Adhyaya 54

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततश्चानन्तरं राजा जगामोद्वेगमुत्तमम् । कथं यामि गृहं त्वद्य वाराणस्यामहं पुनः

Īśvara dijo: “Inmediatamente después, el rey cayó en profunda turbación: ‘¿Cómo he de volver hoy a mi hogar? ¿Cómo podré regresar de nuevo a Vārāṇasī?’”

Verse 2

ब्रह्महत्यासमाविष्टो जुहोम्यग्नौ कलेवरम् । अथवा तस्य वाक्येन तं गच्छाम्याश्रमं प्रति

“Poseído por el pecado de brahmahatyā, ¿debo arrojar mi cuerpo al fuego? ¿O, siguiendo su palabra, he de ir hacia aquel āśrama?”

Verse 3

कथयामि यथावृत्तं गत्वा तस्य महामुनेः । एवं संचिन्त्य राजासौ जगामाश्रमसन्निधौ

“Iré ante aquel gran muni y le relataré lo sucedido tal como fue.” Así pensando, el rey se acercó al āśrama.

Verse 4

ऋक्षशृङ्गस्य चास्थीनि गृहीत्वा स नृपोत्तमः । दृष्टिमार्गे स्थितस्तस्य महर्षेर्भावितात्मनः

Tomando consigo los huesos de Ṛkṣaśṛṅga, aquel excelso rey se detuvo dentro del alcance de la mirada de ese gran ṛṣi, de alma disciplinada y purificada.

Verse 5

दीर्घतपा उवाच । आगच्छ स्वागतं तेऽस्तु आसनेऽत्रोपविश्यताम् । अर्घं ददाम्यहं येन मधुपर्कं सविष्टरम्

Dīrghatapā dijo: “Ven: seas bienvenido. Siéntate aquí en este asiento. Te ofreceré arghya y, con ello, el madhuparka, junto con los debidos ritos de hospitalidad.”

Verse 6

चित्रसेन उवाच । अर्घस्यास्य न योग्योऽहं महर्षे नास्मि भाषणे । मृगमध्यस्थितो विप्रस्तव पुत्रो मया हतः

Citrasena dijo: «Oh gran sabio, no soy digno de este arghya; no soy digno de hablar. Tu hijo, oh brāhmana, que estaba entre los ciervos, fue muerto por mí».

Verse 7

पुत्रघ्नं विद्धि मां विप्र तीव्रदण्डेन दण्डय । मृगभ्रान्त्या हतो विप्र ऋक्षशृङ्गो महातपाः

«Sábeme, oh brāhmana, como matador de un hijo; castígame con pena severa. Confundiéndolo con un ciervo, oh brāhmana, maté a Ṛkṣaśṛṅga, aquel gran asceta».

Verse 8

इति मत्वा मुनिश्रेष्ठ कुरु मे त्वं यथोचितम् । माता तद्वचनं श्रुत्वा गृहान्निष्क्रम्य विह्वला

«Por ello, oh el mejor de los munis, haz conmigo lo que sea apropiado». Al oír esas palabras, la madre, trastornada, salió de la casa.

Verse 9

हा हतास्मीत्युवाचेदं पपात धरणीतले । विललाप सुदुःखार्ता पुत्रशोकेन पीडिता

Gritando: «¡Ay, estoy muerta!», cayó al suelo. Afligida por la pérdida de su hijo, se lamentó con dolor intenso.

Verse 10

हा हता पुत्र पुत्रेति करुणं कुररी यथा । विललापातुरा माता क्व गतो मां विहाय वै । मुखं दर्शय चात्मीयं मातरं मां हि मानय

«¡Ay, estoy muerta—hijo mío, hijo mío!», clamó con piedad, como una kurarī. La madre, angustiada, gimió: «¿Adónde has ido, dejándome atrás? Muéstrame tu propio rostro; hónrame, pues soy tu madre».

Verse 11

श्रुताध्ययनसम्पन्नं जपहोमपरायणम् । आगतं त्वां गृहद्वारे कदा द्रक्ष्यामि पुत्रक

¿Cuándo volveré a verte, hijo mío—colmado de estudio sagrado, entregado al japa y a las ofrendas al fuego—llegando al umbral de nuestro hogar?

