फलं लक्षगुणं प्रोक्तं दुर्भिक्षे कृष्णसन्निधौ । एवं धर्मानुसारेण दयाद्भिक्षां तु भिक्षुके
phalaṃ lakṣaguṇaṃ proktaṃ durbhikṣe kṛṣṇasannidhau | evaṃ dharmānusāreṇa dayādbhikṣāṃ tu bhikṣuke
Este fruto de cien mil veces se proclama (de modo especial) en tiempo de hambruna, en la misma presencia de Kṛṣṇa. Por ello, conforme al dharma, debe uno, por compasión, dar limosna al mendicante.
Śrī Prahlāda (continuation of discourse)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A famine-stricken landscape near Dvārakā; a compassionate householder offers a bowl of grain to a mendicant, with Kṛṣṇa’s sanctifying presence implied by a nearby shrine/garuḍa-dhvaja and devotees witnessing the act.
Dāna rooted in compassion becomes supremely meritorious, especially amid hardship, and even more so in Kṛṣṇa’s sacred proximity.
Kṛṣṇa-sannidhi within the Dvārakā Māhātmya framework—i.e., Dvārakā as the place of heightened spiritual merit.
Bhikṣā-dāna: giving alms to a bhikṣuka (mendicant), particularly during durbhikṣa (famine/scarcity), guided by dayā (compassion).