Adhyaya 4

Verse 1

। सूत उवाच । त्रिशंकुरिति संचिन्त्य विश्वामित्रं महामुनिम् । मनसा सुचिरं कालं ततश्चक्रे विनिश्चयम्

Dijo Sūta: Tras meditar largamente en su mente sobre Triśaṅku y el gran sabio Viśvāmitra, llegó entonces a una firme determinación.

Verse 2

विश्वामित्रं परित्यज्य नान्योस्ति भुवनत्रये । यः कुर्यान्मे परित्राणं दुःखादस्मात्सुदारुणात्

«Fuera de Viśvāmitra, no hay nadie en los tres mundos que pueda librarme de este dolor tan terriblemente atroz.»

Verse 3

कुरुक्षेत्रं समुद्दिश्य प्रतस्थे स ततः परम् । सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो मार्गपृच्छापरायणः

Luego, poniendo su mira en Kurukṣetra, emprendió la marcha. Exhausto y afligido por el hambre y la sed, avanzaba preguntando el camino una y otra vez.

Verse 4

ततः कालेन संप्राप्य कुरुक्षेत्रं स पार्थिवः । यत्नेनान्वेषयामास विश्वामित्राश्रमं ततः

Con el debido transcurso del tiempo, aquel rey llegó a Kurukṣetra. Entonces, con empeño, comenzó a buscar el āśrama, la ermita sagrada de Viśvāmitra.

Verse 5

एवं चान्वेषमाणेन तेन भूमिभृता तदा । सुदूरादेव संदृष्टं नीलद्रुमकदम्बकम्

Mientras buscaba de ese modo, el soberano vio desde muy lejos un conjunto de árboles kadamba, de troncos teñidos de un azul oscuro.

Verse 6

उपरिष्टाद्बकैर्हंसैर्भ्रममाणैः समंततः । आटिभिर्मद्गुभिश्चैव समन्ताज्जलपक्षिभिः

Por todas partes, arriba y en torno, el cielo y las aguas estaban colmados de aves acuáticas: grullas y cisnes que giraban en círculos, y otras aves de agua como las āṭi y los madgu, moviéndose por toda aquella región sagrada.

Verse 7

स मत्वा सलिलं तत्र पिपासार्तो महीपतिः । प्रतस्थे सत्वरो हृष्टो जलवातहृतक्लमः

Creyendo que allí había agua, el rey, atormentado por la sed, partió de inmediato con presteza y gozo; su fatiga se alivió por la brisa fresca y la cercanía de las aguas.

Verse 8

अथापश्यन्मनोहारि सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । आश्रमं नदितीरस्थं मनःशोकविनाशनम्

Entonces contempló un āśrama encantador, frecuentado por seres apacibles, situado en la ribera del río: una ermita que disipa la pena del corazón.

Verse 9

पुष्पितैः फलितैर्वृक्षैः समंतात्परिवारितम् । विविधैर्मधुरारावैर्नादितं विहगोत्तमैः

Aquel lugar estaba cercado por todas partes por árboles en flor y cargados de fruto, y resonaba con múltiples cantos dulces de aves excelsas.

Verse 10

क्रीडंति नकुलाः सर्पैरूलूका यत्र वायसैः । मूषकैर्वृषदंशाश्च द्वीपिनो विविधैर्मृगैः

Allí las mangostas jugaban con las serpientes; los búhos con los cuervos; los ratones con las criaturas llamadas vṛṣadaṃśa; y aun los leopardos con diversos ciervos: en aquel recinto sagrado se aquietaban las enemistades.

Verse 11

अथापश्यन्नदीतीरे स तपस्विगणावृतम् । स्वाध्यायनिरतं दांतं विश्वामित्रं तपोनिधिनम्

Entonces, a la orilla del río, vio a Viśvāmitra—tesoro de austeridad—rodeado por compañías de ascetas, disciplinados y dueños de sí, entregados al svādhyāya, el estudio sagrado.

Verse 12

तेजसा तपसातीव दीप्यमानमिवानलम् । चीरवल्कलसंवीतं शालवृक्षं समाश्रितम्

Ardía con el esplendor de una austeridad intensísima, como si fuese el mismo fuego; vestido con corteza y harapos, estaba sentado al amparo de un árbol śāla.