Verse 12

लोकोक्त्या श्रूयते चैतच्चन्दनं किल शीतलम् । पुत्रगात्रपरिष्वङ्गश्चन्दनादपि शीतलः

Dice el dicho común que el sándalo es fresco al tacto; pero el abrazo del cuerpo de un hijo es más fresco aún que el sándalo.

Verse 13

किं चन्दनेन पीयूपबिन्दुना किं किमिन्दुना

¿De qué sirve ahora la pasta de sándalo? ¿De qué sirve siquiera una gota de amṛta? ¿Y qué es para mí ya la luna?

Verse 14

पुत्रगात्रपरिष्वङ्गपात्रं गात्रं भवेद्यदि

¡Si tan solo este cuerpo pudiera volverse un receptáculo digno de abrazar los miembros de mi hijo!

Verse 15

परिष्वजितुमिच्छामि त्वामहं पुत्र सुप्रिय । पञ्चत्वमनुयास्यामि त्वद्विहीनाद्य दुःखिता

Anhelo abrazarte, hijo mío, amado entrañable. Hoy, sin ti y afligida por el dolor, seguiré el camino hacia la muerte, retornando a los cinco elementos.

Verse 16

एवं विलपती दीना पुत्रशोकेन पीडिता । मूर्छिता विह्वला दीना निपपात महीतले

Lamentándose así—desdichada y oprimida por el dolor de su hijo—se desvaneció, turbada e indefensa, y cayó al suelo.

Verse 17

भार्यां च पतितां दृष्ट्वा पुत्रशोकेन पीडिताम् । चुकोप स मुनिस्तत्र चित्रसेनाय भूभृते

Al ver a su esposa caída, atormentada por el dolor de su hijo, el sabio se encendió en ira allí contra el rey Citrasena, señor de la tierra.

Verse 18

दीर्घतपा उवाच । याहि याहि महापाप मा मुखं दर्शयस्व मे । किं त्वया घातितो विप्रो ह्यकामाच्च सुतो मम

Dīrghatapā dijo: «¡Vete, vete, gran pecador; no me muestres tu rostro! ¿Por qué has matado a mi hijo, un brāhmaṇa, cuando él no te guardaba enemistad?»

Verse 19

ब्रह्महत्या भविष्यन्ति बह्व्यस्ते वसुधाधिप । सकुटुम्बस्य मे त्वं हि मृत्युरेष उपस्थितः

Oh señor de la tierra, sobre ti caerán muchos pecados de brahmahatyā; pues para toda mi familia has aparecido aquí como la Muerte misma.

Verse 20

एवमुक्त्वा ततो विप्रो विचिन्त्य च पुनःपुनः । परित्यज्य तदा क्रोधं मुनिभावाज्जगाद ह

Dicho esto, el brāhmaṇa reflexionó una y otra vez; luego, abandonando la ira, habló de nuevo con el verdadero espíritu de un muni.

Verse 21

दीर्घतपा उवाच । उद्वेगं त्यज भो वत्स दुरुक्तं गदितो मया । पुत्रशोकाभिभूतेन दुःखतप्तेन मानद

Dīrghatapā dijo: «Desecha tu turbación, querido hijo. Yo pronuncié palabras ásperas, pues estaba vencido por el duelo de mi hijo y abrasado por el dolor, oh dispensador de honor».

Verse 22

किं करोति नरः प्राज्ञः प्रेर्यमाणः स्वकर्मभिः । प्रागेव हि मनुष्याणां बुद्धिः कर्मानुसारिणी

¿Qué puede hacer incluso un hombre sabio cuando es impulsado por sus propias acciones? Pues, en verdad, en los seres humanos la mente y el entendimiento siguen el curso del karma.

Verse 23

अनेनैव विधानेन पञ्चत्वं विहितं मम । हत्यास्तव भविष्यन्ति पूर्वमुक्ता न संशयः

«Por este mismo decreto ha sido ordenada mi propia muerte. Y para ti, las muertes de las que hablé antes ciertamente acontecerán; de ello no hay duda.»

Verse 24

ब्रह्मक्षत्रविशां मध्ये शूद्रचण्डालजातिषु । कस्त्वं कथय सत्यं मे कस्माच्च निहतो द्विजः

«Entre brāhmaṇas, kṣatriyas y vaiśyas —y entre śūdras y comunidades caṇḍāla—, ¿quién eres tú? Dime la verdad: ¿por qué motivo fue muerto el dos veces nacido?»

