Adhyaya 29

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं शृणुध्वं हि लोहासुरविचेष्टितम् । बलेः पुत्रशतस्यापि कथयिष्यामि विश्रुतम्

Sūta dijo: Escuchad ahora, además, las célebres hazañas de Lohāsura. Relataré también la bien conocida historia de los cien hijos de Bali.

Verse 2

यथा तौ भ्रातरौ वृद्धौ प्रापतुः स्थानमुत्तमम् । तदा प्रभृति वैराग्यं दैत्यो लोहासुरे दधौ

Cuando aquellos dos hermanos mayores alcanzaron el estado supremo, desde ese mismo momento el daitya Lohāsura abrazó el desapego.

Verse 3

किं करोमि क्व गच्छामि तपसे स्थानमुत्तमम् । यस्य पारं न जानंति देवता मुनयो नराः

«¿Qué he de hacer? ¿Adónde iré, a qué supremo lugar de austeridad, cuyo confín ni los dioses, ni los sabios, ni los hombres conocen?»

Verse 4

को मयाऽराध्यतां देवो हृदि चिंतयते भृशम् । इति चिंतयतस्तस्य मतिर्जाता महात्मनः

«¿A qué dios debo adorar?»—así meditaba hondamente en su corazón; y mientras reflexionaba, nació una firme resolución en aquel magnánimo.

Verse 5

दधौ गंगां स्वशीर्षेण पुष्पवंतौ च नेत्रयोः । हृदा नारायणं देवं ब्रह्माणं कटिमंडले

Puso a Gaṅgā sobre su propia cabeza; colocó flores en plena floración sobre sus ojos; en su corazón entronizó al dios Nārāyaṇa, y en la región de su cintura dispuso a Brahmā, como en un maṇḍala consagrado.

Verse 6

इंद्राद्या देवताः सर्वे यद्देहे प्रतिबिंबिताः । प्रपश्यंति तदात्मानं भास्करः सलिले यथा

Todos los dioses—comenzando por Indra—al verse reflejados en su cuerpo, contemplaron allí sus propias formas, como el sol se ve reflejado en el agua.

Verse 7

तमेवाराधयिष्यामि निरंजनमकल्मषः । एवं कृत्वा मतिं दैत्य स्तपस्तेपे सुदुष्करम् । भीतो जन्मभयाद्घोराद्दुष्करं यन्महात्मभिः

«A Él solo adoraré—al Inmaculado, libre de mancha.» Así resuelto, el Daitya emprendió una austeridad sumamente ardua, impulsado por el terrible temor a los repetidos nacimientos, prueba difícil aun para las grandes almas.

Verse 8

अंबुभक्षो वायुभक्षः शीर्णपर्णाशनस्तथा । दिव्यं वर्षशतं साग्रं यदा तेपे महत्तपः । ततस्तुतोष भगवांस्त्रिशूलवरधारकः

Viviendo de agua, luego de aire, y también de hojas marchitas, realizó una gran austeridad por cien años divinos y aún más. Entonces el Señor Bienaventurado, portador del excelso tridente, quedó complacido.

Verse 9

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते मनसा यदभीप्सितम् । लोहासुर मया देयं तव नास्ति तपोबलात्

Īśvara dijo: Elige un don—que sea auspicioso para ti—lo que tu mente desee. Oh Lohāsura, por el poder de tu austeridad, no hay nada que yo no pueda concederte.

Verse 10

इत्युक्तो दानवस्तत्र शंकराग्रे वचोऽब्रवीत्

Así interpelado allí, el Dānava pronunció sus palabras ante Śaṅkara.

Verse 11

लोहासुर उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश वरमेकं वृणोम्यहम् । शरीरस्याजरत्वं च मा मृत्योरपि मे भयम्

Dijo Lohāsura: «Si estás complacido, oh Señor de los dioses, elijo un solo don: que mi cuerpo no conozca la vejez, y que no haya para mí temor ni siquiera de la muerte».

