Adhyaya 27

Verse 1

पार्वत्युवाच । नमस्ते देवदेवेश प्रणमत्करुणानिधे । वद केदारमाहात्म्यं भक्तानामनुकंपया

Pārvatī dijo: Salve, Señor de los dioses, tesoro de compasión para quienes se postran. Por misericordia hacia los devotos, declara la grandeza de Kedāra.

Verse 2

तस्मिंल्लिंगे महाप्रीतिस्तव काश्यामनुत्तमा । तद्भक्ताश्च जना नित्यं देवदेवमहाधियः

Hacia ese Liṅga, Tu amor supremo en Kāśī no tiene igual; y sus devotos son siempre personas de elevada comprensión, entregadas al Señor de los dioses.

Verse 3

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णेभिधास्यामि केदारेश्वर संकथाम् । समाकर्ण्यापि यां पापोप्यपापो जायते क्षणात्

El Señor de los dioses dijo: Escucha, oh Aparṇā; relataré el sagrado relato de Kedāreśvara, al oír el cual incluso un pecador se vuelve sin pecado en un instante.

Verse 4

केदारं यातुकामस्य पुंसो निश्चितचेतसः । आजन्मसंचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

Para el hombre que, con mente firme, resuelve ir a Kedāra, los pecados acumulados desde el nacimiento se destruyen en ese mismo instante.

Verse 5

गृहाद्विनिर्गते पुंसि केदारमभिनिश्चितम् जन्मद्वयार्जितं पापं शरीरादपि निर्व्रजेत्

Cuando el hombre, firmemente decidido por Kedāra, sale de su casa, el pecado adquirido en dos nacimientos se aparta incluso de su propio cuerpo.

Verse 6

मध्ये मार्गं प्रपन्नस्य त्रिजन्मजनितं त्वघम् । देहगेहाद्विनिःसृत्य निराशं याति निःश्वसत्

Para quien ya ha tomado el camino, el pecado nacido de tres vidas sale del cuerpo—su morada—y se va, sin esperanza, como suspirando en derrota.

Verse 7

सायंकेदारकेदारकेदारेति त्रिरुच्चरन् । गृहेपि निवसन्नूनं यात्राफलमवाप्नुयात्

Si al anochecer uno pronuncia tres veces: «Kedāra, Kedāra, Kedāra», aun viviendo en casa alcanza con certeza el fruto de la peregrinación.

Verse 8

दृष्ट्वा केदारशिखरं पीत्वा तत्रत्यमंबु च । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

Al contemplar la cumbre de Kedāra y beber el agua de aquel lugar, uno queda libre de los pecados cometidos en siete nacimientos; de ello no hay duda.

Verse 9

हरपापह्रदे स्नात्वा केदारेशं प्रपूज्य च । कोटिजन्मार्जितैनोभिर्मुच्यते नात्र संशयः

Tras bañarse en el lago Hara-pāpa y adorar a Kedāreśa, uno queda liberado de los pecados acumulados a lo largo de crores de nacimientos; de ello no hay duda.

Verse 10

सकृत्प्रणम्य केदारं हरपापकृतोदकः । स्थाप्य लिंगं हृदंभोजे प्रांते मोक्षं गमिष्यति

Quien, habiéndose postrado una sola vez ante Kedāra y purificado por las aguas que borran el pecado, asienta el Śiva-liṅga en el loto del corazón, al final de la vida alcanzará la liberación.

Verse 11

हरपापह्रदे श्राद्धं श्रद्धया यः करिष्यति । उद्धृत्य सप्तपुरुषान्स मे लोकं गमिष्यति

Quien realice el śrāddha en el lago Hara-pāpa con verdadera fe, tras elevar a siete generaciones, irá a mi mundo.

Verse 12

पुरा राथंतरे कल्पे यदभूदत्र तच्छृणु । अपर्णे दत्तकर्णा त्वं वर्णयामि तवाग्रतः

Escucha lo que aquí sucedió antaño, en el kalpa Rāthaṃtara. Oh Aparṇā, presta plena atención; lo narraré ante ti.