Verse 13

अथ गत्वा स राजेन्द्रो दूरस्थोऽपि प्रणम्य तम् । अष्टांगेन प्रणामेन स्वनाम परिकीर्तयन्

Entonces el rey avanzó; aun desde lejos se postró ante él, ofreciendo el saludo de ocho miembros (aṣṭāṅga praṇāma) y proclamando con reverencia su propio nombre.

Verse 14

तथान्यानपि तच्छिष्यान्कृताञ्जलिपुटः स्थितः । यथाक्रमं यथाज्येष्ठं श्रद्धया परया युतः

Del mismo modo, permaneció de pie con las manos unidas en añjali, rindiendo homenaje también a los demás discípulos, según su orden y antigüedad, colmado de la fe suprema.

Verse 15

धूलिधूसरितांगं तं ते तु दृष्ट्वा महीपतिम् । चंडाल इति मन्वानाश्चिह्नैर्गात्रसमुद्भवैः

Pero al ver a aquel rey, con el cuerpo ennegrecido por el polvo, ellos—juzgando por las señales surgidas en sus miembros—lo tomaron por un caṇḍāla.

Verse 16

भर्त्सयामासुरेवाथ वचनैः परुषाक्षरैः । धिक्छब्दैश्च तथैवान्ये याहियाहीति चासकृत्

Entonces comenzaron a injuriarlo con palabras ásperas; otros también lanzaban gritos de «¡Vergüenza!» y repetían una y otra vez: «¡Vete, vete!».

Verse 17

कस्त्वं पापेह संप्राप्तो मुनीनामाश्रमोत्तमे । वेदध्वनिसमाकीर्णे साधूनामपि दुर्लभे

«¿Quién eres tú, pecador, que has llegado aquí, al más excelso eremitorio de los munis, colmado del sonido de los Vedas, un lugar difícil de alcanzar incluso para los virtuosos?»

Verse 18

तस्माद्गच्छ द्रुतं यावन्न कश्चित्तापसस्तव । दत्त्वा शापं करोत्याशु प्राणानामपि संक्षयम्

«Por eso, vete pronto, antes de que algún asceta te maldiga y, con rapidez, provoque incluso la destrucción de tu aliento vital.»

Verse 19

त्रिशंकुरुवाच । त्रिशंकुर्नाम भूपोऽहं सूर्यवंशसमुद्भवः । शप्तो वसिष्ठपुत्रैश्च चंडालत्वे नियोजितः

Triśaṅku dijo: «Yo soy el rey llamado Triśaṅku, nacido de la dinastía solar. He sido maldecido por los hijos de Vasiṣṭha y destinado al estado de caṇḍāla».

Verse 20

सोऽहं शरणमापन्नः शापमुक्त्यै द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रं जगन्मित्रं नान्या मेऽस्ति गतिः परा

«Por eso he venido a buscar amparo, oh excelentísimos entre los nacidos dos veces, para liberarme de la maldición. Viśvāmitra, amigo del mundo, es mi único sostén; no tengo otro refugio más alto.»

Verse 21

विश्वामित्र उवाच । वसिष्ठस्य भवान्याज्यस्तत्पुत्राणां विशेषतः । तत्कस्मादीदृशे पापे तैस्त्वमद्य नियोजितः

Viśvāmitra dijo: «Eres digno de ser honrado por Vasiṣṭha, y en especial por sus hijos. ¿Por qué, entonces, hoy te han sometido a una condición tan pecaminosa?»

Verse 22

कोऽपराधस्त्वया तेषां कृतः पार्थिवसत्तम । प्राणद्रोहः कृतः किं वा दारधर्षणसंभवः

«¿Qué ofensa cometiste contra ellos, oh el mejor de los reyes? ¿Acaso perpetraste violencia contra la vida, o fue alguna afrenta relacionada con la esposa de otro?»

Verse 23

त्रिशंकुरुवाच । अनेनैव शरीरेण स्वर्गाय गमनं प्रति । मया संप्रार्थितो यज्ञो वसिष्ठान्मुनिसत्तमात्

Triśaṅku dijo: «Con este mismo cuerpo deseé ir al cielo. Por ello supliqué a Vasiṣṭha, el más excelso de los sabios, que realizara un yajña con ese propósito.»