Verse 12

जन्मन्यस्मिन्प्रभो भूयात्स्थातव्यं हृदये मम । एवमस्तु शिवः प्राह तत्र तं दानवेश्वरम्

«En este mismo nacimiento, oh Señor, que así sea, y que permanezca firme en mi corazón». Allí Śiva respondió a aquel señor de los Dānavas: «Así sea».

Verse 13

शर्वलब्धवरो दैवात्पुनस्तेपे महत्तपः । रम्ये सरस्वतीतीरे तरणाय भवार्णवात्

Habiendo, por designio del destino, obtenido un don de Śarva (Śiva), emprendió de nuevo una gran austeridad en la hermosa ribera del Sarasvatī, buscando cruzar el océano del devenir mundano.

Verse 14

वत्सराणां सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च । शंकते भगवानिंद्रो भीतस्तस्य तपोबलात्

Durante miles de años—decenas de miles e incluso crores—perseveró; y el venerable Indra se inquietó, temeroso del poder nacido de aquella austeridad.

Verse 15

मा मे पदच्युतिर्भूयाद्दैत्यल्लोहासुरात्क्वचित् । मघवान्गुप्तरूपेण समेत्याश्रमकाननम्

(Pensó Indra:) «Que nunca caiga yo de mi puesto a causa del demonio Lohāsura». Así Maghavān (Indra), tomando una forma oculta, se dirigió al bosque del eremitorio.

Verse 16

तपोभंगं प्रकुरुते कंपयित्वा महासुरम् । ताडयंति शरीरे तं मुष्टिभिस्तीक्ष्णकर्कशैः

Provocó la interrupción de la austeridad, sacudiendo al gran Asura; y golpearon su cuerpo con puños duros, ásperos y afilados.

Verse 17

अथ तेन च दैत्येन ध्यानमुत्सृज्य वीक्षितम् । इंद्रेण तत्कृतं सर्वं तपोबलविनाशनम्

Entonces aquel Daitya, abandonando su meditación, miró a su alrededor y percibió que todo aquello —la ruina de su poder ascético— había sido provocado por Indra.

Verse 18

तस्य तैरभवद्युद्धमिंद्राद्यैरथ कर्क्कशैः । एकस्य बहुभिः सार्द्धं देवास्ते तेन संयुगे

Entonces surgió una feroz batalla entre él y aquellos seres implacables: Indra y los otros dioses; en ese conflicto, muchos devas lucharon juntos contra el único guerrero.

Verse 19

रुधिराक्लिन्नदेहा वै प्रहारैर्जर्जरीकृताः । केशवं शरणं प्राप्ता त्राहि त्राहीति भाषिणः

Con sus cuerpos empapados en sangre y destrozados por los golpes, se refugiaron en Keśava, gritando: "¡Sálvanos! ¡Sálvanos!"

Verse 20

सूत उवाच । देवानां वाक्यमाकर्ण्य वासुदेवो जनार्दनः । युयुधे केशवस्तेन युद्धे वर्षशतं किल

Sūta dijo: Al escuchar las palabras de los dioses, Vāsudeva Janārdana —Keśava— luchó con él, y se dice que esa batalla duró cien años.

Verse 21

ततो नारायणं तत्र जिगाय स वरोर्जितः । अथ नारायणो देवो जितो लोहासुरेण तु

Entonces, fortalecido por el don, allí venció a Nārāyaṇa; así, incluso el dios Nārāyaṇa fue derrotado por Lohāsura.

Verse 22

मंत्रयामास रुद्रेण ब्रह्मणा च पुनःपुनः । मीमांसित्वा त्रयो देवाः पुनर्युद्धसमुद्यमम्

Una y otra vez tomó consejo con Rudra y con Brahmā. Tras deliberar, los tres dioses se dispusieron de nuevo a emprender la batalla.

Verse 23

लोहासुरस्य दैत्यस्य वपुर्दृष्ट्वा पुनर्नवम् । महदासीत्पुनर्युद्धं दैत्यकेशवयोस्ततः

Al ver que el cuerpo del daitya Lohāsura se renovaba de nuevo, estalló otra gran batalla entre el daitya y Keśava.

