नोपवासं हरिदिने कुरुते न व्रतं हरेः । विना चतुर्दशीं राजन्नान्यदेवसमुद्भवम्
nopavāsaṃ haridine kurute na vrataṃ hareḥ | vinā caturdaśīṃ rājannānyadevasamudbhavam
No guardaba ayuno (upavāsa) en el día de Hari, ni hacía votos para Hari—salvo en el decimocuarto día lunar (caturdaśī), oh rey; y no seguía observancia alguna nacida de otras deidades.
Mārkaṇḍeya
Listener: King (rājan/nareśvara addressed)
Scene: A disciplined devotee declines Hari-day fasts and Vaiṣṇava vows, keeping only caturdaśī observance; the setting hints at coastal Prabhāsa with pilgrims and temple silhouettes.
The narrative highlights firm religious orientation in vow-practice, setting up a teaching about dharma, devotion, and the fruits of sacred association.
No tīrtha is named in this verse; it continues the character sketch within the Dvārakā Māhātmya storyline.
Upavāsa on Hari’s day and Hari-vratas are mentioned (as not performed), while caturdaśī is singled out as an exception.