Adhyaya 20

Verse 1

ऋषय ऊचुः । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च सगुणाः कीर्तितास्त्वया । लिंगरूपी तथैवेशो निर्गुणोऽसौ कथं वद

Dijeron los sabios: Has descrito a Brahmā, Viṣṇu y Rudra como dotados de cualidades (saguṇa). Pero ese mismo Señor, aunque en forma de Liṅga, es llamado sin cualidades (nirguṇa); explica cómo puede ser así.

Verse 2

त्रिभिर्गुणैर्व्याप्तमिदं चराचरं जगन्महद्व्याप्यथ वाल्पकं वा । मायामयं सर्वमिदं विभाति लिंगं विना केन कुतोविभाति

Este universo entero—móvil e inmóvil, vasto o pequeño—está penetrado por las tres guṇas. Todo ello resplandece como manifestación de māyā; sin el Liṅga, signo y presencia del Señor, ¿por quién y de qué modo podría aparecer?

Verse 3

यद्दृश्यमानं महदल्पकं च तन्नश्वरं कृतकत्वाच्च सूत

Oh Sūta, todo lo que se ve—grande o pequeño—es perecedero, pues es algo producido y condicionado.

Verse 4

तस्माद्विमृश्य भोः सूत संशयं छेत्तुमर्हसि । व्यासप्रसादात्सकलं जानासि त्वं न चापरः

Por ello, oh Sūta, reflexiona bien y debes disipar esta duda. Por la gracia de Vyāsa lo sabes todo plenamente; no hay otro tan apto para explicarlo.

Verse 5

सुत उवाच । व्यासेन कथितं सर्वमस्मिन्नर्थे शुकं प्रति । शुक उवाच । लिंगरूपी कथं शंभुर्निर्गुणः कथते त्वया । एतन्मे संशयं तात च्छेत्तुमर्हस्यशेषतः

Dijo Sūta: Sobre este asunto, Vyāsa se lo explicó todo a Śuka. Dijo Śuka: ¿Cómo puedes llamar nirguṇa a Śambhu, si tiene la forma del Liṅga? Padre venerable, disipa por completo esta duda mía.

Verse 6

व्यास उवाच । श्रुणु वत्स ब्रवीम्येतत्पुरा प्रोक्तं च नंदिना । अगस्त्यं पृच्छमानं च येन सर्वं श्रुतं शुक

Dijo Vyāsa: Escucha, hijo querido; te diré lo que antaño enseñó Nandin cuando Agastya preguntó. Por esa enseñanza, oh Śuka, todo fue oído y comprendido.

Verse 7

निर्गुणं परमात्मानं विद्धि लिंगस्वरूपिणम् । परा शक्तिस्तथा ज्ञेया निर्गुणा शाश्वती सती

Sabe que el Ser Supremo (Paramātman) es nirguṇa, más allá de las cualidades, y que su propia forma es el Liṅga. Asimismo, la Potencia Suprema (Parā Śakti) ha de entenderse como nirguṇa: eterna y siempre real.

Verse 8

यया कृतिमिदं सर्वं गुणत्रयविभावितम् । एतच्चराचरं विश्वं नश्वरं परमार्थतः

Por Ella (Śakti), toda esta creación manifestada es animada por las tres guṇas. Sin embargo, este universo entero, móvil e inmóvil, en la verdad suprema es perecedero.

Verse 9

एक एव परो ह्यात्मा लिंगरूपी निरंजनः । प्रकृत्या सह ते सर्वे त्रिगुणा विलयं गताः

El Ser Supremo es uno solo: inmaculado, y asumiendo la forma del Liṅga. Junto con Prakṛti, esas tres guṇas se disuelven por completo (en Él).

Verse 10

यस्मिन्नेव ततो लिंगं लयनात्कथितं पुरा । तस्माल्लिंगे लयं प्राप्ता परा शक्तिः कुतोऽपरे

Por eso se le llamó antaño “Liṅga”, porque en él todo se disuelve. Si la Potencia Suprema (Parā Śakti) alcanza la disolución en ese Liṅga, ¿cuánto más no lo harán las demás cosas?

Verse 11

लीना गुणाश्च रुद्रोक्त्या यैरिदं बद्धमेव च । चराचरं महाभाग तस्माल्लिंगं प्रपूजयेत्

Las guṇas—según la proclamación de Rudra—han quedado disueltas, aunque por ellas este mundo, móvil e inmóvil, está ciertamente atado. Por eso, oh noble, debe adorarse el Liṅga con profunda reverencia.

