः स्थास्ये मन्वन्तरान्तरे

Así, morando aquí en doce formas, en el mismo centro de Prabhāsa Kṣetra, permaneceré a través de los Manvantaras, célebre con el nombre de “Sāṃbāditya”.

Verse 70

माघस्य शुक्लपक्षे तु पञ्चम्यां यादवोत्तम । एकभक्तं सदा ख्यातं षष्ठ्यां नक्तमुदाहृतम्

En la quincena luminosa de Māgha, oh el mejor de los Yādavas, en el quinto día obsérvese el voto llamado ekabhakta (una sola comida); en el sexto día se prescribe el naktavrata (comer únicamente de noche).

Verse 71

सप्तम्यामुपवासं तु कृत्वा सांबार्कसंनिधौ । रक्तचन्दनमिश्रैस्तु करवीरैर्महाव्रतः

En el séptimo día, tras guardar ayuno en presencia de Sāṃbārka (Sūrya venerado por Sāmba), el observante del gran voto debe adorar con flores de adelfa mezcladas con pasta de sándalo rojo.

Verse 72

दत्त्वा कुन्दरकं धूपं पूजयेद्भास्करं बुधः । ब्राह्मणान्दिव्यभोज्येन भोजयित्वाऽपि शक्तितः

Habiendo ofrecido incienso kundaraka, el sabio debe adorar a Bhāskara (el Sol). Y, según su capacidad, debe también alimentar a los brāhmaṇas con manjares excelentes.

Verse 73

एवं यः कुरुते सम्यक्सांबादित्यस्य पूजनम् । सम्यक्छ्रद्धासमायुक्तः संप्राप्स्यत्यखिलं फलम्

Quien, de este modo, realiza correctamente la adoración de Sāṃbāditya, unido a una fe sincera, alcanza por completo el fruto (del rito).

Verse 74

ईश्वर उवाच । एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत । सांबोऽपि निर्जरो भूत्वा द्वारकां पुनरागमत्

Īśvara dijo: Habiendo hablado así, Sahasrāṃśu (el Sol de mil rayos) se desvaneció allí mismo. Y Sāmba también, libre ya de aflicción y decadencia, regresó de nuevo a Dvārakā.

Verse 75

इत्येतत्कथितं देवि सांबादित्यमहोदयम् । श्रुतं हरति पापानि तथाऽरोग्यं प्रयच्छति

Así, oh Diosa, ha sido narrada la gran exaltación de Sāṃbāditya. Con solo oírla se destruyen los pecados y se concede salud y ausencia de enfermedad.

Verse 101

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोत्तरशततमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo ciento uno, llamado «Descripción de la Gloria de Sāṃbāditya», en el Prabhāsa Khaṇḍa—dentro del Prabhāsa Kṣetra Māhātmya—del Śrī Skanda Mahāpurāṇa, en la compilación de ochenta y un mil (versos).