Verse 24

न ममार यदा दैत्यो विष्णुना प्रभविष्णुना । तरसा तं केशवोऽपि पातयामास भूतले

Cuando el daitya no murió ni siquiera por el poder del poderoso Viṣṇu, Keśava, con ímpetu, lo derribó sobre la tierra.

Verse 25

उत्तानं पतितं दृष्ट्वा पिनाकी परमेश्वरः । दधार हृदये तस्य स्वरूपं रूपवर्जितः

Al verlo caído de espaldas, Pinākī—Parameśvara—guardó en su corazón su esencia, aquella naturaleza que está más allá de toda forma.

Verse 26

कण्ठे तस्थौ ततो ब्रह्मा तस्य लोहासुरस्य च । चरणौ पीडयामास स्वस्थित्या पुरुषोत्तमः

Entonces Brahmā se plantó sobre el cuello de aquel Lohāsura, y Puruṣottama, con su firme postura, oprimió sus pies.

Verse 27

अथ दैत्यः समुत्तस्थौ भृशं बद्धोपि भूतले । दृष्ट्वोत्थितं ततो दैत्यं पातयंतं सुरोत्तमान्

Entonces el Daitya se incorporó, aunque estaba fuertemente atado al suelo. Al ver al Daitya levantarse de nuevo y derribar a los mejores de los dioses,

Verse 28

उवाच दिव्यया वाचा विरंचिः कमलासनः

Virañci, el que está sentado en el loto, habló con voz divina.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । लोहासुर सदा रक्ष वाचोधर्ममभीक्ष्णशः । त्वया यत्प्रार्थितं रुद्रात्तदेव समुपस्थितम्

Brahmā dijo: «Oh Lohāsura, guarda siempre el dharma de tu palabra, sin cesar. Aquello que suplicaste a Rudra, ese mismo don ha llegado ahora a ti».

Verse 30

अहं विष्णुश्च रुद्रश्च त्रयोऽमी सुरसत्तमाः । त्वद्देहमुपवेक्ष्यामो यावदाभूतसंप्लवम्

«Yo, Viṣṇu y Rudra—nosotros tres, los mejores entre los dioses—velaremos por tu cuerpo hasta la disolución final de los seres».

Verse 31

दानवेश शिवप्राप्तिर्भावभक्त्यैव जायते । शिवं चालयितुं बुद्धिः कथं तव भविष्यति

Oh señor de los Dānavas, la obtención de Śiva nace sólo de la devoción del corazón. ¿Cómo podría, entonces, surgir en ti el pensamiento de hacer vacilar a Śiva?

Verse 32

अचलांश्चालयेद्यस्तु प्रासादान्ब्राह्मणान्पुरान् । अचिरेणैव कालेन पातकेनैव लिप्यते

Pero quien intente sacudir lo que debe ser inconmovible—templos, brāhmaṇas y ciudades sagradas—en muy poco tiempo queda manchado por el pecado.

Verse 33

श्मशानवत्परित्याज्यः सत्यधर्मबहिष्कृतः । सत्यवागसि भद्रं ते मा विचालय देवताः

A quien está excluido de la verdad y del dharma hay que evitarlo como a un crematorio. Pero tú eres veraz en tu palabra: que te sea propicia la dicha; no perturbes a los dioses.

Verse 34

येन यातास्तु पितरो येन याताः पितामहाः । तेन मार्गेण गंतव्यं न चोल्लंघ्या सतां गतिः

El sendero por el que fueron los padres y los abuelos, por ese mismo sendero se debe avanzar; no debe transgredirse el curso de los justos.

Verse 35

दानवेश पिता ते हि ददौ लोकत्रयं हरेः । वाक्पाशबद्धः पाताले राज्यं चक्रे महीपतिः

Oh señor de los Dānavas, tu padre en verdad entregó los tres mundos que pertenecían a Hari. Atado por el lazo de su propia palabra, aquel rey reinó en Pātāla.

Verse 36

तथा त्वमसि वाक्पाशाच्छिवभक्तिसमन्वितः । भूतले तिष्ठ दैत्येंद्र मा वाग्वैकल्प्यमाप्नुहि

Así también tú estás atado por el lazo de tu palabra y colmado de devoción a Śiva. Permanece sobre la tierra, oh señor de los Daityas; no caigas en vacilación ni en contradicción de palabra.

