कलंकिकृतमौलिं च धूलिधूसरचर्चितम् । क्वचित्कौपीनवसनं नग्नं वातूलवत्क्वचित्
kalaṃkikṛtamauliṃ ca dhūlidhūsaracarcitam | kvacitkaupīnavasanaṃ nagnaṃ vātūlavatkvacit
(No supe) del que lleva la cabeza marcada con signos extraños, y el cuerpo untado de polvo hasta quedar ceniciento; a veces vestido sólo con taparrabos, a veces desnudo—y a veces como poseído por el viento.
Dakṣa
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Scene: Śiva with ash-grey body, marked head, alternating between kaupīna and digambara; a wind-swept, otherworldly stance suggesting ‘vāta-unmāda’ to the uninitiated.
Renunciation can look shocking to worldly eyes; Śiva’s ascetic form teaches detachment from social display and bodily pride.
No specific tīrtha is named; the verse supports the Kāśī Khaṇḍa’s Śaiva atmosphere.
None; it is descriptive theology via iconographic traits.