Verse 25

चित्रसेन उवाच । विज्ञापयामि विप्रर्षे क्षन्तव्यं ते ममोपरि । नाहं विप्रोऽस्मि वै तात न वैश्यो न च शूद्रजः

Citrasena dijo: «Oh sabio brāhmaṇa, te lo expongo: perdóname. En verdad, señor, no soy brāhmaṇa, ni vaiśya, ni nacido de un śūdra.»

Verse 26

न व्याधश्चान्त्यजातो वा क्षत्रियोऽहं महामुने । काशीराजो मृगान् हन्तुमागतो वनमुत्तमम्

«No soy cazador ni de baja cuna, oh gran sabio. Soy un kṣatriya, el rey de Kāśī, que ha venido a este bosque excelso para abatir ciervos.»

Verse 27

भ्रान्त्या निपातितो ह्येष मृगरूपधरो मुनिः । इदानीं तव पादान्ते संश्रितः पातकान्वितः

«Por extravío abatí a este muni que había tomado forma de ciervo. Ahora, cargado de pecado, me he refugiado a tus pies.»

Verse 28

किं कर्तव्यं मया विप्र उपायं कथयस्व मे

«Oh brāhmaṇa, ¿qué debo hacer? Dime un medio de expiación.»

Verse 29

दीर्घतपा उवाच । ब्रह्महत्या न शक्येताप्येका निस्तरितुं प्रभो । दशैका च कथं शक्यास्ताः शृणुष्व नरेश्वर

Dīrghatapā dijo: «Oh señor, ni siquiera un solo brahmahatyā es fácil de superar. ¿Cómo, entonces, podrían cruzarse diez? Escucha, oh rey.»

Verse 30

चत्वारो मे सुता राजन् सभार्या मातृपूर्वकाः । मया सह न जीवन्ति ऋक्षशृङ्गस्य कारणे

«Oh rey, tengo cuatro hijos, junto con sus esposas y también con su madre. No viven conmigo a causa del asunto de Ṛkṣaśṛṅga.»

Verse 31

उपायं शोभनं तात कथयिष्ये शृणुष्व तम् । शक्रोऽपि यदि तं कर्तुं सुखोपायं नरेश्वर

Querido mío, te revelaré un remedio excelente; escúchalo. Incluso Śakra (Indra), si lo emprendiera, encontraría que es un medio fácil, oh rey.

Verse 32

सकुटुम्बं समस्तं मां दाहयित्वानले नृप । अस्थीनि नर्मदातोये शूलभेदे विनिक्षिप

Oh rey, incinérame —junto con toda mi familia— en el fuego. Luego arroja mis huesos a las aguas del Narmadā, en Śūlabheda.

Verse 33

नर्मदादक्षिणे कूले शूलभेदं हि विश्रुतम् । सर्वपापहरं तीर्थं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम्

En la orilla sur del Narmadā hay un famoso vado sagrado llamado Śūlabheda, un excelente tīrtha que elimina todos los pecados y destruye todo dolor.

Verse 34

शुचिर्भूत्वा ममास्थीनि तत्र तीर्थे विनिक्षिप । मोक्ष्यसे सर्वपापैस्त्वं मम वाक्यान्न संशयः

Habiéndote purificado, deposita mis huesos en ese tīrtha. Por mi palabra, serás liberado de todos los pecados; de esto no hay duda.

Verse 35

राजोवाच । आदेशो दीयतां तात करिष्यामि न संशयः । समस्तं मेऽस्ति यत्किंचिद्राज्यं कोशः सुहृत्सुताः

El rey dijo: “Padre, da la orden; lo haré sin duda alguna. Todo lo que poseo plenamente —mi reino, mi tesoro, mis amigos y mis hijos— (está a tu disposición).”

Verse 36

तवाधीनं महाविप्र प्रयच्छामि प्रसीद मे । परस्परं विवदतोर्विप्र राज्ञोस्तदा नृप

«Oh gran brāhmana, me pongo bajo tu autoridad; sé compasivo conmigo». Entonces, oh rey, mientras el bráhmana y el rey disputaban entre sí en su intercambio…

Verse 37

स्फुटित्वा हृदयं शीघ्रं मुनिभार्या मृता तदा । पुत्रशोकसमाविष्टा निर्जीवा पतिता क्षितौ

Entonces la esposa del sabio, abrumada por el dolor por su hijo, murió de inmediato: su corazón estalló y cayó sin vida sobre la tierra.