Verse 37

वरांस्ते च प्रदास्यामो मा विचाल्या हि देवताः

Y te concederemos dones; sólo no perturbes a los dioses.

Verse 38

व्यास उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं संतुष्टो दानवेश्वरः । प्राह प्रसन्नया वाचा ब्रह्माणं केशवं हरम्

Vyāsa dijo: Al oír las palabras de Brahmā, el señor de los Dānavas quedó satisfecho, y con voz complacida se dirigió a Brahmā, a Keśava y a Hara.

Verse 39

लोहासुर उवाच । वाक्पाशबद्धस्तिष्ठामि न पुनर्भवतां बले । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च त्रयोऽमी सुरसत्तमाः

Lohāsura dijo: Atado por el lazo de mi palabra, permaneceré; ya no por vuestra fuerza. Brahmā, Viṣṇu y Rudra: estos tres son los más excelsos entre los dioses.

Verse 40

स्थास्यंति चेच्छरीरे मे किं न लब्धं मया ततः । इदं कलेवरं मे हि समारूढं त्रिभिः सुरैः

Si habéis de morar en mi propio cuerpo, ¿qué quedaría entonces sin alcanzar para mí? Pues este cuerpo mío está en verdad montado—ocupado—por los tres dioses.

Verse 41

भूम्यां भवतु विख्यातं मत्प्रभावात्सुरोत्तमाः

Oh excelso entre los dioses, por mi poder, que esto sea célebre sobre la tierra.

Verse 42

लोहासुरस्य वाक्येन हर्षिता स्त्रिदशास्त्रयः । ददुः प्रत्युत्तरं तस्मै ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

Complacidos por las palabras de Lohāsura, las tres huestes de los dioses se regocijaron; y Brahmā, Viṣṇu y Maheśvara le dieron su respuesta.

Verse 43

सत्यवाक्पाशतो दैत्यो न सत्याच्चलितो यतः । तेन सत्येन संतुष्टा दास्या मस्ते मनीप्सितम्

Porque tú, oh Daitya, no te has apartado de la verdad—como si estuvieras atado por el lazo de la palabra veraz—nos complace esa verdad; te concederemos lo que deseas.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । यथा स्नानं ब्रह्मज्ञानं देहत्यागो गयातले । धर्मारण्ये तथा दैत्य धर्म्मेश्वरपुरः स्थिते

Brahmā dijo: «Así como el baño, el conocimiento de Brahman y aun el abandono del cuerpo en Gayā son sumamente eficaces, así también, oh Daitya, lo son los ritos en Dharmāraṇya, ante Dharmmeśvara-pura».

Verse 45

कूपे तर्प्पणकं श्राद्धं शंसंति पितरो दिवि । संतुष्टा पिंडदानेन गयायां पितरो यथा

Los Pitṛs en el cielo alaban el śrāddha acompañado de tarpaṇa en el pozo sagrado; así como en Gayā los antepasados quedan satisfechos con las ofrendas de piṇḍas.

Verse 46

वांछंति तर्प्पणं कूपे धर्मारण्ये विशुद्धये । दानवेन्द्र शरीरं तु तीर्थं तव भविष्यति

Para purificarse, la gente anhelará realizar el tarpaṇa en el pozo de Dharmāraṇya. Y, oh señor de los Dānavas, tu propio cuerpo llegará a ser un tīrtha.

Verse 47

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्प्पणे कृते । पितॄणां या परा तृप्तिर्जायते दानवाधिप

Oh señor de los Dānavas, la suprema satisfacción de los Pitṛs que nace de realizar el tarpaṇa en Gayā veintiuna veces—

Verse 48

धर्मेश्वर पुरस्तात्सा त्वेकदा पितृतर्पणात् । स्याद्वै दशगुणा तृप्तिः सत्यमेव न संशयः

—esa satisfacción, en verdad, se vuelve diez veces mayor incluso por un solo pitṛ-tarpaṇa realizado ante Dharmmeśvara. Es la verdad; no hay duda.

