इत्युक्त्वा चातिदुःखार्तो रामो मतिमतां वरः । प्रणामं दंडवच्चक्रे चक्रपाणिरिवापरः
ityuktvā cātiduḥkhārto rāmo matimatāṃ varaḥ | praṇāmaṃ daṃḍavaccakre cakrapāṇirivāparaḥ
Dicho esto, Rāma —el mejor de los sabios, herido por un dolor profundo— se postró por completo, rígido como un bastón, en plena reverencia, como si fuera otro portador del disco (Viṣṇu) mismo.
Narrator (not specified in snippet)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: Rāma, grief-stricken yet composed, performs full prostration (daṇḍavat) on forest ground; the woman stands before him; a subtle aura suggests his Viṣṇu-like nature (cakrapāṇi comparison).
True greatness expresses itself as humility—bowing down in reverence even amid personal grief.
No tīrtha is explicitly mentioned in this verse.
The act of daṇḍavat-praṇāma (full prostration) is exemplified as a devotional practice.