Verse 38

पुत्राश्च मातृशोकेन सर्वे पञ्चत्वमागताः । स्नुषाश्चैव तदा सर्वा मृताश्च सह भर्तृभिः

Y los hijos también, por el dolor por su madre, todos hallaron la muerte. Asimismo, en aquel momento, todas las nueras murieron junto con sus esposos.

Verse 39

पञ्चत्वं च गताः सर्वे मुनिमुख्या नृपोत्तम । विप्रानाह्वापयामास ये तत्राश्रमवासिनः

Oh el mejor de los reyes, cuando todos hubieron muerto, el principal de los sabios mandó llamar a los brāhmanas que habitaban en aquel āśrama.

Verse 40

तेभ्यो निवेदयामास यथावृत्तं नृपोत्तमः । स तैस्तदाभ्यनुज्ञातः काष्ठान्यादाय यत्नतः

El mejor de los reyes les comunicó todo lo sucedido. Con su permiso, entonces recogió con esmero la leña, con diligente empeño.

Verse 41

दाहं संचयनं चक्रे चित्रसेनो महीपतिः । ऋक्षशृङ्गादिसर्वेषां गृहीत्वास्थीनि यत्नतः

El rey Citrasena realizó la cremación y la recogida de los restos; y, con esmero, tomó los huesos de todos—comenzando por los de Ṛkṣaśṛṅga y los demás—con diligente cuidado.

Verse 42

याम्याशां प्रस्थितो राजा पादचारी महीपते । न शक्नोति यदा गन्तुं छायामाश्रित्य तिष्ठति

Oh señor de la tierra, el rey partió a pie hacia la región del sur. Cuando ya no pudo avanzar, se detuvo, amparándose en la sombra.

Verse 43

विश्रम्य च पुनर्गच्छेद्भाराक्रान्तो महीपतिः । सचैलं कुरुते स्नानं मुक्त्वास्थीनि पदे पदे

Tras descansar, el rey, oprimido por el peso del esfuerzo y la austeridad, volvía a caminar. Aún con sus vestiduras, realizaba el baño ritual, y a cada paso iba dejando caer huesos.

Verse 44

पिबेज्जलं निराहारः स गच्छन् दक्षिणामुखः । अचिरेणैव कालेन संगतो नर्मदातटम्

Sin tomar alimento, bebía sólo agua mientras avanzaba con el rostro hacia el sur. En poco tiempo llegó a la ribera del Narmadā.

Verse 45

आश्रमस्थान् द्विजान् दृष्ट्वा पप्रच्छ पृथिवीपतिः

Al ver a los dvija que moraban en un āśrama, el rey les preguntó.

Verse 46

चित्रसेन उवाच । कथ्यतां शूलभेदस्य मार्गं मे द्विजसत्तमाः । येन यामि महाभागाः स्वकार्यार्थस्य सिद्धये

Citrasena dijo: «Oh los mejores de los dos veces nacidos, decidme el camino hacia Śūlabheda. ¿Por qué senda podré ir, oh afortunados, para que se cumpla mi propio propósito?»

Verse 47

मुनय ऊचुः । इतः क्रोशान्तरादर्वाक्तीर्थं परमशोभनम् । नर्मदादक्षिणे कूले ततो द्रक्ष्यसि नान्यथा

Los sabios dijeron: «Desde aquí, a la distancia de un krośa, hay un vado sagrado supremamente hermoso llamado Arvāk-tīrtha. En la orilla meridional del Narmadā lo verás, sin falta.»

Verse 48

ऋषिवाक्येन राजासौ शीघ्रं गत्वा नरेश्वरः । स ददर्श ततः शीघ्रं बहुद्विजसमाकुलम्

Siguiendo las palabras de los rishis, aquel rey—señor entre los hombres—partió con presteza; y pronto vio un lugar colmado de muchos dos veces nacidos.

Verse 49

बहुद्रुमलताकीर्णं बहुपुष्पोपशोभितम् । ऋक्षसिंहसमाकीर्णं नानाव्रतधरैः शुभैः

Estaba colmado de muchos árboles y enredaderas, embellecido por abundantes flores; frecuentado por osos y leones, y también por santos ascetas que observaban diversos votos.