Verse 49

पितॄणां पिंडदानेन अक्षय्या तृप्तिरस्त्विह । शिवरूपांतराले वै धर्मारण्ये धरातले

Aquí, en la tierra de Dharmāraṇya—en el sagrado intervalo señalado por la manifestación de Śiva—mediante la ofrenda de piṇḍas, sea imperecedera la satisfacción de los Pitṛs.

Verse 50

श्रद्धयैव हि कर्त्तव्याः श्राद्धपिंडोदकक्रियाः । तथांतराले चास्माकं श्राद्धपिंडौ विशेषतः

En verdad, los ritos de śrāddha—las ofrendas de piṇḍa y las libaciones de agua—deben realizarse con fe. Y en ese intervalo sagrado aquí, nuestro śrāddha y nuestras ofrendas de piṇḍa son especialmente excelsos en fruto.

Verse 51

तथा शरीरे क्वापिस्तांचिंता सत्योऽसि सुव्रत । त्रिषु लोकेषु दुष्प्रापं सत्यं ते दिवि संस्थितम्

Así también, en tu cuerpo no haya ansiedad alguna, oh veraz de nobles votos. En los tres mundos la Verdad es difícil de alcanzar; tu veracidad permanece establecida incluso en el cielo.

Verse 52

अस्मद्वाक्येन सत्येन तत्तथाऽसुरसत्तम । गयासमधिकं तीर्थं तव जातं धरातले

Por la verdad de nuestra palabra pronunciada, así será en verdad, oh el mejor de los Asuras: sobre la tierra ha surgido para ti un sagrado tīrtha igual —o superior— a Gayā.

Verse 53

अस्माकं स्थितिरव्यग्रा तव देहे न संशयः । सत्यपाशेन बद्धाः स्म दृढमेव त्वयाऽनघ

Nuestra permanencia es firme e imperturbable dentro de tu cuerpo; de ello no hay duda. Con el lazo de la Verdad nos has atado con firmeza, oh inmaculado.

Verse 54

विष्णुरुवाच । गयाप्रयाग कस्याऽपि फलं समधिकं स्मृतम् । चतुर्द्दश्याममावास्यां लोहयष्ट्यां पिंडदानतः

Viṣṇu dijo: El fruto de Gayā y de Prayāga se recuerda como superior al de otros lugares, especialmente cuando, en el decimocuarto día y en la luna nueva (amāvāsyā), se ofrecen piṇḍas en Lohayaṣṭī.

Verse 55

बलिपुत्रस्य सत्येन महती तृप्तिरत्र हि । मा कुरुष्वात्र संदेहं तव देहे स्थिता स्वयम्

En verdad, por la veracidad del hijo de Bali hay aquí gran satisfacción (para los antepasados). No albergues duda en esto: ella, el mérito sagrado, mora por sí misma dentro de tu cuerpo.

Verse 56

सरस्वती पुण्यतोया ब्रह्मलोकात्प्रयात्युत । प्लावयिष्यंति देहांगं मया सह सुसंगता

Sarasvatī, de aguas santas, vendrá ciertamente desde Brahmaloka; unida conmigo en perfecta armonía, bañará y colmará los miembros del cuerpo para purificarlos.

Verse 57

यथो वै द्वारका वासो देवस्तत्र महेश्वरः । विरंचिर्यत्र तीर्थानि त्रीण्येतानि धरातले

Así como Dvārakā es morada divina y allí se venera al Gran Señor; y donde está Virañci (Brahmā), así en la tierra estos tres son célebres como tīrthas.

Verse 58

भविष्यति च पाताले स्वर्गलोके यमक्षये । विख्यातान्यसुरश्रेष्ठ पि तॄणां तृप्तिहेतवे

Serán célebres en Pātāla, en Svarga y también en el reino de Yama, oh el mejor de los Asuras; renombrados como causas de la satisfacción de los antepasados.

