निवेद्य विष्णवे मालां तुलसीकाष्ठसंभवाम् । वहते यो नरो भक्त्या तस्य नैवास्ति पातकम् । सदा प्रीतमनास्तस्य कृष्णो देवकिनंदनः
nivedya viṣṇave mālāṃ tulasīkāṣṭhasaṃbhavām | vahate yo naro bhaktyā tasya naivāsti pātakam | sadā prītamanāstasya kṛṣṇo devakinaṃdanaḥ
Quien, tras ofrecer a Viṣṇu un rosario hecho de madera de tulasī, lo lleva con devoción, no conserva pecado alguno. Kṛṣṇa, hijo de Devakī, se complace siempre en su corazón con ese devoto.
Traditional Māhātmya narrator (contextual; exact speaker not in snippet)
Tirtha: Dvārakā (contextual)
Type: kshetra
Scene: A devotee offers a tulasī-wood rosary at the altar, then places it around his neck; a dark ‘sin-cloud’ dissipates while Kṛṣṇa’s face shows pleased serenity.
Devotion transforms a simple object into a powerful purifier: tulasī-mālā as Viṣṇu-prasāda removes sin and pleases Kṛṣṇa.
Dwārakā is the Māhātmya setting, spotlighting Kṛṣṇa/Viṣṇu devotion associated with the holy city.
Offer the tulasī-wood mālā to Viṣṇu first (nivedana), then wear it with bhakti.