Verse 50

एकपादास्थिताः केचिदपरे सूर्यदृष्टयः । एकाङ्गुष्ठ स्थिताः केचिदूर्ध्वबाहुस्थिताः परे

Unos permanecían de pie sobre un solo pie; otros mantenían la mirada fija en el sol. Algunos se sostenían sobre un solo dedo del pie; otros estaban de pie con los brazos en alto.

Verse 51

दिनैकभोजनाः केचित्केचित्कन्दफलाशनाः । त्रिरात्रभोजनाः केचित्पराकव्रतिनोऽपरे

Unos comían sólo una vez al día; otros vivían de raíces y frutos. Unos comían cada tres noches, y otros observaban el voto sagrado de Parāka.

Verse 52

चान्द्रायणरताः केचित्केचित्पक्षोपवासिनः । मासोपवासिनः केचित्केचिदृत्वन्तपारणाः

Unos se entregaban a la observancia del Cāndrāyaṇa; otros ayunaban durante una quincena. Algunos ayunaban un mes entero, y otros rompían el ayuno sólo al término de una estación.

Verse 53

योगाभ्यासरताः केचित्केचिद्ध्यायन्ति तत्पदम् । शीर्णपर्णाशिनः केचित्केचिच्च कटुकाशनाः

Unos estaban absortos en la práctica constante del yoga; otros meditaban en aquella Morada Suprema. Algunos vivían de hojas marchitas, y otros se sostenían con alimento amargo; así habitaban en austera disciplina en la región sagrada.

Verse 54

। अध्याय

«Adhyāya»: marca de capítulo, señal de cierre o transición en la tradición manuscrita.

Verse 55

एवंविधान् द्विजान् दृष्ट्वा जानुभ्यामवनिं गतः । प्रणम्य शिरसा राजन्राजा वचनमब्रवीत्

Al ver a tales brāhmaṇas, el rey descendió a la tierra sobre sus rodillas. Inclinando la cabeza en reverencia, oh Rey, el rey pronunció entonces estas palabras.

Verse 56

चित्रसेन उवाच । कस्मिन्देशे च तत्तीर्थं सत्यं कथयत द्विजाः । येनाभिवाञ्छिता सिद्धिः सफला मे भविष्यति

Citrasena dijo: «¿En qué región se halla ese sagrado vado? Decídmelo con verdad, oh brāhmanes, para que el logro que anhelo llegue a fructificar»

Verse 57

ऋषय ऊचुः । धन्वन्तरशतं गच्छ भृगुतुङ्गस्य मूर्धनि । कुण्डं द्रक्ष्यसि तत्पूर्णं विस्तीर्णं पयसा शिवम्

Los sabios dijeron: «Ve cien dhanvantaras hasta la cumbre de Bhṛgutunga. Allí verás un estanque sagrado, colmado, amplio y auspicioso, rebosante de aguas santas.»

Verse 58

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा गतः कुण्डस्य सन्निधौ । दृष्ट्वा चैव तु तत्तीर्थं भ्रान्तिर्जाता नृपस्य वै

Al oír sus palabras, fue a las cercanías del estanque. Pero al ver aquel santo tīrtha, en verdad la confusión se apoderó del rey.

Verse 59

ततो विस्मयमापन्नश्चिन्तयन्वै मुहुर्मुहुः । आकाशस्थं ददर्शासौ सामिषं कुररं नृपः

Entonces, sobrecogido de asombro y reflexionando una y otra vez, el rey vio en el cielo a un kurara, un águila pescadora, que llevaba carne.

Verse 60

भ्रममाणं गृहीताहिं वध्यमानं निरामिषैः । परस्परं च युयुधुः सर्वेऽप्यामिषकाङ्क्षया

Mientras volaba en círculos con una serpiente en las garras, era golpeada por otras aves que no tenían carne. Y todas luchaban entre sí, impulsadas por el ansia de carne.

Verse 61

हतश्चञ्चुप्रहारेण स ततः पतितोऽंभसि । शूलेन शूलिना यत्र भूभागो भेदितः पुरा

Herido por el golpe del pico, cayó luego en las aguas, en aquel mismo lugar donde antaño Śiva, el Portador del Tridente, perforó y partió la tierra con su tridente.

Verse 62

तत्तीर्थस्य प्रभावेण स सद्यः पुरुषोऽभवत् । विमानस्थं ददर्शासौ पुमांसं दिव्यरूपिणम्

Por el poder de aquel tīrtha, al instante se volvió un hombre. Y el rey lo vio sentado en un vimāna celestial, de forma divina y resplandeciente.