Verse 13

एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः । कृतोपनयनः पित्रा ब्रह्मचर्यव्रतेस्थितः

Un joven brāhmaṇa, heredero de un linaje de brāhmaṇas, llegó aquí desde Ujjayinī. Su padre le había realizado el upanayana, y él permanecía firme en el voto de brahmacarya.

Verse 14

स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः । द्विजैः पाशुपतैः कीर्णां जटामुकुटभूषितैः

Al contemplar por doquier el sagrado recinto de Kāśī, de naturaleza Pāśupatī, lo vio colmado de brāhmanes pāśupatas, adornados con coronas de cabellos enmarañados (jaṭā).

Verse 15

कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः । भिक्षाहृतान्नसंतुष्टैः पुष्टैर्गंगामृतोदकैः

Rendían culto al liṅga con la debida reverencia; sus cuerpos estaban adornados con ceniza sagrada (vibhūti). Satisfechos con el alimento obtenido por limosna, se sostenían con las aguas de la Gaṅgā, semejantes al néctar.

Verse 16

बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम् । हिरण्यगर्भादाचार्यान्महत्पाशुपताभिधम्

Con el corazón colmado de dicha, asumió un voto excelso: la gran observancia llamada Pāśupata, recibida del maestro Hiraṇyagarbha.

Verse 17

स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः । स्नात्वा ह्रदे हरपापे नित्यप्रातः समुत्थितः

Aquel discípulo llegó a ser Vasiṣṭha, el más eminente entre todos los Pāśupatas. Levantándose cada mañana, se bañaba en el lago Hara-pāpa.

Verse 18

विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन् । नांतरं स विजानाति शिवलिंगे गुरौ तथा

Día tras día se bañaba, aplicándose ceniza sagrada (vibhūti), y adoraba el liṅga en los tres momentos del día. No percibía diferencia alguna entre el Śiva-liṅga y su gurú.

Verse 19

स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह । ययौ केदारयात्रार्थं गिरिं गौरीगुरोर्गुरुम्

Cuando Vasiṣṭha cumplió doce años, partió con su maestro en peregrinación a Kedāra, hacia la montaña que es el supremo Gurú incluso del gurú de Gaurī.

Verse 20

यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित । प्राश्योदकं लिंगरूपं लिंगरूपत्वमागताः

Al llegar a ese lugar, los seres mundanos no se afligen jamás de modo alguno. Al beber el agua consagrada vinculada al Liṅga, alcanzan el mismo estado del Liṅga: la unión con la forma de Śiva.

Verse 21

असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः । गुरुर्हिरण्यगर्भाख्यः पंचत्वमगमत्तदा

Cuando el asceta Vasiṣṭha llegó al monte Asidhāra, su guru llamado Hiraṇyagarbha alcanzó entonces el pañcatva: se fundió en los cinco elementos (es decir, falleció).

Verse 22

पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके । आरोप्य तं पारिषदाः कैलासमनयन्मुदा

Ante la mirada de los ascetas, los asistentes de Śiva lo alzaron a un vimāna celestial que concede todo deseo y, con júbilo, lo llevaron a Kailāsa.

Verse 23

यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो । अकातरस्त्यजेत्प्राणान्कैलासे स चिरं वसेत्

Quien, con Kedāra por meta, aun muriendo a mitad de camino desde su hogar—sin desfallecer y firme—habitará por largo tiempo en Kailāsa.

Verse 24

तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः । केदारमेव लिंगेषु बह्वमंस्त सुनिश्चितम्

Al contemplar aquel prodigio, Vasiṣṭha, tesoro de ascetas, quedó firmemente convencido: entre los liṅgas de Śiva, Kedāra es en verdad el supremamente grande.

Verse 25

अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात् । अग्रहीन्नियमं चापि यथार्थं चाकरोत्पुनः

Luego, tras cumplir la peregrinación a Kedāra, fue a Vārāṇasī; y una vez más asumió sus observancias, ejecutándolas fielmente según lo prescrito.

Verse 26

प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम् । विलोकयिष्ये केदारं वसन्वाराणसीं पुरीम्

Cada año, en el mes de Caitra—sí, mientras viva, sin falta—contemplaré a Kedāra, morando en la ciudad de Vārāṇasī.