Verse 24

तेनोक्तं न स यज्ञोऽस्ति येन स्वर्गे प्रगम्यते । अनेनैव शरीरेण मुक्त्वा देहांतरं नृप

Él me dijo: «No existe sacrificio alguno por el cual se alcance el cielo con este mismo cuerpo, sin abandonarlo y tomar otro cuerpo, oh rey».

Verse 25

तच्छ्रुत्वा स मया प्रोक्तो यदि मां न नयिष्यति । स्वर्गं चानेन कायेन सद्यो यज्ञप्रभावतः

Al oírlo, le dije: «Si no me conduces al cielo con este mismo cuerpo—de inmediato, por el poder del sacrificio—(entonces …)».

Verse 26

तदन्यं गुरुमेवाद्य कर्ताहं नास्ति संशयः । एतज्ज्ञात्वा मुनिः प्राह यत्क्षेमं तत्समाचर

«Hoy no tomaré por gurú sino a ese mismo; de ello no hay duda». Conociendo su determinación, el sabio dijo: «Practica aquello que conduce a tu bien y a tu amparo espiritual».

Verse 27

ततोऽहं तेन संत्यक्तस्तत्पुत्रान्प्राप्य निष्ठुरान् । प्रोक्तवानथ तत्सर्वं यद्वसिष्ठस्य कीर्तितम्

Entonces fui abandonado por él; y al encontrar a sus hijos, de corazón duro, les relaté todo cuanto Vasiṣṭha había dicho y proclamado.

Verse 28

ततस्तैः शोकसंतप्तैः शप्तोस्मि मुनिसत्तम । नीतश्चेमां दशां पापां चंडालत्वे नियोजितः

Después, aquellos consumidos por el dolor me maldijeron, oh el mejor de los sabios; y fui arrojado a esta condición pecaminosa, destinado al estado de caṇḍāla.

Verse 29

सोऽहं त्वां मनसा ध्यात्वा सुदूरादिहरागतः । आशां गरीयसीं कृत्वा कुरुक्षेत्रे मुनीश्वर

Yo, tras meditarte en mi mente, he venido desde muy lejos, poniendo en ti mi esperanza más alta—oh señor entre los sabios—aquí en Kurukṣetra.

Verse 30

नासाध्यं विद्यते किंचित्त्रिषु लोकेषु ते मुने । तस्मात्कुरु प्रतीकारं दुःखितस्य ममाधुना

Oh sabio, para ti nada es imposible en los tres mundos. Por ello, ahora concédeme un remedio a mí, que estoy afligido.

Verse 31

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः । वसिष्ठस्पर्धयोवाच मुनिमध्ये व्यवस्थितः

Dijo Sūta: Al oír sus palabras, el señor de los sabios Viśvāmitra—de pie en medio de los ascetas—habló, movido por la rivalidad con Vasiṣṭha.

Verse 32

अहं त्वां याजयिष्यामि तेन यज्ञेन पार्थिव । गच्छसि त्रिदिवं येन इष्टमात्रेण तत्क्षणात्

Oh rey, haré que realices un sacrificio según ese rito; por él irás al cielo—en verdad, en el mismo instante en que se complete la ofrenda.

Verse 33

त्वमेवं विहितो भूप वासिष्ठैरंत्यजस्तु तैः । मया भूयोऽपि भूपालः कर्तव्यो नात्र संशयः

Oh rey, aunque esos seguidores de Vasiṣṭha te hayan rebajado a condición de proscrito, yo volveré a hacerte rey—de ello no hay duda.

Verse 34

तस्मादागच्छ भूपाल तीर्थयात्रां मया सह । कुरु तीर्थप्रभावेण येन त्वं स्याः शुचिः पुनः

Por ello, oh rey, ven conmigo en peregrinación a los tīrtha sagrados. Por el poder de esos vados santos, obra de tal modo que vuelvas a quedar purificado.

Verse 35

तथा यज्ञक्रियार्हश्च चंडालत्वविवर्जितः । नास्ति तत्पातकं यच्च तीर्थस्नानान्न नश्यति

Así volverás a ser digno de los ritos del yajña, libre de la condición de caṇḍāla. No existe pecado alguno que no se desvanezca al bañarse en los tīrtha sagrados.