Verse 12

लिंगं च निर्गुणं साक्षाज्जानीध्वं भो द्रिजोतमाः । लयाल्लिंगस्य माहात्म्यं गुणानां परिकीर्त्यते

Sabed directamente, oh los mejores de los dos veces nacidos, que el Liṅga es nirguṇa, más allá de los guṇa. Y porque en Él acontece la disolución (laya), se proclama la grandeza del Liṅga, junto con la doctrina de los guṇa.

Verse 13

शंकरः सुखदाता हि उच्यमानो मनीषिभिः । सर्वो हि कथ्यते विप्राः सर्वेषामाश्रयो हि स

Los sabios lo llaman «Śaṅkara» porque otorga dicha. Y, oh brāhmaṇas, se le llama «Sarva» porque es el refugio de todos.

Verse 14

शंभुर्हि कथ्यते विप्रा यस्माच्च शुभसंभवः

Y, oh brāhmaṇas, se le llama «Śambhu» porque de Él nace lo auspicioso y todo bien.

Verse 15

एवं सर्वाणि नामानि सार्थकानि महात्मनः । तेनावृतं जगत्सर्वं शंभुना परमेष्ठिना

Así, todos los nombres de esa Gran Alma son verdaderamente significativos. Por ese Śambhu —el Señor supremo— este mundo entero es penetrado y abarcado por completo.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । यदा दाक्षायणी चाग्नौ पतिता यज्ञकर्मणि । दक्षस्य च महाभागा तिरोधानगता सती

Los ṛṣis dijeron: «Cuando Dākṣāyaṇī (Satī), la hija de Dakṣa, cayó en el fuego sacrificial durante el rito del yajña, y la noble Satī desapareció de la vista—»

Verse 17

प्रादुर्भूता कदा सूत कथ्यतां तत्त्वयाऽधुना । परा शक्तिर्महेशस्य मिलिता च कथं पुनः

Oh Sūta, ¿cuándo se manifestó ella de nuevo? Dínoslo ahora con la verdad. ¿Y cómo se unió una vez más la Energía Suprema de Maheśa con él?

Verse 18

एतत्सर्वं महाभाग पूर्ववृत्तं च तत्त्वतः । कथनीयं च अस्माकं नान्यो वक्तास्ति कश्चन

Oh, gran afortunado, cuéntanos todo esto, lo que sucedió antes, en su verdadera esencia. Para nosotros, no hay otro orador apto para contarlo.

Verse 19

सूत उवाच । जज्ञे दाक्षायणी ब्रह्मन्विदग्धावयवा यदा । विना शक्त्या महेशोऽपि तताप परमं तपः

Sūta dijo: “Oh brāhmaṇa, cuando Dākṣāyaṇī pereció con sus miembros quemados, incluso Maheśa, desprovisto de Śakti, emprendió la más alta austeridad.”

Verse 20

लीलागृहीतवपुषा पर्वते हिमवद्गिरौ । भृंगिणा सह विश्वेन नंदिना च तथैव च

Asumiendo una forma por juego divino, en la montaña de Himavat, fue acompañado por Bhṛṅgī, por Viśva y asimismo por Nandin.

Verse 21

तथा चंडेन मुंडेन तथान्यैर्बहुभिर्वृतः । दशभिः कोटिगुणितैर्गणैश्च परिवारितः

Y estaba rodeado por Caṇḍa y Muṇḍa, y por muchos otros; cercado por huestes de gaṇas multiplicados en decenas de millones.

Verse 22

गणानां चैव कोट्या च तथा षष्टिसहस्रकैः । एवं तत्र गणैर्देव आवृतो वृषभध्वजः

Con un crore de gaṇas y además sesenta mil más—así, allí el dios Vṛṣabhadhvaja (Śiva, cuyo estandarte porta al toro) quedó rodeado por sus huestes.

Verse 23

तपो जुषाणः सहसा महात्मा हिमालयस्याग्रगतस्तथैव । गणैर्वृतो वीरभद्रप्रधानैः स केवलो मूलविद्याविहीनः

Deleitándose en la austeridad, aquel magnánimo avanzó con presteza hasta el frente del Himalaya. Rodeado por gaṇas, con Vīrabhadra a la cabeza, permanecía sin embargo solo, como si careciera de la Vidyā primordial (esto es, sin Śakti).