Verse 27

तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा । आनंदकानने नित्यं वसता ब्रह्मचारिणा

Así, viviendo siempre en Ānandakānana como brahmacārin, realizó con alegría las peregrinaciones debidamente: en total, sesenta y una.

Verse 28

पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि । परमोत्साहसंतुष्टः पलिता कलितोप्यलम्

Cuando se acercó el mes de Madhu (primavera), emprendió de nuevo la peregrinación, colmado de supremo fervor, aunque su cabellera se había vuelto enteramente cana.

Verse 29

तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः । कारुण्यपूर्णहृदयैरन्यैरपि च संगिभिः

Temiendo que aquello lo condujera a la muerte, los sabios ascetas lo contuvieron; y también otros compañeros, con el corazón colmado de compasión, procuraron detenerlo.

Verse 30

ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः । मध्ये मार्गं मृतस्यापि गुरोरिव गतिर्मम

Aun así, no se quebró el ardor del de mente firme. Para mí, su rumbo fue como el de un maestro—aunque ya muerto—que guía el camino en medio mismo del viaje.

Verse 31

इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ । अशूद्रान्न परीपुष्टे तुष्टोहं चंडिकेऽभवम्

Así, cuando Vasiṣṭha—el asceta puro de mente resuelta—no fue sustentado con alimento de los Śūdras, yo, Caṇḍikā, quedé plenamente complacida con él.

Verse 32

स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः । दृढव्रत प्रसन्नोस्मि केदारं विद्धि मामिह

Interpelada así por Vasiṣṭha, el mejor de los ascetas, por su propia devoción amorosa, dije: «Oh firme en tus votos, estoy complacida; sábeme aquí como Kedāra».

Verse 33

अभीष्टं च वरं मत्तः प्रार्थयस्वाविचारितम् । इत्युक्तवत्यपि मयि स्वप्नो मिथ्येति सोब्रवीत्

Aun cuando yo dije: «Pídeme sin vacilar el don que deseas», él respondió: «Esto es un sueño; es irreal».

Verse 34

ततोपि स मया प्रोक्तः स्वप्नो मिथ्याऽशुचिष्मताम् । भवादृशाममिथ्यैव स्वाख्या सदृशवर्तिनाम्

Aun así le dije: «El sueño es falso para los impuros; pero para quienes son como tú—que moran conforme a su noble naturaleza—mi propia auto‑revelación jamás es falsa».

Verse 35

वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि स्वप्नशंकां त्यज द्विज । तव सत्त्ववतः किंचिन्मयादेयं न किंचन

«Di tu don; estoy complacido. Abandona la duda de que esto sea un sueño, oh dos veces nacido. Para ti, dotado de verdadera virtud, no hay nada en absoluto que yo no pueda conceder».

Verse 36

इत्युक्तं मे समाकर्ण्य वरयामास मामिति । शिष्यो हिरण्यगर्भस्य तपस्विजनसत्तमः

Al oír mis palabras, el mejor entre los ascetas—discípulo de Hiraṇyagarbha—me pidió entonces el don conforme a ello.

Verse 37

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मे सानुगा इमे । सर्वे शूलिन्नुग्राह्या एष एव वरो मम

«Si estás complacido, oh Señor de los dioses, entonces que todos estos seguidores que están conmigo reciban la gracia del Señor portador del Tridente; éste, y sólo éste, es mi don».

Verse 38

देवि तस्येदमाकर्ण्य परोपकृतिशालिनः । वचनं नितरां प्रीतस्तथेति तमुवाच ह

Oh Diosa, al escuchar estas palabras de aquel hombre colmado de benevolencia, el Señor se alegró sobremanera y le dijo: «Así sea».

Verse 39

पुनः परोपकरणात्तत्तपो द्विगुणीकृतम् । तेन पुण्येन स मया पुनः प्रोक्तो वरं वृणु

De nuevo, por aquel acto de beneficiar a los demás, su austeridad se duplicó. Y por la fuerza de ese mérito, le dije otra vez: «Elige un don».

Verse 40

स वशिष्ठो महाप्राज्ञो दृढ पाशुपतव्रतः । देवि मे प्रार्थयामास हिमशैलादिह स्थितिम्

Aquel gran sabio Vasiṣṭha—sumamente prudente y firmemente asentado en el voto Pāśupata—oh Diosa, me suplicó que morase aquí, tras venir del monte Himālaya.