Verse 36

सूत उवाच । एवं स निश्चयं कृत्वा गाधिपुत्रो मुनीश्वरः । त्रिशंकुं पृष्ठतः कृत्वा तीर्थयात्रामथाव्रजत्

Dijo Sūta: Habiendo tomado así su determinación, el gran sabio Viśvāmitra, hijo de Gādhi, partió en peregrinación a los tīrtha sagrados, llevando a Triśaṅku tras de sí.

Verse 37

कुरुक्षेत्रं सरस्वत्यां प्रभासे कुरुजांगले । पृथूदके गयाशीर्षे नैमिषे पुष्करत्रये

Visitó Kurukṣetra, la región del Sarasvatī, Prabhāsa y Kurujāṅgala; y también Pṛthūdaka, Gayāśīrṣa, Naimiṣa y el triple Puṣkara.

Verse 38

वाराणस्यां प्रयागे च केदारे श्रवणे नदे । चित्रकूटे च गोकर्णे शालिग्रामेऽचलेश्वरे

Fue a Vārāṇasī y a Prayāga; a Kedāra; al río Śravaṇa; a Citrakūṭa y Gokarṇa; y a Śāligrāma y Acaleśvara.

Verse 39

शुक्लतीर्थे सुराज्याख्ये दृषद्वति नदे शुभे । अथान्येषु सुपुण्येषु तीर्थेष्वायतनेषु च

En Śuklatīrtha, en el lugar llamado Surājya y en el auspicioso río Dṛṣadvatī—del mismo modo visitó otros tīrthas sumamente santos y santuarios consagrados.

Verse 40

एवं तस्य नरेंद्रस्य सार्धं तेन महात्मना । अतिक्रांतो महान्कालो भ्रममाणस्य भूतले

Así, mientras aquel rey vagaba por la tierra junto al sabio magnánimo, transcurrió un largo lapso de tiempo.

Verse 41

मुच्यते न च पापेन चंडालत्वेन स द्विजाः । एवंविधेषु तीर्थेषु स्नातोपि च पृथक्पृथक्

Oh, dos veces nacidos: aunque se bañó una y otra vez en tīrthas de esta clase, no quedó libre del pecado ni de la condición de caṇḍāla.

Verse 42

ततः क्रमात्समायातः सोऽर्बुदं पर्वतं प्रति । तत्रारुह्य समालोक्य पापघ्नमचलेश्वरम्

Luego, con el debido transcurso, llegó al monte Arbuda. Al ascenderlo y contemplar, vio a Acaleśvara: el Señor Inamovible que destruye el pecado.

Verse 43

यावदायतनात्तस्मान्निर्गच्छति मुनीश्वरः । तावत्तेनेक्षितो नाममार्कंडो मुनिसत्तमः

Cuando el señor de los sabios estaba por salir de aquel santuario, el más excelso de los rishis, llamado Mārkaṇḍa, lo vio.

Verse 44

सोऽपि दृष्ट्वा जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम् । प्रोवाचाथ कुतः प्राप्तः सांप्रतं त्वं मुनीश्वर

Al verlo—al señor de los sabios Viśvāmitra, amigo del mundo—Mārkaṇḍa habló: «¿De dónde has venido ahora, oh venerable muni?»

Verse 45

कोऽयं तवानुगो रौद्रो दृश्यते चांत्यजाकृतिः । एतत्सर्वं समाचक्ष्व पृच्छतो मम सन्मुने

«¿Y quién es ese fiero acompañante que te sigue, que se muestra con figura de un intocable? Dímelo todo, oh buen sabio, pues yo pregunto.»

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । एष पार्थिवशार्दूलस्त्रिशंकुरिति विश्रुतः । वसिष्ठस्य सुतैर्नीतश्चंडालत्वं प्रकोपतः

Viśvāmitra dijo: «Este es el tigre entre los reyes, célebre como Triśaṅku. Por la ira de los hijos de Vasiṣṭha, fue arrojado al estado de Caṇḍāla.»

Verse 47

मया चास्य प्रतिज्ञातं सप्तद्वीपवतीं महीम् । प्रभ्रमिष्याम्यहं यावन्मेध्यत्वं त्वमुपेष्यसि

«Y le prometí que recorrería la tierra de los siete continentes, hasta que tú alcances la pureza, apta para los ritos sagrados.»