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे दैत्याः प्रादुर्भूता ह्यविद्यया । विष्णुना हि बलिर्बद्धस्तथा ते वै महाबलाः

Entretanto, por la ignorancia (avidyā), se manifestaron los daityas. En verdad, Bali había sido atado por Viṣṇu; y asimismo aquellos eran de gran poder.

Verse 25

जाता दैत्यास्ततो विप्रा इंद्रोपद्रवकारकाः । कालखंजा महारौद्राः कालकायास्तथापरे

Luego, oh brāhmaṇas, nacieron daityas que causaban aflicción a Indra: unos llamados Kālakhañjā, sumamente feroces, y otros llamados Kālakāya.

Verse 26

निवातकवचाः सर्वे रवरावकसंज्ञकाः । अन्ये च बहवो दैत्याः प्रजासंहारकारकाः

Todos los Nivātakavacas—conocidos también con el nombre de Ravārāvaka—junto con muchos otros Dānavas, se volvieron agentes de destrucción, llevando ruina sobre los seres vivientes.

Verse 27

तारको नमुचेः पुत्रस्तपसा परमेण हि । ब्रह्माणं तोषयामास ब्रह्मा तस्य तुतोष वै

Tāraka, hijo de Namuci, complació a Brahmā mediante la austeridad suprema; y Brahmā, en verdad, quedó satisfecho con él.

Verse 28

वरान्ददौ यथेष्टांश्च तारकाय दुरात्मने । वरं वृणीष्व भद्रं ते सर्वान्कामान्ददामि ते

Le concedió a Tāraka, de alma perversa, los dones que deseaba, diciendo: «Elige un don—que te sea propicio; te otorgaré todos los anhelos que buscas».

Verse 29

तच्छत्वा वचनं तस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । वरयामास च तदा वरं लोकभयावहम्

Al oír aquellas palabras de Brahmā, el Supremo Ordenador, entonces eligió un don: uno que habría de sembrar el terror en los mundos.

Verse 30

यदि मे त्वं प्रसन्नऽसि अजरामरतां प्रभो । देहि मे यद्विजानासि अजेयत्वं तथैव च

«Si de veras estás complacido conmigo, oh Señor, concédeme estar libre de vejez y muerte; y concédeme también la invencibilidad, según sepas que puede otorgarse.»

Verse 31

एवमुक्तस्तदा तेन तारकेण दुरात्मना । उवाच प्रहसन्वाक्यममरत्वं कुतस्तव

Así interpelado por el perverso Tāraka, Brahmā respondió sonriendo: «¿De dónde podría venir para ti la inmortalidad?»

Verse 32

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युरेतज्जानीहि तत्त्वतः । प्रहस्य तारकः प्राह अजेयत्वं च देहि मे

Para quien ha nacido, la muerte es segura—sábelo en verdad. Entonces Tāraka, riendo, dijo: «Concédeme también la invencibilidad».

Verse 33

ब्रह्मोवाच तदा दैत्यजेयत्वं तवानघ । विनार्भकेण दत्तं वै ह्यर्भकस्त्वां विजेष्यते

Dijo Brahmā: «Oh Daitya sin mancha, se te concede la invencibilidad—pero con una excepción: un simple niño, en verdad, te vencerá».

Verse 34

तदा स तारकः प्राह ब्रह्माणं प्रणतः प्रभो । कृतार्थोऽहं हि देवेश प्रसादात्तव संप्रति

Entonces Tāraka, postrándose ante Brahmā, dijo: «Oh Señor, oh Dios de los dioses, por tu gracia ahora he cumplido mi propósito».

Verse 35

एवं लब्धवरो भूत्वा तारको हि महाबलः । देवान्युद्धार्थमाहूय युयुधे तैः सहासुरः

Así, habiendo obtenido el don, el poderosísimo Tāraka convocó a los dioses para la batalla, y aquel Asura luchó contra ellos.

Verse 36

मुचुकुन्दं समाश्रित्य देवास्ते जयिनोऽभवन् । पुनः पुनर्विकुर्वाणा देवास्ते तारकेण हि

Refugiándose en el rey Mucukunda, aquellos dioses resultaron victoriosos. Sin embargo, una y otra vez, esos mismos dioses fueron sumidos en la confusión—en verdad, a causa de Tāraka.

Verse 37

मुचुकुन्दबलेनैव जयमापुःसुरास्तदा । किं कर्तव्यं हि चास्माकं युध्यमानैर्निरंतरम्

Sólo por la fuerza de Mucukunda, entonces los dioses alcanzaron la victoria. Pero, si seguimos combatiendo sin descanso, ¿qué es lo que en verdad debemos hacer ahora?

