Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

Dijo Śrī Mārkaṇḍeya: Entonces, oh señor de los reyes, debe uno ir al excelso Pūtikeśvara, en la ribera meridional del Narmadā, destructor de todos los pecados.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

Fue establecido por Jāmbuvān, que buscaba el bien de los mundos. Había un rey llamado Prasenajit, y en su pecho había una joya—

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

Cuando él mismo la arrancó con violencia, surgió una herida supurante de pus. Pero, tras practicar austeridades en ese mismo tīrtha, quedó libre de la herida.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

Así, él estableció allí ese liṅga supremo, el excelso Pūtikeśvara. Oh el mejor de los Bhāratas, cualquier persona que se bañe allí con devoción—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

Habiendo adorado debidamente al Señor Supremo, el hombre alcanza todos los fines deseados. Oh rey, ya sea en Kṛṣṇāṣṭamī, en el decimocuarto día lunar, o en cualquier tiempo: quienes veneran siempre al Dios no van a la morada de Yama.

Verse 89

। अध्याय

Fin del capítulo (adhyāya).