Verse 48

भ्रांतोऽहं भूतले यानि तीर्थान्यायतनानि च । नचैष मेध्यतां प्राप्तः परिश्रांतोस्मि सांप्रतम्

«He vagado por la tierra, por cuantos tīrtha y santuarios sagrados existen; y aun así él no ha alcanzado la pureza. Ahora estoy exhausto.»

Verse 49

तस्मात्सर्वां महीं त्यक्त्वा लज्जया परया युतः । द्वीपान्महार्णवांस्त्यक्त्वा संप्रयास्याम्यतः परम्

Por ello, abandonando toda la tierra con profunda vergüenza, y dejando atrás los continentes y los grandes océanos, partiré de aquí hacia un lugar más allá.

Verse 50

मा वसिष्ठस्य पुत्राणामुपहासपदं गतः । प्रतिज्ञारहितो विप्र सत्यमेद्ब्रवीम्यहम्

Que no llegue yo a ser objeto de burla para los hijos de Vasiṣṭha. Oh brāhmana, te digo esta verdad: no debo ser hallado falto de mi voto.

Verse 51

श्रीमार्कंडेय उवाच । यद्येवं मुनिशार्दूल कुरुष्व वचनं मम । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं मा त्यक्त्वा कुत्रचिद्व्रज

Dijo Śrī Mārkaṇḍeya: “Si es así, oh tigre entre los sabios, haz lo que te digo. No abandones esta tierra de siete continentes para ir a otro lugar.”

Verse 52

एतस्मात्पर्वतात्क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्ति नैरृतदिग्भागे देशे चानर्तसंज्ञके

Desde esta montaña, en el cuadrante suroeste, se halla una región sagrada llamada Hāṭakeśvara, en el país conocido como Anarta.

Verse 53

तत्राद्यं स्थापितं लिंगं हाटकेन सुरोत्तमैः । यत्तत्संकीर्त्यते लोके पाताले हाटकेश्वरम्

Allí, Hāṭaka, junto con los más excelsos de los dioses, estableció por primera vez un liṅga. Ese santuario es celebrado en el mundo como Hāṭakeśvara en Pātāla.

Verse 54

पातालजाह्नवीतोयं यत्रैवास्ति द्विजोत्तम । उद्धृते शंभुना लिंगे विनिष्क्रांतं रसातलात्

Oh, el mejor de los dos veces nacidos: allí mismo está el agua llamada «Pātāla-Jāhnavī». Cuando Śambhu alzó el liṅga, esa agua brotó desde Rasātala.

Verse 55

तत्र प्रविश्य यत्नेन पातालं वसुधाधिपः । करोतु जाह्नवीतोये स्नानं श्रद्धासमन्वितः

Allí, entrando en Pātāla con diligente esfuerzo, que el señor de la tierra realice el baño sagrado en las aguas de Jāhnavī, colmado de fe.

Verse 56

पश्चात्पश्यतु तल्लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । भविष्यति ततः शुद्धश्चंडालत्वविवर्जितः

Después, que contemple aquel liṅga llamado Hāṭakeśvara. Entonces quedará purificado, libre del estado de caṇḍāla.

Verse 57

त्वमपि प्राप्स्यसि श्रेयः परं हृदयसंस्थितम् । ततोन्यदपि यत्किंचित्तत्रैव तपसि स्थितः

Tú también alcanzarás el bien supremo, asentado en el corazón. Después, cualquier otra cosa que desees, permaneciendo allí mismo en austeridad, la obtendrás.

Verse 58

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः । त्रिशंकुना समायुक्तो गतस्तत्र द्रुतं ततः

Dijo Sūta: Al oír esas palabras, el venerable sabio Viśvāmitra, acompañado de Triśaṅku, fue con presteza a aquel mismo lugar.

Verse 59

पाताले देवमार्गेण प्रविश्य नृपसत्तमम् । त्रिशंकुं स्नापयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

Entrando en Pātāla por la senda divina, bañó a Triśaṅku—el mejor de los reyes—mediante un rito prescrito conforme a la regla.

Verse 60

स्नातमात्रोथ राजा स हाटकेश्वदर्शनात् । चंडालत्वेन निर्मुक्तो बभूवार्कसमद्युतिः

Apenas se hubo bañado el rey, por la sola visión de Hāṭakeśvara quedó libre de la condición de caṇḍāla y resplandeció como el sol.