Verse 38

भवितव्यमिति स्मृत्वा गतास्ते ब्रह्मणः पदम् । ब्रह्मणश्चाग्रतो भूत्वा ह्यब्रुवंस्ते सवासवाः

Recordando: «Así ha de ser», fueron a la morada de Brahmā. De pie ante Brahmā, aquellos dioses—junto con Indra—hablaron.

Verse 39

देवा ऊचूः । बलिना सह पातालमास्तेऽसौ मधुसूदनः । विष्णुं विना हि ते सर्वे वृषाद्याः पतिताः परैः

Dijeron los dioses: «Ese Madhusūdana (Viṣṇu) mora en Pātāla junto con Bali. En verdad, sin Viṣṇu, todos nosotros—comenzando por Vṛṣa—hemos sido abatidos por los enemigos».

Verse 40

दैत्येंद्रैश्च महाभाग त्रातुमर्हसि नः प्रभो । तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य वै

«Oh Señor grandemente afortunado, sálvanos de los señores de los Dānavas». Entonces una voz desde el cielo habló, consolándolos de veras.

Verse 41

हे देवाः क्रियतामाशु मम वाक्यं हि तत्त्वतः । शिवात्मजो यदा देवा भविष्यति महाबलः

«Oh dioses, cumplid pronto mi palabra en verdad: cuando llegue a manifestarse el hijo de Śiva—oh dioses—será de gran poder».

Verse 42

युद्धे पुनस्तारकं च वधिष्यति न संशयः । येनोपायेन भगवाञ्छंभुः सर्वगुहाशयः

En la batalla, sin duda alguna, dará muerte a Tāraka. Por el medio que sea, para acercarse y propiciar al Bienaventurado Śambhu, que mora en la secreta caverna de todos los corazones…

Verse 43

दारापरिग्रही देवास्तथा नीतिर्विधीयताम् । क्रियतां च परो यत्नो भवद्भिर्नान्यथा वचः

Oh dioses, haced que Śiva sea quien acepte una consorte; así debe disponerse la recta política. Y esforzaos con el mayor empeño; mi palabra no es de otro modo.

Verse 44

यूयं देवा विजानीध्वमित्युवाचाशरीरवाक् । परं विस्मयमापन्ना ऊचुर्देवाः परस्परम्

«Vosotros, dioses, debéis comprender (y obrar en consecuencia)», dijo la voz incorpórea. Los dioses, sobrecogidos de gran asombro, hablaron entre sí.

Verse 45

श्रुत्वा नभोगतां वाणीमाजग्मुस्ते हिमालयम् । बृहस्पतिं पुरस्कृत्य सर्वे देवा वचोऽब्रुवन्

Al oír aquella voz celeste, se dirigieron al Himālaya. Poniendo a Bṛhaspati al frente, todos los dioses pronunciaron su súplica.

Verse 46

हिमालयं महाभागाः सर्वे कार्यार्थगौरवात् । हिमालय महाभाग श्रूयतां नोऽधुना वचः

Por la gravedad de su misión divina, todos los afortunados se acercaron al Himālaya y dijeron: «Oh bendito Himālaya, escucha ahora nuestras palabras».

Verse 47

तारकस्त्रासयत्यस्मान्साहाय्यं तद्वधे कुरु । त्वं शरण्यो भवास्माकं सर्वेषां च तपस्विनाम् । तस्मात्सर्वे वयं याता महेंद्रसहिता विभो

“Tāraka nos aterroriza; concédenos tu auxilio para darle muerte. Sé nuestro refugio y el de todos los ascetas. Por eso hemos venido todos—junto con Mahendra (Indra)—oh Poderoso.”

Verse 48

लोमश उवाच । एवमभ्यर्थितो देवैर्हिमवान्गिरिसत्तमः । उवाच देवान्प्रहसन्वाक्यं वाक्यविदां वरः

Dijo Lomaśa: Así, solicitado por los Devas, Himavān—el mejor de los montes—sonriendo les dirigió palabras, él, el más eminente entre los diestros en el habla.

Verse 49

महेन्द्र मुद्दिश्य तदा ह्युपहाससमन्वितः । अक्षमाश्च वयं सर्वे महेन्द्रेण कृताः सुराः

Entonces, mirando hacia Mahendra (Indra) con un leve tono de burla, dijo: “Todos nosotros, los dioses, hemos sido dejados incapaces—por obra de Mahendra.”