Verse 41

ततस्तत्तपसाकृष्टः कलामात्रेण तत्र हि । हिमशैले ततश्चात्र सर्वभावेन संस्थितः

Entonces, atraído por el poder de aquella austeridad, en un solo instante estuve allí, en el Himālaya; y después quedé establecido aquí con todo mi ser.

Verse 42

ततः प्रभाते संजाते सर्वेषां पश्यतामहम् । हिमाद्रे प्रस्थितः प्राप्तस्तूयमानः सुरर्षिभिः

Luego, al amanecer, ante la mirada de todos, partí y llegué al Himālaya, alabado por los rishis divinos.

Verse 43

वशिष्ठं पुरतः कृत्वा सर्वसार्थसमायुतम् । हरपापह्रदे तीर्थे स्थितोहं तद्नुग्रहात्

Poniendo a Vasiṣṭha al frente, acompañado por toda la caravana de seguidores, por su gracia tomé mi morada en el tīrtha llamado Harapāpa-hrada.

Verse 44

मत्परिग्रहतः सर्वे हरपापे कृतोदकाः । आराध्य मामनेनैव वपुषा सिद्धिमागताः

Todos los que estaban bajo mi amparo realizaron el rito del agua en Harapāpa; y al adorarme en esta misma forma corpórea, alcanzaron la perfección espiritual.

Verse 45

तदा प्रभृति लिंगेस्मिन्स्थितः साधकसिद्धये । अविमुक्ते परे क्षेत्रे कलिकाले विशेषतः

Desde entonces permanezco en este liṅga para el logro de los devotos—especialmente en la era de Kali—en el supremo campo sagrado de Avimukta (Kāśī).

Verse 46

तुषाराद्रिं समारुह्य केदारं वीक्ष्य यत्फलम् । तत्फलं सप्तगुणितं काश्यां केदारदर्शने

Cualquier mérito que se obtiene al subir la montaña nevada y contemplar Kedāra, ese mérito se alcanza siete veces en Kāśī con la visión de Kedāra aquí.

Verse 47

गौरीकुंडं यथा तत्र हंसतीर्थं च निर्मलम् । यथा मधुस्रवा गंगा काश्यां तदखिलं तथा

Así como allí están Gaurīkuṇḍa y el puro Haṃsatīrtha, y así como allí está la Gaṅgā de flujo como miel, del mismo modo todo eso se halla en Kāśī.

Verse 48

इदं तीर्थं हरपापं सप्तजन्माघनाशनम् । गंगायां मिलितं पश्चाज्जन्मकोटिकृताघहम्

Este tīrtha, Harapāpa, destruye los pecados de siete vidas; y después, al unirse con la Gaṅgā, aniquila los pecados acumulados a lo largo de diez millones de nacimientos.

Verse 49

अत्र पूर्वं तु काकोलौ युध्यतौ खान्निपेततुः । पश्यतां तत्र संस्थानां हंसौ भूत्वा विनिर्गतौ

Aquí, en tiempos antiguos, dos cuervos que luchaban cayeron del cielo; ante los ojos de los allí reunidos, partieron tras convertirse en cisnes.

Verse 50

गौरि त्वया कृतं पूर्वं स्नानमत्र महाह्रदे । गौरीतीर्थं ततः ख्यातं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम्

Oh Gaurī, porque antaño te bañaste aquí en este gran lago sagrado, este lugar se hizo célebre como Gaurī-tīrtha, el más excelso entre todos los lugares santos.

Verse 51

अत्रामृतस्रवा गंगा महामोहांधकारहृत् । अनेकजन्मजनित जाड्यध्वंसविधायिनी

Aquí el Gaṅgā fluye como el mismo néctar de inmortalidad: disipa la densa oscuridad del engaño y destruye la torpeza nacida de innumerables vidas.

Verse 52

सरसा मानसेनात्र पूर्वं तप्तं महातपः । अतस्तु मानसं तीर्थं जने ख्यातिमिदं गतम्

Aquí, en tiempos antiguos, Sarasā y Mānasā realizaron grandes austeridades; por ello este lugar alcanzó fama entre la gente como Mānasatīrtha.