Verse 63

गन्धर्वाप्सरसो यक्षास्तं यान्तं तुष्टुवुर्दिवि । अप्सरोगीयमाने तु गते सूर्यस्य मूर्धनि । चित्रसेनस्ततस्तस्मिन्नाश्चर्यं परमं गतः

Cuando partía, los Gandharvas, las Apsarases y los Yakṣas lo alabaron en los cielos. Mientras las Apsarases cantaban y el sol estaba en lo alto, el rey Citrasena quedó colmado del mayor asombro ante lo que veía.

Verse 64

ऋषिणा कथितं यद्वत्तद्वत्तीर्थं न संशयः । हृष्टरोमाभवद्दृष्ट्वा प्रभावं तीर्थसम्भवम्

«Tal como lo declaró el ṛṣi, así es en verdad este tīrtha sagrado; no hay duda». Al ver la gran eficacia nacida del tīrtha, se estremeció, con los vellos erizados.

Verse 65

ममाद्य दिवसो धन्यो यस्मादत्र समागतः । अस्थीनि भूमौ निक्षिप्य स्नानं कृत्वा यथाविधि

«Bendito es este día mío, pues he llegado aquí». Depositando los huesos en el suelo, realizó luego el baño ritual conforme al rito prescrito.

Verse 66

तिलमिश्रेण तोयेनातर्पयत्पितृदेवताः । गृह्यास्थीनि ततो राजा चिक्षेपान्तर्जले तदा

Con agua mezclada con sésamo, ofreció libaciones y satisfizo a las deidades Pitṛ. Luego el rey recogió los huesos y los arrojó a las aguas.

Verse 67

क्षणमेकं ततो वीक्ष्य राजोर्द्ध्ववदनः स्थितः । तान् ददर्श पुनः सर्वान् दिव्यरूपधराञ्छुभान्

Tras contemplar un instante, el rey permaneció en pie con el rostro alzado. De nuevo los vio a todos, resplandecientes, asumiendo formas divinas y auspiciosas.

Verse 68

दिव्यवस्त्रैश्च संवीतान् दिव्याभरणभूषितान् । विमानैर्विविधैर्दिव्यैरप्सरोगणसेवितैः

Iban vestidos con ropas celestiales y adornados con joyas del cielo; iban en diversos vimānas divinos, atendidos por huestes de Apsaras.

Verse 69

पृथग्भूतांश्च तान् सर्वान् विमानेषु व्यवस्थितान् । उत्पत्तिवत्समालोक्य राजा संहर्षी सोऽभवत्

Al verlos a todos, separados y establecidos en sus respectivos vimānas, como recién manifestados, el rey se llenó de júbilo y exaltación.

Verse 70

ऋषिर्विमानमारूढश्चित्रसेनमथाब्रवीत् । भोभोः साधो महाराज चित्रसेन महीपते

Entonces el ṛṣi, tras subir al vimāna, habló a Citrasena: «¡Oh noble! ¡Oh gran rey, Citrasena, señor de la tierra!»

Verse 71

त्वत्प्रसादान्नृपश्रेष्ठ गतिर्दिव्या ममेदृषी । जातेयं यत्त्वया कार्यं कृतं परमशोभनम्

«Oh, el mejor de los reyes, por tu gracia me ha llegado un tránsito divino. La obra que has realizado es supremamente hermosa y digna.»

Verse 72

स्वसुतोऽपि न शक्नोति पित्ःणां कर्तुमीदृशम् । मदीयवचनात्तात निष्पापस्त्वं भविष्यसि

«Ni siquiera el propio hijo puede prestar un servicio así a los antepasados. Pero por mi palabra, querido, quedarás libre de pecado.»

Verse 73

फलं प्राप्स्यसि राजेन्द्र कामिकं मनसेप्सितम् । आशीर्वादांस्ततो दत्त्वा चित्रसेनाय धीमते । स्वर्गं जगाम ससुतस्ततो दीर्घतपा मुनिः

«Oh, el mejor de los reyes, obtendrás el fruto deseado, aquello que anhela tu corazón.» Tras otorgar bendiciones al sabio Citrasena, el asceta de largas austeridades partió luego al cielo, junto con su hijo.