Verse 50

किं कुर्मः सुरकार्यं च तारकस्य वधं प्रति । पक्षयुक्ता वयं सर्वे यदि स्याम सुरोत्तमाः

“¿Qué podemos hacer respecto a la tarea de los dioses—la muerte de Tāraka—si todos carecemos de apoyo y alianza, aunque se nos tenga por los mejores entre los dioses?”

Verse 51

तदा वयं घातयामस्तारकं सह बांधवैः । अचलोहं विपक्षश्च किं कार्यं करवाणि व

“Si de veras tuviéramos el apoyo necesario, abatiríamos a Tāraka junto con sus parientes. Pero yo soy una montaña—inamovible—y (en este asunto) como si estuviera del lado opuesto; ¿qué acción puedo realizar en verdad?”

Verse 52

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे देवास्तमब्रुवन् । सर्वे यूयं वयं चैव असमर्था वधं प्रति । तारकस्य महाभाग एतत्कार्यं विचंत्यताम्

Al oír sus palabras, todos los Devas le respondieron: «Tanto tú como nosotros somos incapaces, en estas circunstancias, de consumar la muerte de Tāraka. Oh magnánimo, medítese con prudencia esta tarea: cómo podrá realizarse».

Verse 53

येन साध्यो भवेच्छत्रुस्तारको हि महाबलः । तदोवाच महातेजा हिमवान्स सुरान्प्रति

«¿Por qué medio podrá ser vencido el enemigo Tāraka, en verdad de gran fuerza?» Entonces el resplandeciente Himavān habló a los Devas.

Verse 54

केनोपायेन भो देवास्तारकं हंतुमिच्छथ । कथयंतुत्वरेणैव कार्यं वेत्तुं ममैव हि

«¿Con qué recurso, oh Devas, deseáis dar muerte a Tāraka? Decídmelo sin demora, pues debo comprender este asunto de inmediato».

Verse 55

तदा सुरैः कथितं सर्वमेतद्वाण्या चोक्तं यत्पुरा कार्यहेतोः । श्रुतं तदा गिरिणा वाक्यमेत हिमवान्पर्वतो हि

Entonces los Devas relataron todo cuanto había ocurrido, y también recordaron lo que antaño había dicho Vāṇī (Sarasvatī) por causa de la obra divina. Himavān, el monte, escuchó aquellas palabras.

Verse 56

शिवस्य पुत्रेण च धीमता यदा वध्यो दैत्यस्तारको वै महात्मा । तदा सर्वं सुरगकार्यं शुभंस्याद्वाण्या चोक्तं सत्यमेतद्भवेच्च

«Cuando el gran demonio Tāraka sea abatido por el sabio hijo de Śiva, entonces toda empresa de los dioses se tornará auspiciosa. Así lo ha declarado Vāṇī, la Palabra divina, y en verdad así acontecerá».

Verse 57

तस्मात्तदेनत्क्रियतां भवद्भिर्यथा महेशः कुरुते परिग्रहम् । कन्या यथा तस्य शिवस्य योग्या निरीक्ष्यतामाशु सुरैरिदानीम्

Por tanto, haced esto: disponed las cosas para que Maheśa (Mahādeva) acepte una esposa. Que los dioses, sin demora y aun ahora, busquen una doncella digna de ese Śiva.

Verse 58

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्योचुः सुरास्तदा । जनितव्या त्वया कन्या शिवार्थं कार्यसिद्धये

Al oír sus palabras, los dioses sonrieron y dijeron: «De ti ha de nacer una hija, por causa de Śiva, para que se cumpla la obra propuesta».

Verse 59

सुराणां च गिरे वाक्यं कुरु शीघ्रं महामते । आधारस्त्वं तु देवानां भविष्यसि न संशयः

Oh Montaña de gran ánimo, cumple pronto las palabras de los dioses. Serás sostén de los devas; de ello no hay duda.

Verse 60

इत्युक्तो गिरिराजोऽथ देवैः स्वगृहमामाविशत् । पत्नीं मेनां च पप्रच्छ सुकार्यं समागतम्

Así interpelado por los dioses, el rey de las montañas entró en su propia morada. Preguntó a su esposa Menā acerca de la auspiciosa tarea que había llegado a sus manos.

Verse 61

जनितव्या सुकन्यैका सुरकार्यार्थसिद्धये । देवानां च ऋषीणां च तथैव च तपस्विनाम्

Ha de nacer una sola hija virtuosa para el cumplimiento del propósito de los dioses; y asimismo por el bien de los devas, de los ṛṣis y de los ascetas.