Verse 53

अत्र पूर्वं जनः स्नानमात्रेणैव प्रमुच्यते । पश्चात्प्रसादितश्चाहं त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दृशैः

Aquí, antiguamente, la gente quedaba liberada con el solo acto de bañarse. Más tarde, incluso a mí me aplacaron los dioses—difíciles de contemplar—que otorgan la liberación.

Verse 54

सर्वे मुक्तिं गमिष्यंति यदि देवेह मानवाः । केदारकुंडे सुस्नातास्तदोच्छित्तिर्भविष्यति

Si en este lugar verdaderamente divino todos los hombres se bañaran debidamente en Kedārakuṇḍa, todos alcanzarían la liberación; y así cesaría la continuidad del mundo.

Verse 55

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां च धर्मिणाम् । तस्मात्तनुविसर्गेत्र मोक्षं दास्यति नान्यथा

Para todos los justos—de toda varṇa y de todo āśrama—por eso, al tiempo de abandonar aquí el cuerpo, concede la liberación, y no de otro modo.

Verse 56

ततस्तदुपरोधेन तथेति च मयोदितम् । तदारभ्य महादेवि स्नानात्केदारकुंडतः

Entonces, por aquella insistencia, respondí: «Así sea». Desde ese momento en adelante, oh Mahādevī, tal es el fruto que nace del baño en Kedārakuṇḍa.

Verse 57

समर्चनाच्च भक्त्या वै मम नाम जपादपि । नैःश्रेयसीं श्रियं दद्यामन्यत्रापि तनुत्यजाम

Y por la adoración devota, y aun por la repetición de mi Nombre, otorgo la bienaventuranza suprema; incluso a quienes dejan el cuerpo en otro lugar les concedo ese bien altísimo.

Verse 58

केदारतीर्थे यः स्नात्वा पिंडान्दास्यति चात्वरः । एकोत्तरशतं वंश्यास्तस्य तीर्णा भवांबुधिम्

Quien se bañe en el Kedāra-tīrtha y, sin demora, ofrezca los piṇḍas, ciento uno de sus descendientes cruzarán el océano del devenir mundano.

Verse 59

भौमवारे यदा दर्शस्तदा यः श्राद्धदो नरः । केदारकुंडमासाद्य गयाश्राद्धेन किं ततः

Cuando el día de luna nueva (Darśa) cae en martes, el hombre que ofrece el śrāddha al llegar a Kedārakuṇḍa, ¿qué necesidad tiene entonces del célebre Gayā-śrāddha?

Verse 60

केदारं गंतुकामस्य बुद्धिर्देया नरैरियम् । काश्यां स्पृशंस्त्वं केदारं कृतकृत्यो भविष्यसि

A quien anhela ir a Kedāra, debe dársele este consejo: «Al tocar y venerar a Kedāra aquí en Kāśī, serás uno cuya vida ha cumplido su propósito».

Verse 61

चैत्रकृष्णचतुर्दश्यामुपवासं विधाय च । त्रिगंडूषान्पिबन्प्रातर्हृल्लिंगमधितिष्ठति

Y en la caturdaśī, el decimocuarto día lunar de la quincena oscura de Caitra, tras guardar ayuno, y por la mañana sorbiendo el agua sagrada en tres bocados, uno atiende debidamente al Hṛlliṅga, el liṅga del corazón.

Verse 62

केदारोदकपानेन यथा तत्र फलं भवेत् । तथात्र जायते पुंसां स्त्रीणां चापि न संशयः

Así como allí, en Kedāra, surge el fruto de beber el agua de Kedāra, así también aquí, en Kāśī, nace ese mismo fruto para los hombres y para las mujeres, sin duda alguna.

Verse 63

केदारभक्तं संपूज्य वासोन्नद्रविणादिभिः । आजन्मजनितं पापं त्यक्त्वा याति ममालयम्

Habiendo honrado debidamente a un devoto de Kedāra con vestiduras, alimento, riqueza y demás, uno abandona los pecados acumulados desde el nacimiento y va a Mi morada.