Verse 61

ततस्तं स मुनिः प्राह प्रणतं गतकल्मषम् । दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र चंडालत्वेन सांप्रतम्

Entonces el sabio le habló—postrado y ya libre de impureza—: «Por buena fortuna, oh rey excelso, ahora estás liberado de la condición de caṇḍāla».

Verse 62

दिष्ट्या प्राप्तः परं तेजो दिष्ट्या प्राप्तः परं तपः । तस्माद्यजस्व सत्रेण विधिवद्दक्षिणावता

Por buena fortuna has alcanzado el supremo esplendor; por buena fortuna has alcanzado la suprema austeridad. Por ello, celebra un satra conforme al rito, con las debidas dádivas (dakṣiṇā).

Verse 63

येन संप्राप्स्यसे सिद्धिं नित्यं या हृदये स्थिता । त्वत्कृते प्रार्थयिष्यामि स्वयं गत्वा पितामहम्

Por medio de ello alcanzarás la realización, siempre asentada en el corazón. Por tu causa, iré yo mismo y suplicaré a Pitāmaha (Brahmā).

Verse 64

मखांशं सर्वदेवाद्यो येन गृह्णाति ते मखे । तस्मादत्रैव संभारान्सर्वान्यज्ञसमुद्भवान् । आनय ब्रह्मलोकाच्च यावदागमनं मम

Aquel por quien el Primordial entre todos los dioses recibe su porción en tu sacrificio—por eso, trae aquí todos los pertrechos sacrificiales nacidos del yajña y propios del yajña; y tráelos también desde Brahmaloka, hasta mi regreso.

Verse 65

बाढमित्येव सोऽप्याह स मुनिः संशितव्रतः । पितामहमुपागम्य प्रणिपत्याब्रवीद्वचः

«Así sea», respondió también aquel sabio de votos firmes. Acercándose a Pitāmaha (Brahmā) y postrándose, pronunció estas palabras.

Verse 66

याजयिष्याम्यहं भूपं त्रिशंकुं प्रपितामह । मानुषेण शरीरेण येन गच्छति ते पदम्

«Oh Pratitāmaha (Brahmā), haré que el rey Triśaṅku celebre el yajña, por el cual—aun con cuerpo humano—podrá ir a tu morada.»

Verse 67

तस्मादागच्छ तत्र त्वं यज्ञवाटं पितामह । सर्वैः सुरगणैः सार्धं शिवविष्णुपुरःसरैः

«Por ello, oh Pitāmaha (Brahmā), ven allí, al recinto del yajña, junto con todas las huestes de los dioses, encabezadas por Śiva y Viṣṇu.»

Verse 68

प्रगृहाण स्वहस्तेन यज्ञभागं यथोचितम् । सशरीरो दिवं याति येनासौ त्वत्प्रसादतः

«Acepta con tu propia mano la porción del yajña, como es debido. Por ello, gracias a tu favor, él irá al cielo con su cuerpo.»

Verse 69

ब्रह्मोवाच । न यज्ञकर्मणा स्वर्गःस्वेन कायेन लभ्यते । मुक्त्वा देहांतरं ब्रह्मंस्तस्मान्मैवं वदस्व माम्

Dijo Brahmā: «El cielo no se alcanza por los actos del sacrificio mientras se conserva este mismo cuerpo. Tras abandonar el cuerpo y tomar otro, puede llegarse a él; por eso, oh brahmán, no me hables así».

Verse 70

वयमग्निमुखाः सर्वे हविर्गृह्णामहे मखे । वेदोक्तविधिना सम्यग्यजमानहिताय वै

«Todos nosotros, teniendo a Agni por boca, recibimos las oblaciones en el sacrificio—rectamente, según el rito prescrito por los Vedas—para el bien del ofrendante, en verdad.»

Verse 71

तस्माद्वह्निमुखे भूयः स जुहोति हविर्द्विज । ततः संप्राप्स्यति स्वर्गं त्वत्प्रसादादसंशयम्

«Por ello, oh dos veces nacido, que ofrezca de nuevo las oblaciones en la boca del Fuego. Entonces alcanzará el cielo por tu gracia, sin duda.»