Verse 62

प्रियं न भवति स्त्रीणां कन्याजननसेव च । तथापि जनितव्या च कन्यैका च वरानने

Para las mujeres, engendrar y criar a una hija a menudo no se considera grato. Y aun así, oh de bello rostro, una sola hija debe ciertamente nacer.

Verse 63

प्रहस्य मेना प्रोवाच स्वपतिं च हिमालयम् । यदुक्तं भवता वाक्यं श्रूयतां मे त्वयाऽधुना

Sonriendo, Menā habló a su esposo Himālaya: «Ahora escúchame acerca de las palabras que has pronunciado».

Verse 64

कन्या सदा दुःखकरी नृणां पते स्त्रीणां तथा शोककरी महामते । तस्माद्विमृश्य सुचिरं स्वयमेव बुद्ध्या यथा हितं शैलपते तदुच्यताम्

«Una hija», oh señor entre los hombres, «es siempre causa de aflicción; y también para las mujeres se vuelve motivo de pena, oh magnánimo. Por ello, oh señor de las montañas, reflexiona largamente con tu propio discernimiento y luego di lo que sea verdaderamente beneficioso».

Verse 65

हिमवांस्तदुपश्रुत्या प्रियाया वचनं तदा । उवाच वाक्यं मेधावी परोपकरणान्वितम्

Himavān, al oír las palabras de su amada, habló entonces—sabio y animado por la intención de beneficiar a los demás.

Verse 66

येनयेन प्रकारेण परेषामुपजीवनम् । भविष्यति च तत्कार्यं धीमता पुरुषेण हि

De cualquier modo que pueda asegurarse el sustento y el amparo de los demás, esa misma labor debe emprenderla, en verdad, una persona sabia.

Verse 67

स्त्रियापि चैव तत्कार्यं परोपकरणान्वितम् । एवं प्रवर्तिता तेन गिरिणा महिषी तदा । दधार जठरे कन्यां मेना भाग्यवती तदा

Ese mismo deber de socorrer a los demás debe ser cumplido incluso por una mujer. Así, instruida y encaminada por el Monte Himavān, su reina, la afortunada Menā, concibió entonces en su vientre a una hija.

Verse 68

महाविद्या महामाया महामेधास्वरूपिणी । रुद्रकाली च अंबा च सती दाक्षायणी परा

Ella es la Gran Sabiduría, la Gran Ilusión, la encarnación misma de la inteligencia suprema; ella es Rudrakālī y también Ambā—Satī, la trascendente Dākṣāyaṇī.

Verse 69

तां विभूतिं विशालाक्षी जठरे परमां सती । बभार सा महाभागा मेना चारुविलोचना

Menā, la muy afortunada, de ojos grandes y hermosos, llevó en su vientre aquella suprema gloria: la Satī más excelsa.

Verse 70

स्तुतिं चक्रुस्तदा देवा ऋषयो यक्षकिन्नराः । मेनाया भूरिभाग्यायास्तथा हिमवतो गिरेः

Entonces los dioses, los sabios ṛṣis, y los Yakṣas y Kinnaras entonaron alabanzas, celebrando la abundante dicha de Menā y del monte Himavān.

Verse 71

एतस्मिन्नंतरे जाता गिरिजा नाम नामतः । प्रादुर्भूता यदा देवी सर्वेषां च सुखप्रदा

Entretanto ella nació y fue llamada, por nombre, “Girijā”. Cuando la Diosa se manifestó así, se convirtió en dadora de dicha para todos.

Verse 72

देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः

Resonaron los timbales divinos; las huestes de Apsaras danzaron. Los jefes de los Gandharvas entonaron su canto, y de nuevo las Apsaras danzaron.

Verse 73

पुष्पवर्षेण महता ववृषुर्विबुधास्तथा । तदा प्रसन्नमभवत्सर्वं त्रैलोक्यमेव च

Y los celestiales derramaron una gran lluvia de flores. Entonces, en verdad, los tres mundos enteros quedaron serenos y gozosos.

Verse 74

यदावतीर्णा गिरिजा महासती तदैव दैत्या भयमाविशंस्ते । प्राप्ता मुदं देवगणा महर्षयः सचारणाः सिद्धगणास्तथैव

Cuando Girijā, la gran Satī, descendió, en ese mismo instante los Daityas fueron presa del temor; mientras que las huestes de dioses y los grandes sabios—junto con los Cāraṇas y los grupos de Siddhas—se colmaron de júbilo.