Verse 59

अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि गाथां पितृकृतां पराम् । आज्ञारूपां हि पुत्राणां तां शृणुष्व ममानघ

Ahora proclamaré otra gāthā suprema, compuesta por los Pitṛs; es una enseñanza en forma de mandato para los hijos. Escúchala, oh intachable.

Verse 60

पितर ऊचुः । शंकरस्याग्रतः स्थानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्ध्यर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

Dijeron los Pitṛs: Ante Śaṅkara hay un lugar sagrado que concede a los hombres el mundo de Rudra; destinado a purificar el cuerpo manchado de pecado, a quienes el pecado ha abatido el alma.

Verse 61

तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः । पितरो नरकाद्वा पि सुपुत्रेण सुमेधसा

Allí, aun con la sola ofrenda de agua con sésamo (tilodaka), los antepasados, satisfechos, alcanzan un destino bienaventurado. En verdad, por un hijo virtuoso y sabio, los Pitṛs son liberados incluso del infierno.

Verse 62

गोप्रदानं प्रशंसंति तत्तत्र पितृमुक्तये । पित्रादिकान्समुद्दिश्य दृष्ट्वा रुद्रं च केशवम्

Allí ensalzan el don de una vaca como medio para la liberación de los antepasados. Tras invocar a los Pitṛs y a los demás, debe contemplarse y adorarse a Rudra y a Keśava.

Verse 63

तिलपिण्याकपिंडेन तृप्तिं यास्यामहे पराम् । चतुर्द्दश्याममावास्यां तथा च पितृतर्पणम्

Con una piṇḍa hecha de torta de sésamo (tilapiṇyāka) alcanzaremos la suprema satisfacción de los antepasados. Asimismo, el Pitṛ-tarpaṇa debe realizarse en el día decimocuarto y en la noche de luna nueva.

Verse 64

अज्ञातगोत्रजन्मानस्तेभ्यः पिंडांस्तु निर्वपेत् । तेऽपि यांति दिवं सर्वे ये दत्त इति श्रुतिः

Para quienes han nacido con linaje (gotra) desconocido, aun así deben ofrecerse piṇḍas. También ellos, todos, llegan al cielo: así lo declara la tradición sagrada, “aquellos a quienes se les ha dado la ofrenda”.

Verse 65

सर्वकार्याणि संत्यज्य मानवैः पुण्यमीप्सुभिः । प्राप्ते भाद्रपदे मासे गंतव्या लोहयिष्टका । अज्ञातगोत्रनाम्ना तु पिंड मंत्रमिमं शृणु

Los hombres que anhelan el mérito deben abandonar todas las demás ocupaciones. Cuando llega el mes de Bhādrapada, debe acudirse a Lohayiṣṭakā. Y ahora escucha este mantra de la piṇḍa, para quien tiene gotra y nombre desconocidos.

Verse 66

पितृवंशे मृता ये च मातृवंशे तथैव च । अतीतगोत्रजास्तेभ्यः पिंडोऽयमुपतिष्ठतु

Que este piṇḍa sea ofrecido a los que han muerto en la línea paterna, y asimismo en la materna: a los pertenecientes a linajes antiguos y ya olvidados.

Verse 67

विष्णुरुवाच । अनेनैव तु मंत्रेण ममाग्रे सुरसत्तम । क्षीणे चंद्रे चतुर्द्दश्यां नभस्ये पिंडमाहरेत्

Viṣṇu dijo: Con este mismo mantra, oh el mejor de los dioses, en mi presencia debe ofrecerse el piṇḍa en el mes de Nabhasya, en la decimocuarta tithi cuando la luna mengua.

Verse 68

पितॄणामक्षया तृप्तिर्भविष्यति न संशयः । तिलपिण्याकपिंडेन पितरो मोक्षमाप्नुयुः

Los Pitṛs obtendrán una satisfacción inagotable; de ello no hay duda. Mediante un piṇḍa hecho de torta de sésamo, los antepasados pueden alcanzar la liberación (mokṣa).

Verse 69

क्षणत्रयविनिर्मुक्ता मानवा जगतीतले । भविष्यंति न संदेहो लोहयष्ट्या तिलतर्पणे

Los seres humanos sobre la tierra quedarán liberados en solo tres instantes —sin duda— mediante el tarpaṇa con sésamo realizado en Lohayaṣṭī.