Verse 64

आषण्मासं त्रिकालं यः केदारेशं नमस्यति । तं नमस्यंति सततं लोकपाला यमादयः

Quien durante seis meses se postra ante Kedāreśa tres veces al día, a ése lo veneran sin cesar los guardianes de los mundos, comenzando por Yama.

Verse 65

कलौ केदारमाहात्म्यं योपि कोपि न वेत्स्यति । यो वेत्स्यति सुपुण्यात्मा सर्वं वेत्स्यति स ध्रुवम्

En la era de Kali, casi nadie conocerá la grandeza de Kedāra. Pero quien la conozca—ése es de mérito excelso; ciertamente conoce todo lo que merece ser conocido.

Verse 66

केदारेशं सकृद्दृष्ट्वा देवि मेऽनुचरो भवेत् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन केदारेशं विलोकयेत्

Oh Diosa, con sólo contemplar una vez a Kedāreśa, uno se vuelve Mi servidor. Por eso, en Kāśī debe uno esforzarse por obtener la visión de Kedāreśa.

Verse 67

चित्रांगदेश्वरं लिंगं केदारादुत्तरे शुभम् । तस्यार्चनान्नरो नित्यं स्वर्गभोगानुपाश्नुते

Al norte de Kedāra está el auspicioso liṅga llamado Citrāṅgadeśvara. Al adorarlo, el hombre goza continuamente de los deleites del cielo.

Verse 68

केदाराद्दक्षिणे भागे नीलकंठ विलोकनात् । संसारोरगदष्टस्य तस्य नास्ति विषाद्भयम्

En la parte meridional de Kedāra, al contemplar a Nīlakaṇṭha, para quien ha sido mordido por la serpiente del samsāra no hay temor al veneno de la desesperanza.

Verse 69

तद्वायव्यंबरीषेशो नरस्तदवलोकनात् । गर्भवासं न चाप्नोति संसारे दुःखसंकुले

Al noroeste de allí está Ambārīṣeśa; con solo contemplarlo, el hombre no vuelve a caer en la “morada del vientre” (renacimiento) en este mundo atestado de sufrimiento.

Verse 70

इंद्रद्युम्नेश्वरं लिंगं तत्समीपे समर्च्य च । तेजोमयेन यानेन स स्वर्ग भुवि मोदते

Habiendo adorado el Liṅga de Indradyumneśvara y rindiéndole honor debidamente en su misma cercanía, uno se regocija en la morada celeste, viajando en un vehículo divino radiante y luminoso.

Verse 71

तद्दक्षिणे नरो दृष्ट्वा लिंगं कालंजरेश्वरम् । जरां कालं विनिर्जित्य मम लोके वसेच्चिरम्

Al sur de eso, el hombre que contempla el Liṅga de Kālañjareśvara vence a la vejez y al tiempo, y mora largo tiempo en mi mundo.

Verse 72

दृष्ट्वा क्षेमेश्वरं लिंगमुद्क्चित्रांगदेश्वरात् । सर्वत्र क्षेममाप्नोति लोकेऽत्र च परत्र च

Habiendo contemplado el Liṅga de Kṣemeśvara, situado al norte de Citrāṅgadeśvara, uno alcanza bienestar por doquier, tanto en este mundo como en el venidero.

Verse 73

स्कंद उवाच । देवदेवेन विंध्यारे केदार महिमा महान् । इत्याख्यायि पुरांबायै मया तेपि निरूपितः

Skanda dijo: Así, antaño, el Dios de los dioses narró a la Madre Pārvatī la gran gloria de Kedāra en la región de Vindhya; ese mismo relato también lo he expuesto yo para ti.

Verse 74

केदारेश्वरलिंगस्य श्रुत्वोत्पत्तिं कृती नरः । शिवलोकमवाप्नोति निष्पापो जायते क्षणात्

El hombre virtuoso que escucha el relato del origen del Liṅga de Kedāreśvara alcanza el reino de Śiva y, en un instante, queda libre de pecado.

Verse 77

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे केदारमहिमाख्यानं नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo llamado «Relato de la Gloria de Kedāra», en el Uttarārdha del Kāśī Khaṇḍa, en la cuarta sección del Skanda Mahāpurāṇa, dentro de la Ekāśīti-sāhasrī Saṁhitā.