Verse 70

स्नात्वा यः कुरुते चात्र पितृपिंडोदकक्रियाः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावद्ब्रह्मदिवानिशम्

Quien se baña y luego realiza aquí los ritos del piṇḍa y de las ofrendas de agua para los antepasados, sus Pitṛs permanecen satisfechos mientras duren el día y la noche de Brahmā.

Verse 71

अमावास्यादिनं प्राप्य मासि भाद्रपदे सरः । ब्रह्मणो यष्टिकायां तु यः कुर्यात्पितृतर्पणम्

En el día de Amāvasyā, en el mes de Bhādrapada, quien ofrezca tarpaṇa—oblación de agua—a los Pitṛs en el lago sagrado llamado Yaṣṭikā, el Bastón de Brahmā, alcanza el mérito especial de ese tīrtha.

Verse 72

पितरस्तस्य तृप्ताः स्युर्यावदाभूतसंप्लवम् । तेषां प्रसन्नो भगवानादिदेवो महेश्वरः

Sus antepasados quedan satisfechos hasta la disolución cósmica; y por causa de ellos, el Señor Bienaventurado—Maheśvara, el Dios Primordial—se muestra propicio.

Verse 73

अस्य तीर्थस्य यात्रायां मतिर्येषां भविष्यति । गोक्षीरेण तिलैः श्वेतैः स्नात्वा सारस्वते जले

Quienes pongan su mente en la peregrinación a este tīrtha—habiéndose bañado en las aguas de Sarasvatī con leche de vaca y sésamo blanco—quedan aptos para el mérito prometido a los antepasados.

Verse 74

तर्पयेदक्षया तृप्तिः पितॄणां तस्य जायते । श्राद्धं चैव प्रकु र्वीत सक्तुभिः पयसा सह

Que ofrezca tarpaṇa; entonces nace para sus Pitṛs una satisfacción imperecedera. Y que realice también el śrāddha, con saktu (harina de cebada tostada) junto con leche.

Verse 75

अमावास्यादिनं प्राप्य पितॄणां मोदमिच्छुकः । रुद्रतीर्थे ततो धेनुं दयाद्वस्त्राणि यमतीर्थके

En el día de Amāvasyā, deseando el gozo de los Pitṛs, que done una vaca en Rudra-tīrtha; y en Yama-tīrtha que ofrezca vestiduras.

Verse 76

विष्णुतीर्थे हिरण्यं च पितॄणां मोक्षमिच्छुकः । विनाक्षतैर्विना दर्भैर्विना चासनमेव च । वारिमात्राल्लोहयष्ट्यां गयाश्राद्धफलं लभेत्

Deseando la liberación de sus antepasados, ofrezca también oro en Viṣṇu-tīrtha. En Lohayaṣṭī, aun con solo agua—sin granos de arroz, sin hierba darbha y sin siquiera un asiento—se obtiene el fruto del śrāddha realizado en Gayā.

Verse 77

सूत उवाच । एतद्वः कथितं विप्रा लोहासुरविचेष्टितम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महा गोघ्नो मुच्यते सर्वपातकैः

Sūta dijo: Oh brāhmaṇas, así os he relatado los hechos vinculados a Lohāsura. Al oír esto, incluso quien ha cometido brahmahatyā o ha matado una vaca queda libre de todos los pecados.

Verse 78

एकविंशतिवारन्तु गयायां पिंड पातने । तत्फलं समवाप्नोति सकृदस्मिञ्छ्रुते सति

El fruto que se obtiene al ofrecer piṇḍas en Gayā veintiuna veces se alcanza simplemente con oír esto una sola vez.

Verse 79

चतुःष्कोटि द्विलक्षं च सहस्रं शतमेव च । धेनवस्तेन दत्ताः स्युर्माहात्म्यं शृणु यात्तु यः

Quienquiera que escuche este māhātmya es tenido por quien ha donado vacas: cuatro crores, dos lakhs, mil y cien (en número).